De Deense progmetalmagie uit het hart van Kopenhagen keert terug met hun vierde langspeler, getiteld ‘Echoes Of Isolation’. Ik kan je alvast meegeven dat dit er ééntje is die keihard binnenkomt. Het viertal rond vocalist / gitarist Nicklas Sonne, Frederik Møller op gitaar, Thomas Bartholin op bas en Morten Gade Sørensen achter de drums, staat al sinds 2011 bekend om hun mix van technische finesse, cinematische grandeur en emotionele intensiteit. Met dit nieuwe werk duwen ze die grenzen verder open tot het pijn doet. Vanaf opener ‘The Unraveling’ is duidelijk dat dit geen eenvoudige metal plaat is. Donkere en complexe soundscapes, melodieuze leads en Sonne die het verhaal inzet van een geest die langzaam afbrokkelt. Het zet de toon voor een conceptalbum waarin psychische strijd centraal staat: insomnia, trauma, OCD, schizofrenie… het passeert hier allemaal op agressieve én kwetsbare wijze. Wanneer ‘Eternal Descent’, https://www.youtube.com/watch?v=YemlmmHfHi, losbarst, voel je hoe Defecto hun progressieve spierballen spannen. Strakke riffs, meeslepende zanglijnen en een ritmesectie die alles vakkundig voorwaarts duwt. Het knettert en het brandt, maar bovenal grijpt het je. ‘Sacred Alignment’, https://www.youtube.com/watch?v=PH8tEWliuE4&list=RDPH8tEWliuE4&start_radio=1, mikt dan weer op de grootse melodie, met een refrein dat je makkelijk in een arena kan plaatsen. Sonne schakelt moeiteloos tussen cleanere zang en rauwere uithalen, en dat maakt het verhaal nog geloofwaardiger. Het zwaartepunt van de plaat is zonder twijfel de focus track ‘Eclipsed By The Void’, die als lyrische video uitgebracht werd: https://www.youtube.com/watch?v=kF_bELQFPn0. Een epische brok progmetal waarin de wanhoop als een open wonde wordt uitgesmeerd. Sonne zingt hier alsof hij vecht tegen de echo’s van zijn eigen verleden. De song bindt melodie aan moshbare kracht, en dat levert kippenvel op. Met ‘Heart On Fire’ krijgen we een iets toegankelijkere toets maar nog altijd voldoende krachtig om overeind te blijven binnen het thema. Daarna duiken we dieper de duisternis in met ‘Quantum Abyss’, voorzien van een schitterende piano intro en sterke instrumentale passages die fans van Symphony X meteen zullen herkennen. Met ‘Through Cloak And Bones’ wordt de laatste rechte lijn van dit album ingezet. Pure klasse blinkt uit in agressie en paranoia en ‘Shattered Reality’ combineert melodie en melancholie met enorme impact. De afsluitende titelsong zorgt voor een finale van bijna tien minuten die kwetsbaarheid, kracht, grooves en een stem die alles lijkt te doorstaan nog eens samen bundelt. Het knappe aan deze Denen is hoe techniek en gevoel hand in hand gaan. Er wordt gesoleerd zonder ego, gebruld zonder effectbejag, en geproduceerd zonder overdaad. De muziek klinkt als een film voor de geest, maar verliest nergens de punch van echte metal. De plaat maakt voelbaar wat mentale strijd doet met een mens. Je hoort de kloof tussen hoop en wanhoop, tussen stilte en schreeuw. Donker? Oh ja. Depressief? Toch niet. Troostend zelfs, omdat het erkent wat velen in stilte dragen. Defecto levert hiermee hun meest volwassen en meeslepende album tot nu toe af. Voor fans van Metallica, Evergrey of Symphony X is dit een absolute aanrader. Alhoewel dit voor ondergetekende net iets te ver buiten de comfortzone ligt, kon ik best genieten van deze ruige zijsprong, gezien die zo goed in elkaar steekt.

Andy Maelstaf (82)

Frontiers Records

Tracklist: 1. The Unraveling 2. Eternal Descent 3. Sacred Alignment 4. Eclipsed By The Void 5. Heart On Fire 6. Quantum Abyss 7. Through Cloak And Bones 8. Shattered Reality 9. Echoes Of Isolation