Aetherian, Ethereal Darkness @ Club Hell, Diest.
Op Witte Donderdag kreeg Club Hell een passend donker kleedje aangemeten: een avond vol doom, melancholie en melodische death metal, met een mooi gevulde zaal voor de eerste band al goed op dreef.
Ethereal Darkness, de Brusselse formatie die sinds 2018 actief is en intussen twee full-lengths op hun naam heeft – ‘Smoke And Shadows’ (2019) en de pas verschenen ‘Echoes’ (20 maart 2026) – mocht de spits afbijten. Hun mix van atmosferische melodie, loodzware riffs en een duistere emotionele ondertoon viel meteen in de smaak. Ze begonnen netjes op tijd en zetten met nummers als ‘Rivers’ en ‘The Dreaming Soul’ direct de juiste sfeer neer: zwaar, traag waar het moest, maar met genoeg detail om het spannend te houden.
*Foto’s: Ethereal Darkness*
De set van Ethereal Darkness klonk als een tocht door mistige gedachten en donkere waterranden, precies het soort muziek dat in een zaal als Club Hell extra hard binnenkomt. ‘The Cycle’, ‘Forgotten Shadows’ en ‘Flow Into The Sea’ gaven de passage nog wat meer diepte, terwijl de aanwezigen duidelijk meegingen in de zwaardere, bezwerende aanpak. Dat er al behoorlijk wat volk was komen opdagen, zorgde ervoor dat de band niet voor een lege ruimte stond te spelen, en dat tilde het geheel hoorbaar op.
Daarna was het de beurt aan Aetherian, de Griekse melodic death metal band uit Athene die sinds 2013 actief is en twee full-lengths heeft uitgebracht: ‘The Untamed Wilderness’ (2017) en ‘At Storm’s Edge’ (2023). Hun repertoire is intussen stevig genoeg om live flink te kunnen uitpakken, en dat deden ze ook. Van bij de eerste noten voelde het al veel energieker aan dan bij de opener, zonder de melancholie te verliezen. Het was duisternis met vaart, en vooral met meer directe emotie: riffs die sneden, melodieën die bleven hangen en een frontman die de zaal vlot mee kreeg.
*Foto’s: Aetherian*
Persoonlijk kwam Aetherian misschien nog iets harder binnen dan hun Belgische tourgenoten, net omdat hun songs meer opbouw en spanning combineren met melodische dreiging. Dat effect werd nog versterkt toen de zanger van Ethereal Darkness voor een nummer mee het podium op kwam, wat voor een leuke extra twist zorgde. Naar het einde toe barstte zelfs een kleine maar stevige moshpit los, en die bleef niet zonder gevolgen: ook de Aetherian zanger liet zich meeslepen en deed gewoon mee. Dat soort momenten maakt een optreden net dat tikkeltje levendiger dan een strak afgevinkte set. Met onder meer ‘The Rain’, ‘Army Of Gaia’ en ‘Starlit Shores’ bewees Aetherian nog eens waarom ze binnen hun genre zoveel indruk maken.
Het was een sterke dubbele affiche: Ethereal Darkness leverde een donker, bezwerend openingssalvo, terwijl Aetherian daarna de zaal verder openbrak met meer snelheid, meer druk en meer vuur. Club Hell kreeg zo een avond die perfect balanceerde tussen zwaarte en emotie: precies waar dit soort concerten het voor doet.
Tekst en foto’s: Peter Vangelder.