Volgens de band zelf schrijft dit Portugese funeral doom / death collectief geen nummers, maar visioenen. Mooi geprobeerd jongens, maar dit zijn toch echt wel nummers met kop, lijf en staart. Het zal ongetwijfeld fancy klinken. In ieder geval, het is de muziek die moet spreken en wat dat betreft zit het bij Atone dik oké. Vijf behoorlijk monolithische tracks zoals het hoort binnen het genre, maar gelukkig met voldoende afwisseling en van die weeklagende melodieën waar onder meer ook November’s Doom een patent op heeft. Atone doet wel eens meer denken aan die Amerikaanse band, al kan dat deels aan de getergde vocalen liggen die ook zo’n vorte rasp kunnen inzetten als Paul Kuhr, maar dan ietsjes hoger. Afsluiter ‘Living Ghosts In The Shattered Dome’ grijpt met momenten bijzonder hard naar de keel met van die intrieste gitaarlijnen die ingebed zitten in stevig door riffende partijen met potige drums. Ja, dat trucje hebben ze al meermaals gedaan op dit album, maar het blijft werken. Dat er lichte toetsenpartijen aan het geheel worden toegevoegd, trekt de sound wel iets meer open en zo wordt de ontiegelijke logheid net een tikkeltje lichter. Een heel klein beetje maar want het blijft hier wel deprimerende funeral doom, natuurlijk. Atone doet an sich niets echt nieuws, maar hun nummers zitten goed in elkaar en vinken netjes de hokjes af voor een solide schijf waarbij ze verdraaid goed doorhebben dat de combinatie van logge riffs en zweverige melodielijnen naar de keel moet grijpen. Tijd om de gordijnen te sluiten, wat kaarsen aan te steken en bij een glas wijn in een hoekje van de zetel te liggen huilen terwijl Atone de soundtrack van de depressie voorziet.

Guy Van Campenhout (76)

Meuse Music Records

Tracklist: 1. Rebirth In Despair 2. Labyrinth Of Sundered Grace 3. Eidolon’s Remnant 4. Asylum For The Unmoored 5. Living Ghosts In The Shattered Dome