Hiraes, Nopreachers, Until They Fall @ Club Hell, Diest.

Vrijdagavond in Club Hell stond in het teken van een stevige package: de Duitse tourgenoten Nopreachers en Hiraes, aangevuld met de Brusselse opener Until They Fall. Niet uitverkocht, maar wél goed gevuld – zo’n avond waar de sfeer vanzelf groeit naarmate het bier vloeit en de riffs zwaarder worden.

*Foto’s: Until They Fall*

Wanneer Until They Fall eraan begint, is het voor het podium nog wat zoeken naar volk. Een handvol nieuwsgierigen, een paar trouwe vrienden vooraan. Maar naarmate de set vordert, schuift het publiek dichterbij en ontstaat er een gezellige drukte. Voor mij was het de eerste kennismaking met deze melodic death metal band, en eerlijk: dat smaakte naar meer. De groep bracht een energieke set, strak gespeeld en met zichtbaar enthousiasme. Ze hadden bovendien een mooi groepje volgers mee, wat altijd helpt om de sfeer snel op te bouwen. De zanger bleek een echte blikvanger: gedreven, constant in beweging en met een présence die je aandacht vasthoudt. Geen routineklus, maar een band die speelt alsof het dit hun kans is om zich te bewijzen. En dat werkt. Tegen het einde van hun set was de toon gezet voor de rest van de avond.

*Foto’s: Nopreachers*

Daarna was het de beurt aan Nopreachers, afkomstig uit Zuidoost-Beieren, Duitsland. Opnieuw voor mij een eerste ontmoeting. De band werd rond 2018 opgericht en profileert zich als melodic death metal met metalcore invloeden: agressieve ritmes, epische leads en een afwisseling tussen cleane en ruwe vocalen. In tegenstelling tot de opener kozen zij voor een donkerdere, meer atmosferische aanpak – al maakte de lichttechnicus het ons niet makkelijk. Veel rook, geen frontlicht en bijna alle spots van achter het podium. Het leverde een mysterieus beeld op, maar het maakte het soms lastig om te zien wat er precies gebeurde. Muzikaal zat het echter snor. Nopreachers beschikken (voorlopig) niet over een full-length album, maar brachten de voorbije jaren meerdere singles en ep’s uit. In 2024 verscheen onder meer de ep ‘My Own Demise’, en nummers als ‘A Moment Of Void’, ‘Ikigai’, ‘Traces’ en ‘Bury Me’ circuleren stevig op de streamingplatformen. Een jonge band dus, maar met groeiende zichtbaarheid en duidelijk tourervaring. En dat merkte je: ze slaagden er meermaals in om een kleine moshpit op gang te trekken, genoeg beweging om te tonen dat hun sound aanslaat. Een ander genre dan de opener, maar absoluut geen straf om opnieuw aan het werk te zien – integendeel.

*Foto’s: Hiraes*

Headliner van de avond was Hiraes. Ik zag hen vorig jaar nog aan het werk op Pluto Fest, waar ze al een sterke indruk nalieten. Maar wat ze in Diest neerzetten, tilde dat niveau moeiteloos een trap hoger. Hiraes werd in 2020 opgericht door voormalige Dawn of Disease-leden en bracht intussen twee full-length albums uit: ‘Solitary’ (2021) en het recentere ‘Dormant’ (2024). Die laatste plaat toont een band die gegroeid is in maturiteit en dynamiek, en live vertaalt zich dat in een bijzonder strakke en zelfverzekerde performance. Het geluid zat weer perfect: helder, krachtig en gebalanceerd. De lichtshow was niet overdreven, maar wél doeltreffend en ondersteunend aan de sfeer. En dan is er natuurlijk frontvrouw Britta Görtz. Britta stond geen seconde stil. Van bij de eerste noot zocht ze interactie met het publiek, zweepte ze de voorste rijen op en straalde ze zichtbaar speelplezier uit. Haar vocale bereik – van diepe grunts tot meer open passages – kwam live volledig tot zijn recht. Waar ze op Pluto Fest al overtuigde, domineerde ze hier het podium met een vanzelfsprekendheid die enkel groeit met ervaring.

Club Hell kreeg vrijdag een avond voorgeschoteld die mooi opbouwde: een verrassend sterke Belgische opener, een ambitieuze Duitse band in volle groei en een headliner die op het kleine podium van Club Hell bewees dat geen enkel podium te groot zal zijn. We zijn alvast benieuwd naar de volgende stappen van deze drie bands.

Tekst en foto’s: Peter Vangelder.