Ektomorf, Hell Is Nothing, Webb @ Club Hell, Diest.

Een zonovergoten zondagnamiddag en een portie groove metal: het is geen combinatie die je elke dag tegenkomt, maar in Club Hell bleek het verrassend goed te werken. De deuren gingen al om 15u open en tegen dat de eerste band eraan begon, hing er een eerder ontspannen, bijna lome sfeer. Geen stormloop, geen overvolle pit – eerder een publiek dat rustig binnendruppelde of nog even buiten bleef hangen in de zon.

*Foto’s: Webb*

De Engelse opener Webb mocht de spits afbijten. Hun industriële aanpak – zonder live drummer – zorgde voor een vrij steriele sound die moeilijk echt wist te grijpen. Het geheel miste wat dynamiek en variatie, zeker in de vocalen, waardoor de set mij wat eentonig overkwam. Een cover van ‘Nights In White Satin’ van The Moody Blues kon daar weinig aan veranderen en voelde eerder als een vreemde eend in de bijt. Niet meteen iets dat bleef hangen.

*Foto’s: Hell Is Nothing*

Daarna was het de beurt aan Hell Is Nothing, en dat was meteen een pak overtuigender. De Fransen brachten meer variatie, meer schwung en vooral meer leven in de brouwerij. Hun set voelde dynamischer aan en wist het aanwezige publiek net dat tikkeltje meer mee te krijgen. Zonder dat het echt ontplofte, werd hier toch al duidelijk dat de namiddag stilaan op kruissnelheid kwam. Het publiek bleef echter opvallend braaf, geen wilde taferelen – maar eerder een collectief knikkende massa die zichtbaar genoot. En dat zou ook zo blijven tijdens de hoofdact.

*Foto’s: Ektomorf*

Wanneer Ektomorf rond 18u het podium op stormde, was de zaal ondertussen wel goed gevuld. Frontman Zoltán Farkas had er duidelijk zin in, al maakte hij het de fotografen niet makkelijk door frontlicht resoluut te bannen. Het resulteerde in een tamelijk donker podium waar het alle hens aan dek was om nog iets deftigs in beeld te krijgen – maar tegelijk paste die duisternis perfect bij de rauwe intensiteit van de show. Ektomorf kwam hun recente plaat ‘Heretic’ (2025) verdedigen, ondertussen al hun – afhankelijk van hoe je telt – vijftiende langspeler, en dat lieten ze geweten ook. Nummers als ‘Heretic’, ‘Loveless’ en ‘Suicide Note’ klonken messcherp en doordrenkt van de woede en emotie die de plaat kenmerken. Tegelijk werd er niet vergeten waar de band voor staat: een stevige portie groove, thrash-invloeden en die herkenbare, bijna tribale vibe die hen al sinds 1994 typeert. Ook oudere nummers zoals ‘Serial Man’ en ‘Leech’ werden probleemloos mee in de set verweven, en zorgden voor herkenning bij de fans. Afsluiten deden ze met een furieuze versie van ‘Fuck You All’.

Wat vooral opviel: de energie op het podium stond in schril contrast met een publiek dat alles in zich opnam en zichtbaar genoot, elk op zijn eigen manier. Misschien niet het meest explosieve optreden ooit, maar wel eentje dat bleef hangen door zijn intensiteit en echtheid. Ektomorf bewees nog maar eens dat ze live nog altijd staan als een huis. Geen franjes, geen compromissen – gewoon pure, rauwe energie. En zelfs op een zonnige zondagmiddag in Diest komt dat keihard binnen, zeker in Club Hell.

Tekst en foto’s: Peter Vangelder.