‘Hesperia’ van Morte France is een soortement ode aan Europa, een gegeven dat een mens niet al te vaak terugvindt bij black metal. Eerbetonen aan de natuur iets meer, maar hier gaat het ook effectief over filosofie met momenten. Het gebruik van de Franse taal geeft black metal meestal dat venijnige randje, want de taal van Molière en Sartre leent zich goed tot agressieve uitspattingen. Muzikaal beweegt Morte France zich in eerder melodieuze black metal kringen, met een gezonde dosis agressiviteit en boven de potige riffs semi-zweverige melodieën die het geheel wat opentrekken. Het drumwerk is solide en staat vooral ten dienste van het gitaarwerk. Dat alles wordt gecomplementeerd door een lekker ruige strot en occasioneel wat half geschreeuwde zanglijnen. Die laatste hadden misschien beter achterwege gebleven, want ze zijn soms op het randje van vals en voegen an sich weinig toe aan het album. In ieder geval heeft Morte France een collectie erg aardige tracks bij elkaar gepend. Zo is opener ‘Waldganger’ een heerlijke pompende beuker met loeiharde riffpartijen en weet ‘Le Chevalier, La Mort Et Le Diable’ catchy melodieën te gebruiken binnen een iets afwijkend stramien. De titeltrack is een beetje een vreemde eend in de bijt met machinale beats, trippy keyboards en een dame die de tekst declameert. Het lijkt een beetje op een Franse versie van Perturbator (of een ander synthwave band) en het is echt opvallend hoe hard dit indruist tegen de rest van het album. Verrassend, maar niet slecht. Dat meteen erna ‘Lux Meae’ volop het gaspedaal induwt met scheermesriffs en een gezwind tempo schudt meteen de luisteraar weer wakker. Fijn plaatje!

Guy Van Campenhout (76)

Antiq Records

Tracklist: 1. Waldganger 2. Europa Aeterna 3. Le Chevalier, La Mort Et Le Diable 4. Hesperia 5. Lux Meae 6. Kyrie Eleison 7. Fernweh