Pluto Fest @ zaal Amb8, Oosterzele.

November, het is nog niet echt winter, maar ook geen herfst meer. De avonden worden iets kouder, de bladeren vallen van de bomen. Het eindejaar is in zicht. Idyllische taferelen die zouden aanzetten om dicht tegen elkaar voor de buis te kruipen, met een warme chocomelk genietende van een mooie film op zaterdagavond. Wijzelf zakken traditioneel af naar Oosterzele voor het warmhartige festival Pluto Fest en genoten van het aanbod met gelijkgestemden. Er was helaas niet zoveel volk komen opdagen op deze editie, maar de sfeer zat van begin tot einde heel goed en elke band haalde alles uit de kast alsof ze voor duizend man stonden te spelen. En daarvoor komen ook wij maar al te graag uit die luie zetel.

*Foto’s: Cuttermess*

Opener Cuttermess heeft net zijn full album uit ‘Lie/Sense’. Het album werd uitgebracht om hun ontvallen vriend en medemuzikant Tijl te herdenken. Live resulteert dit in een vat boordevol emoties, op bijzonder diverse wijze gebracht door middel van klievende gitaar tot bas riffs en lekker aan de ribben kleven drum salvo’s. Hoezeer de muzikanten binnen de band hun beste beentje voorzetten, de meest opvallende verschijning binnen Cuttermess is zanger Kris getooid in een soort badmantel, capriolen makende op dat podium. Humor is de beste manier om pijn te verdrijven , dat is voldoende bewezen. En dat zet ook Cuttermess mooi in de verf. Kortom: Binnen een verbluffende instrumentale en vocale aankleding, waar geen speld valt tussen te krijgen, straalt Cuttermess enorm veel spelplezier uit en verbergen een overvloed aan improvisatie en variatie binnen hun set. Een perfecte combinatie tussen virtuositeit en speelsheid vormen dan ook de rode draad. Daardoor trok Cuttermess ons, en alle aanwezigen moeiteloos over de streep.

*Foto’s: Angelic Forces*

Angelic Forces tapte uit een heel ander vaatje. De uit Friesland afkomstige band timmert sinds medio 2015 aan de weg. De heren bespelen hun instrumenten heel ingenieus, de gensters vliegen dan ook naar alle hoeken en kanten. Die strakke aanpak houden ze van begin tot einde vast. Sommige riffs bezorgden ons daadwerkelijk koude rillingen tot de bot. Eens een kwartier verder zaten we nog steeds op diezelfde elan, en toen sloeg de verveling toch een beetje toe. We hielden nog even vol, want hielden wel van die strakke tot gepolijste aanpak. Perfectie in bespelen van instrumenten, het is altijd mooi om zien en horen. We misten gaandeweg echter een brok speelsheid van hun voorgangers om ons de gehele set bij de les te houden. Besluit: Angelic Forces halen helaas steeds dezelfde ingenieuze trucjes naar boven, waardoor de aandacht naar het einde compleet verslapte. We zagen veel mensen vroegtijdig de zaal uitwandelen en ook wij bleven helaas wat op onze honger bleven zitten. Jammer.

*Foto’s: Traels*

Weer iets compleet anders kregen we van Traels, een Belgische band uit de buurt van Bredene. Dit viertal zorgt veel heel technische progressive metal / post metal. De snarenplukkers, en daarmee bedoelen we beide gitaristen en bassist, lijken hun instrumenten tot in de puntjes te kennen en lieten dat dan ook heel vaak zien en horen. Daarvoor heb je natuurlijk ook een goede vellenmepper nodig en die deed precies wat hij moest doen: het geheel van een stevige beat voorzien. Maar, en dat is dan ook extra knap, de man achter de drums is ook de vocalist bij Traels. En ook dat wordt tot in de perfectie neer gezet. Met andere woorden: Traels zorgde voor een uiterst genietbare maar ook heel knappe set die naar meer smaakt. Liefhebbers van progressive metal in het bijzonder moeten deze band zeker checken.

*Foto’s: Bloodmoon*

Tijd voor twee brokjes rauw vlees. Eentje uit Nederland en eentje uit België. Bloodmoon trok een death metal gerelateerd vaatje open, waar geen doorkomen aan mogelijk was. Met de moed der wanhoop sneden riffs doorheen het vege lijf, voelden drumsalvo’s aan als kanonskogels. En de heel bewegelijke frontman spoorde zijn muzikanten en fans aan alles uit de kast te halen, om de demonen die naar boven kwamen tijdens de set het hoofd te bieden. Bloodmoon dreef het tempo op gevarieerde wijze zodanig op, waardoor het aanvoelde als een ondoordringbare geluidsmuur waar je voortdurend tegen bonkte. En greep iedere aanwezige bijna letterlijk bij de strot, op die wilde rollercoaster richting de Hel. De heren uit Gelderland deden de zaal compleet ontploffen, het resulteerde nog net niet in een moshpit. Die zou later volgen.

*Foto’s: Slaughter The Giant*

Want het absolute hoogtepunt van de festival dag volgde met onze vrienden Slaughter The Giant die sinds 2018 aan de weg timmert, we hebben ooit één van hun eerste optredens meegemaakt op Frietrock 2018, en de liefde is nooit verdwenen door de jaren heen. Ook na deze nietsontziende tsunami een etmaal mee te hebben gemaakt, slagen de heren onder leiding van imposante teddybeer Benny Ubachs er wederom in ons, en iedere aanwezig in de zaal compleet omver te blazen. Met meesterlijke , oorverdovende riffs en drums halen Slaughter The Giant alles uit de kast, maar het is toch Benny die met zijn bulderende stem molenwiekend met zijn imposante armen de aandacht naar zich toe trekt. In het verleden verfde hij zijn gezicht vuurrood, nu niet maar de demonische uitstraling bleef evengoed overeind. Hij ging zelfs het publiek vooraan opzoeken en porde voortdurend aan om te moshen. Hij slaagde er zelfs in een kleine mosh te doen ontstaan, waar ondertekende ook aan mee deed, en toen brak de Hel helemaal los. Slaughter The Giant sloeg de zaal compleet tot gort met een razendsnelle aanpak, en deed Oosterzele helemaal op zijn grondvesten daveren. Of we verweesd achterbleven? Zeker en vast, de wat pijnlijke knie naderhand, die namen we er ook maar bij. Beter dan dit zou het echt niet meer worden.

*Foto’s: Kozoria*

Of toch, de Franse formatie Kozoria gooit het over een donker progressieve metal gerelateerde boeg. Daarbij is een technisch hoogstaande inbreng bijzonder belangrijk. Door daar een sausje speelsheid en vuurkracht aan toe te voegen die wat doen denken aan een band als Gojira, waar de band soms mee wordt vergeleken, blijf je aandachtig luisteren, genieten en lekker headbangen. Kozoria zorgt in zekere zin wellicht voor een soort rustpunt na twee death metal gerelateerde wervelstormen, maar wiegt ons totaal niet in slaap. Integendeel zelfs. Messcherpe riffs bezorgen ons letterlijk koude rillingen, en oorverdovende drums doen ons lekker headbangen tot de vroege uurtjes. Met de moed der wanhoop slaagde Kozoria er dan ook moeiteloos in om op een zwaarmoedige, krachtige en vlijmscherpe wijze iedereen compleet in te pakken. Missie geslaagd dus!

*Foto’s: Hiraes*

Een korte pauze later volgde een optreden van Arch Enemy of toch de Duitse versie daarvan. Hiraes tapt namelijk uit datzelfde rauwe vaatje als voornoemde. En beschikt met zangeres Britta Görtz over een zangeres die dezelfde grauwheid tentoon spreidt als Angela Gossow in het verleden , en Allisa white-Gluz nu. Maar tot daar de vergelijking, want Hiraes bewijst op een bijzonder vuurkrachtige, krachtdadige wijze vooral over een eigen smoel te beschikken. Ook al speelde de band voor niet zoveel publiek, ze haalden alles uit de kast alsof ze voor duizend oververhitte metal fans stonden te soleren. En dat siert hen. Ruim een uur lang hield Britta en haar kompanen de teugels strak, iedereen aansporende om mee te gaan in het verhaal dat ze vertelden. Een wilde trip naar Helse plekken, waar het al bij al heel fijn vertoeven is bood Hiraes ons aan. De niet aflatende werkethiek bezorgd het Duitse gezelschap een extra pluim op de hoed. Na een daverend applaus mochten ze zelfs nog terugkomen voor een bisnummer. Knetterend, bulderend , speels en met de nodige vuurkracht om iedereen naar huis te blazen lieten de Duitsers ons met een heel fijn gevoel vanbinnen achter Zo sloot Hiraes deze bijzonder fijne dag / avond Pluto Fest dan ook met brio af.

Met dank aan Kristof Schelfhout en de complete crew bij Pluto Fest.

Tekst: Erik van Damme.

Foto’s: Luc Ghyselen.