Green Jellÿ @ Club Hell, Diest.

Sommige concerten laten je sprakeloos achter, andere laten je met een gigantische glimlach én een hoop blauwe plekken achter. Wat de legendarische Amerikaanse comedy-metalband Green Jellÿ (ooit begonnen als Green Jellö, tot Kraft Foods daar via de rechtbank een stokje voor stak) in Club Hell in Diest liet zien, valt met geen pen te beschrijven. Eéntje voor de geschiedenisboeken… De zelfverklaarde “World’s Worst Band” kwam, zag en zette de Diestse undergroundtempel op, naast, onder en boven stelten.

Vooraf wist ik eerlijk gezegd niet helemaal wat te verwachten. Ik had de band nog nooit live aan het werk gezien, maar net als zovelen die in de jaren ’90 voor de buis hingen, bleek ik toch minstens één song te kennen: de klei-animatiekraker ‘Three Little Pigs’, destijds een gigantische rotatiehit op MTV. Het mocht dan niet helemaal uitverkocht zijn, de keet was wel zeer goed gevuld en de spanning steeg naarmate de klok richting de voorziene aanvangstijd van 21u00 tikte.

*Foto’s: Green Jellÿ*

Klokslag negen uur was het meteen prijs. Geen subtiele intro, maar frontman en het enige constante bandlid Bill Manspeaker die het podium opstormde om in zijn microfoon te brullen dat ze begonnen met een “free meet & greet” van een halfuur. Ondertussen werd het nogal compacte podium van Club Hell volgestouwd met een absurde berg attributen, kartonnen maskers en een gigantische hoop “pool noodles”. Hoe daar in godsnaam nog eens zeven muzikanten bij moesten passen? Dat wist op dat moment niemand. En het werd nog gekker: Manspeaker ronselde prompt een twintigtal enthousiastelingen uit het publiek om als figurant mee te doen aan de show.

Wanneer het muzikale startschot daadwerkelijk klonk, stond de zanger boven op een stoel zijn gelegenheidsband voor te stellen. Wie niet luid genoeg speelde, werd live op het podium bedreigd met de gevreesde “balls on your head”. Blijkbaar verdiende zowat iedereen die straf, want voor de frontman kon het simpelweg nooit luid genoeg zijn. Hoedje af trouwens voor technicus Xavier Jughmans, die dit zootje ongeregeld gedurende de hele set in goede geluidsbanen probeerde te leiden. Een onmogelijke taak, maar hij hield dapper stand.

Muzikaal trapten de heren af met een overstuurde punkrockversie van ‘Anarchy…’ Was het nu ‘… In The UK’ of hun eigen Flintstones-parodie ‘… In Bedrock’? Eerlijk gezegd was de focus snel zoek, want wat zich voor onze ogen afspeelde was pure anarchie en complete chaos. De twintig figuranten werden, gewapend met de uitgedeelde maskers en pool noodles, losgelaten op het publiek. Omdat de zaal inmiddels ook rijkelijk was voorzien van diezelfde schuimrubberen zwembuizen, ontaardde de moshpit in een kleurrijk slagveld. Moesten ze nu nog een springkasteel de pit in sleuren, ik zou niet verwonderd geweest zijn. Hier en daar herkende je tussen de herrie door wel een originele song of een bizarre cover, maar het maakte eigenlijk geen fluit uit: het feest was compleet.

Hoewel de band commercieel piekte in de begindagen en in hun hele carrière in totaal vijf studio-albums heeft uitgebracht (waaronder het legendarische ‘Cereal Killer Soundtrack’ uit 1993, dat destijds als ‘video-only’ op VHS begon), bewezen ze in Diest dat ze nog lang niet versleten zijn. Hun meest recente wapenfeit, het bizar geniale album ‘Garbage Band Kids’ uit 2021, toonde al aan dat de punkvibe en de satire nog springlevend zijn, en die cartoonachtige gekte trokken ze live moeiteloos door.

De reacties achteraf op het terras van Club Hell spraken boekdelen. “Nog nooit meegemaakt!” klonk het in koor. Was het goed? Neen. Was het slecht? Absoluut neen. Iedereen die buiten wandelde gaf het unaniem de stempel “iets speciaals”. Green Jellÿ sucks, maar dan wel in absolute stijl!

Tekst en foto’s: Peter Vangelder.