Echoes Of A Dying World @ Café Pumpkes, Tongeren

Op een paar honderd meter van Ambiorix, ergens verscholen nabij de Grote Markt, ligt Café Pumpkes. Wanneer ik er binnenstap, hangt er nog een rustige cafésfeer. Een handvol vaste klanten aan de toog, achteraan de zaal een podiumopstelling die geduldig wacht. Het optreden van Echoes Of A Dying World stond aangekondigd voor 21u, maar uiteindelijk geven ze het publiek nog een goeie twintig minuten extra om binnen te komen. Een slimme zet, zo blijkt.

Wanneer de band dan toch van wal steekt, verlaten de aanwezigen spontaan hun plaats aan de toog en schuiven dichter aan. Die nabijheid werkt: zangeres Tine richt zich letterlijk tot het publiek en zingt recht in hun gezicht. Geen afstand, geen podium, gewoon intens contact, zoals het hoort in een kleine zaal.

*Foto’s: Echoes Of A Dying World*

Echoes Of A Dying World serveert een stevige greep uit hun bestaande repertoire, maar verrast vooral met nieuw materiaal. Als ik goed tel, passeren er maar liefst drie nieuwe nummers de revue. Songs die duidelijk nog warm zijn, maar nu al doen uitkijken naar een officiële release. De band bevestigt ook dat er nieuw werk aankomt. Geen volledig album meteen, maar vermoedelijk een ep, al moet er eerst nog serieus studiowerk gebeuren.

Muzikaal blijft de band trouw aan hun donkere, atmosferische metal, met voldoende dynamiek om de aandacht vast te houden. Enkele nummers die blijven hangen deze avond zijn onder andere ‘Chain Of Gold’, ‘World Undone’, ‘Terra Apocalyptica’ en ‘Living The Lie’. De officiële set telde dertien nummers, maar omdat het publiek blijft aandringen, volgt er na kort overleg nog een extra toegift. Een duidelijk teken dat Echoes Of A Dying World hier meer dan geslaagd is in hun opzet.

Dit optreden geeft aan als een blik op wat nog moet komen. De nieuwe songs tonen ambitie en groei, en als dit een voorproefje is van wat er binnenkort verschijnt, dan wil je daar live bij zijn. Misschien wel op één van hun volgende optredens, ergens in een café waar de afstand tussen band en publiek opnieuw tot nul herleid wordt.

Tekst en foto’s: Peter Vangelder.