Lorna Shore: I Feel The Everblack Festering Within Me

De ster van symfonische deathcore band Lorna Shore is de laatste jaren bijzonder hard gestegen. Volledig terecht, want hoewel hun eerdere werk ook niet bepaald misselijk was, wist album ‘Immortal’ al redelijk hoge ogen te gooien en eens ze daarna verder gingen met vocaal wonderkind Will Ramos (de vorige zanger had blijkbaar vrij losse handjes en werd dus buiten geknikkerd) ging het enkel omhoog. Ook muzikaal, want de dichotomie tussen de symfonische stukken en de hondsbrutale en technische deathcore werd elke keer op de spits gedreven. ‘The Pain Remains’ was dé knaller die iedereen liet kennis maken met de band en die hen hoger en hoger op de podia schoof. Niet zo simpel om een goeie opvolger te maken voor een album dat zo geliefd was en is, maar verdraaid als het niet waar is: ‘I Feel The Everblack Festering Within Me’ komt dicht in de buurt. De nummers zijn opnieuw vrij lang, maar nooit saai en de variatie die een mens voor de kiezen krijgt binnen elke track is indrukwekkend. Opener ‘Prison Of Flesh’ heeft zowaar zelfs nog een melodie die stamt van ‘The Pain Remains’, waardoor dit een mooi aanknopingspunt vormt. ‘Oblivion’ is een dikke acht minuten brutale emotie, waarbij het keerpunt die getergde schreeuw van “What have we done?” vormt. Eenzame klasse. Het drumwerk van Austin Archey is nog steeds absurd snel bij momenten, alsof de man een extra paar benen en armen bezit, maar ook het snedige gitaarwerk met zwierige solo’s is om vingers van af te likken. Tegenover de vorige lijkt het gitaarwerk trouwens terug een tikkeltje meer op de voorgrond te staan, wat enkel valt toe te juichen. Het bizarre is dat Lorna Shore een van de weinige extreme bands is die erin slaagt om in al dat geweld de juiste melodieën te schrijven die elke keer opnieuw een gevoelige snaar raken. En ja, wat valt er nog te zeggen over Will Ramos dat al geen honderd keer is gepasseerd? De man is een fenomeen met extreme vocalen, punt. Doet de band an sich hetzelfde trucje van vorige keer? Absoluut. Maar ze doen dat zo goed dat erover klagen absurd is. Wereldklasse.

Guy Van Campenhout (90)

Century Media

Tracklist: 1. Prison Of Flesh 2. Oblivion 3. In Darkness 4. Unbreakable 5. Glenwood 6. Lionheart 7. Death Can Take Me 8. War Machine 9. A Nameless Hymn 10. Forevermore