Fireborn, Hope Erodes, Witchlords @ Club Hell, Diest

Op zondagavond 5 april (pasen) stond Club Hell in Diest helemaal in het teken van drie bands: Witchlords, Hope Erodes en Fireborn. De deuren gingen open om 19u, waarna Witchlords om 20u het vuur aan de lont stak, Hope Erodes om 21u10 volgde en Fireborn de avond afsloot om 22u20. Dit was alvast de planning. De zaal zat goed vol en het publiek liet zich gewillig meevoeren door wat er zich op en voor het podium afspeelde.

*Foto’s: Witchlords*

Witchlords mocht de avond openen, een half uur later dan voorzien, en deed dat met een set die stevig leunde op heavy en power metal, recht uit de hoek van Heist-op-den-Berg. De band is actief sinds 2018 en bracht in maart 2019 zijn debuutalbum ‘Demons In The Dark’ uit. Voor zover hun openbare discografie laat zien, blijft dat voorlopig hun enige langspeler, al zit de sound duidelijk boordevol liefde voor de gloriedagen van de jaren tachtig, met een stevige fantasy-insteek er bovenop. Persoonlijk ligt dat genre mij niet meteen het dichtst bij het hart, maar live kregen ze de zaal wel mee.

*Foto’s: Hope Erodes*

Daarna was het de beurt aan Hope Erodes, en die bleven opnieuw trouw aan hun reputatie: energiek, fel en altijd met goesting. De Antwerpse metalcoreband bestaat sinds 2013 en heeft intussen drie ep’s op naam staan: ‘Lost To Supremacy’ (2014), ‘Rainwalker’ (2019) en de recentste ‘The Crown’ (2025). In 2025 kwamen daar ook nog singles als ‘Burning Ghosts’ en ‘Into The Void’ bij. Live smijten Koen en zijn maten zich zoals altijd volledig, met veel beweging, veel interactie en het slimme trucje om, wanneer het podium te klein dreigt te worden, gewoon een stukje van de zaal mee te pakken.

*Foto’s: Fireborn*

Fireborn zette nadien de puntjes nog eens extra op de i met een verzorgde en bijzonder strakke show. De band rond zangeres Jennifer Gruber klinkt als krachtige melodische hard rock met een stevige metal rand, en op hun officiële muziekpagina staan ondertussen twee albums vermeld: ‘Reflections’ uit 2023 en ‘Dreamcatcher’ uit 2026, dat begin januari verscheen. Jennifer draagt de set moeiteloos met haar herkenbare, rauwe stem, terwijl de rest van de band het geheel ondersteunt met veel smaak, sfeer en een mooie dosis podiumbeleving. Licht, rook en pyro deden de rest en gaven de show net dat beetje extra punch.

Vanavond geen crowdsurfers, geen moshpit en ook geen dansende massa, maar wel een venue vol mensen die duidelijk genoten van wat er zich op het podium afspeelde. Het was zo’n avond waarop niet de chaos primeerde, maar wel de inzet, de uitstraling en de klik tussen band en publiek.

Tekst en foto’s: Peter Vangelder.