Solystalgia is een vrij frisse nieuwe band uit de VS die hier hun debuutschijf afleveren. Hun naam hebben ze genomen van een begrip waarbij iemand nerveus of depressief wordt zodra er veranderingen in de omgeving optreden. Stel dat er een huisgenoot verdwijnt of wat dies meer zij. De tracks die tussen haakjes staan zijn eerder soundscapes die mee de atmosfeer bepalen, iets wat zeker in hun voordeel werkt bij de death / doom die dit combo weet te brengen. Onder meer met de thematiek is het nauwelijks verwonderlijk dat hier meestal zweverige en melodieuze gitaarlijnen door het geheel meanderen en de algemene teneur is er een van diepe tristesse. Nochtans haalt Solystalgia geregeld een fikse blastbeat boven en hier komt zeker het death-aspect van de combinatie mooi naar voor. Ook in de rauwe gruntzang uiteraard, maar wie verwacht dat dit album meestal langzaam tot midtempo voorbij gaat, wordt bij momenten fluks wakker geschud. Natuurlijk zijn er verwijzingen naar een Paradise Lost maar ook meer dan eens naar November’s Doom, al weet Solystalgia op gezette tijden wat progressiever aan de slag te gaan met frisse tempowisselingen en atypische noten opeenvolgingen. Het klinkt toegankelijker en opener dan hetgeen er gespeeld wordt en dat siert de band. De sporadische cleane zang wordt niet bovenmatig gebezigd en voegt hier ook echt wat toe in plaats van louter erbij te zitten omdat het zo hoort. ‘Conflagration’ is misschien de meest klassieke ‘doom’-track, maar dat neemt niet weg dat het nummer stevig naar de keel grijpt en dat geldt voor de hele plaat. Dit is een meer dan solide debuut en dik aangeraden luistervoer voor wie de eerder genoemde bands een warm hart toedraagt.

Guy Van Campenhout (78)

Nameless Grave Records

Tracklist: 1. (Procession) 2. Funeral 3. (Wake) 4. Conflagration 5. (Reflection) 6. Collapse 7. Entropic 8. Acceptance