Ik ben een fan van het eerste uur van Roomful Of Blues, een gezelschap dat indertijd omschreven werd als “de kleinste big band”. De albums met bijvoorbeeld Duke Robillard (vocals / gitaar), Ronnie Earl (gitaar), Sugar Ray Norcia (vocals) of Greg Piccolo (vocals, sax) heb ik echt grijs gedraaid. En nog steeds mis ik geen
We staan soms echt wel versteld waar sommige artiesten het allemaal halen. Neem nu het Duitse Amuse To Death die zo maar swing combineert met progressive melodic death metal. Het is, denken we toch, de eerste band die het zover zoekt. We bedoelen maar dat we absoluut te vinden zijn voor een portie progressive melodic
’48 Seconds’ is de titel van het nieuwste album van Phil Lanzon, de toetsenist die tegenwoordig actief is bij o.a. Uriah Heep en Grand Prix. Je krijgt hier tien nummers te horen, door Phil zelf geschreven, die een breed scala aan muziekstijlen omvat, gaande van classic rock tot bijna bigband swing en zowat alles wat
‘Before Me’ is reeds het tweede full-album van de jonge pianist / vocalist / componist Ben Levin, een knaap uit de buurt van Cincinnati die pas in zijn eerste jaar college zit. Maar als je de twaalf tracks die op dit album prijken hoort, heb je de indruk dat Ben een oude rot in het
Liefhebbers van blues en dan zeker van harmonica kennen ongetwijfeld de naam van Bob Corritore. De man staat immers hoog aangeschreven als harmonica speler. Op deze, ‘Do The Hip-Shake Baby!’ – het veertiende full-album onder eigen naam –, brengt Bob Corritore dertien nummers waarin zijn harmonicaspel centraal staat. Blues, rhythm ‘n’ blues, rock ‘n’ roll,
