Lamb Of God is één van die bands waar de fans blindelings op kunnen vertrouwen: steevast retestrak, altijd met op zijn minst een paar absolute loeiers van riffs en continu de juiste mentaliteit om knallende groove metal naar de massa te brengen. Doorheen de jaren zijn de scherpste weerhaakjes wel een tikkeltje afgenomen, maar stilaan begonnen de heren weer meer de waanzin van de eerste platen te gebruiken. Het is dan ook fijn om te horen dat ‘Into Oblivion’ nog meer in die richting gaat en absoluut een band laat horen die nu in de eerste plaats muziek maakt voor zichzelf. Dat er veel mensen dit gaan smaken is dan een leuke bijkomstigheid. Wat anders te denken van het warse ‘Sepsis’, waar Randy Blythe veel vocale afwisseling in stopt en het gitaarwerk zonder meer “vuil” klinkt? Het splijtende ‘Parasocial Christ’ gaat met zijn uptempo gebeuk ongetwijfeld voor nucleaire moshpits zorgen, want wàt een beuker is dat? ‘El Vacio’ heeft dan plotsklaps een croonende Blythe en een onweerstaanbare groove. Zelden klonk Lamb Of God zo breekbaar en toch past het naadloos binnen het geheel. Net als Testament gaan deze jongens voor een soortement power ballad en het komt lekker binnen. Wanneer daarna ‘St. Catherine’s Wheel’ een flinke uppercut komt geven met die typerend hyperkinetische Mark Morton-riffs gaat het dak er compleet af. ‘Into Oblivion’ rijgt werkelijk de ene knaller aan de andere en daar komt nog eens bij dat het een van de kortere albums van de band is, waardoor vermoeidheid geen kans krijgt om toe te slaan. Lamb Of God komt, ziet en overwint eens te meer met deze absurde loeier.

Guy Van Campenhout (90)

Century Media

Tracklist: 1. Into Oblivion 2. Parasocial Christ 3. Sepsis 4. The Killing Floor 5. El Vacio 6. St. Catherine’s Wheel 7. Blunt Force Blues 8. Bully 9. A Thousand Years 10. Devise. Destroy.