Vuige death / doom uit Australië? Gaarne! Extreme metalbands van die kanten zijn altijd net dat beetje verstorender, een beetje vettiger, een beetje meer op alle vlakken en Malignant Aura is wat dat betreft geen uitzondering. ‘Where All Of Worth Comes To Wither’ is zonder twijfel één van de goorste doomplaten van de laatste tijd
Het Britse Paradise Lost heeft een bijzonder interessante carrière achter de rug: van loodzware death doom tot meer gothic geïnspireerde melancholische muziek tot quasi depressieve pop en dan vervolgens met een paar albums weer zwaarder en zwaarder, tot de logge doom roots compleet terug waren, met alle elementen die de band destijds verbeterden. ‘Ascension’ is
Marianas Rest, Aeonian Sorrow @ Hell, Diest. Op een winderige sneeuw en regenachtige avond afzakken naar Hell, om aldaar twee Finse bands, Aeonian Sorrow en Marianas Rest, aan het werk te zien waarbij deze weersomstandigheden het perfecte decor zijn zodat de Finnen zich zich ongetwijfeld een beetje thuis voelen, lijkt ons een goed idee. *Foto’s:
Yes , een nieuw album van één van mijn favoriete bands: Swallow The Sun. Ik ben immers zot van hun sound die melancholische, gevoelige doom zo perfect combineert met agressieve, wanhopige death metal uithalen. Er zijn weinig bands die zo veel gevoel in hun muziek stoppen en die mij raken tot in mijn diepste ziel.
‘The Periapt Of Absence’ is het tweede album van Mother Of Graves, een in 2019 opgerichte Amerikaanse doom / death band uit Indianapolis. En dit is een goed album zonder meer. Eigenlijk niets op aan te merken maar ik krijg geen wauw gevoel. Het openingsnummer is een voltreffer. Aanvankelijk goede melodic doom, treurige gitaren en
Drie vierde van death metal band Conjureth – we hebben het over Wayne Sarantopoulos (hier drums), Frankie Saenz (hier lead gitaar en bass) en Ian Mann (hier gitaar en vocals) die bij Conjureth elk een andere rol hebben – vormt ook samen dit Tumulation, een pas in 2021 in het leven geroepen band die duidelijk