Emotioneel aangrijpende black metal brengen is geen sinecure. Er zijn bands die dat quasi naadloos kunnen en Miserere Luminis uit Québec is daar eentje van. Dit album en band louter black metal noemen, is ze trouwens stevig te kort doen want dit gaat zo veel verder. De snelle passages met blastbeats en tremoloriffs zijn absoluut schatplichtig aan die benaming, maar Miserere Luminis haalt even goed het tempo enorm naar beneden voor zweverige en zalvende geluidstapijten met piano, strijkers en synthlijnen. De voorkeur voor mineurakkoorden en -thema’s geeft het geheel een tristesse en weemoedigheid die verdriet en eenzaamheid weten vast te grijpen en over te brengen. Zo gaat de licht freejazz getinte outro van ‘De Cris Et De Cendres’ over naar een pianotokkel van ‘Au Bras Des Vagues Et Des Vomissures’ die absurd mooi en ingetogen is. Het nummer bouwt dan stelselmatig op naar een kreet om bevestiging tussen subtiele gitaarlijnen en strijkers vooraleer de versnelling werkt naar een beklemmend crescendo om daarna weer in grijze eenzaamheid en quasi stilte te hervallen. Ook de zang is bijna constant een wanhoopskreet boordevol emotie en hartzeer. Vrolijke muziek is dit niet, aangrijpende composities des te meer. Hier is elk element tot in de puntjes verzorgd en ontstaat simpelweg wondermooie muziek die zich onweerstaanbaar in het hart nestelt.

Guy Van Campenhout (86)

Debemur Morti Productions

Tracklist: 1. Les Fleurs De L’Exile 2. De Cris Et De Cendres 3. Au Bras Des Vagues Et Des Vomissures 4. À La Douleur De L’Aube 5. Dans La Voie De Nos Lumières