Finse smeerpijperij-black blijft ook maar als paddenstoelen uit de grond schieten. In dit geval gaat het om een band genaamd Fallath, maar of het blijvers gaan zijn, valt nog flink te betwijfelen. Fallath gebruikt elk cliché uit het boekje, maar weet zich niet bepaald te onderscheiden, tenzij in het vocale departement waar het vooral pijnlijk is. De gitaren wisselen tussen kale tremololijnen en iets steviger akkoorden, maar ze klinken erg krachteloos en plat, alsof iemand vergeten was dat er toch iets van distortion op het geheel moet staan. Maar op ‘Nälkäiset Aaveet’ is het toch de zang die alle aandacht naar zich toe trekt, omdat de frontman het niet kan laten van een semi-hysterische roep te bezigen die werkelijk affreus is. Een gepijnigde huil kan absoluut werken, maar hier klinkt het eerder alsof de brave man constant de baard in de keel heeft en mist het volledig zijn doel. Na een aantal nummers wordt het gewoonweg irritant. Fallath probeert heel hard – misschien te hard? – maar weet op geen enkel moment te overtuigen. Underground en cult? Enkel indien men bij het laatste woord een enkele letter vervangt door een andere.

Guy Van Campenhout (35)

Naturmacht Productions NP 205

Tracklist: 1. Alkusoitto 2. Ilosanoma 3. Tuhon Säkeet 4. Vaikeneva Katse 5. Marttyyrien Vainiot 6. Tumman Metsän Laulu 7. Saatanen Mustat Nahkasiivet 8. Vaskisoturi 9. Nälkäiset Aaveet