Voor wie niet genoeg kan krijgen van schurende vocalen, is Ronnie Romero terug met meer waarin hij uitblinkt. Met ‘Backbone’ bevestigt hij opnieuw waarom deze zanger wereldwijd zoveel lof oogst. De man die ooit door Ritchie Blackmore werd binnengehaald voor Rainbow, toont hier dat hij meer is dan een toevallige opvolger van grootheden. Hij is een vocalist met visie, charisma en een ongepolijst rockhart dat elke seconde hoorbaar klopt. De titeltrack ‘Backbone’ opent met een orgelflard die even doet denken dat er een ‘Speed King’-ontploffing aankomt, maar Romero kiest voor een zwaar, slepend mid-tempo dat onvermijdelijk richting Dio knipoogt. Zijn stemlijnen zijn lang, gedragen en episch, waardoor de song een bijna monumentaal karakter krijgt. ‘Bring The Rock’ is vervolgens pure heavy metal bravoure. De riff en het refrein zijn onweerstaanbaar. Het is duidelijk dat Romero hier kiest voor ruimte, dynamiek en een sound die ademt, ver weg van de haastige power metal-benadering van zijn vorige werk. ‘Lost In Time’ is dan weer een schitterende power ballad waarin Jose Rubio’s warme, melodieuze gitaarwerk prachtig naar voren komt. Rubio is trouwens opnieuw verantwoordelijk voor mix en mastering en tilt hiermee de klassieke sound naar een hedendaags niveau. Met ‘Never Felt This Way’ en ‘Lonely World’ krijgen we twee tracks die dichter bij het Rainbow-universum liggen dan Romero ooit durfde gaan. Vooral ‘Lonely World’ had moeiteloos op een Dio-periode Rainbow-schijf gepast. Toch klinkt Romero nooit als een imitator. Hij bezit een natuurlijke autoriteit die het materiaal volledig naar zijn hand zet. De afwijkende AOR-touch van ‘Hideaway (Run)’, geschreven door Russ Ballard, brengt een andere kleur in het album. Het nummer neemt wat terug qua kracht vergeleken met de rest, maar Ronnie Romero’s vocale performance blijft overtuigend en houdt het geheel overeind. Het absolute verrassingsmoment komt met ‘Keep On Falling’. De track start met een melancholische Schenker-achtige lead en ontploft vervolgens in een logge bluesriff. Het resultaat is een van de meest originele stukken op de plaat. ‘Eternally’, mee geschreven door Roy Z, is pure melodische finesse met een refrein dat zich diep in het geheugen nestelt. De song ademt klasse en bevestigt hoe sterk deze samenwerking uitpakt. ‘Running Over’ grijpt terug naar epische mid-tempo grandeur, al mocht de song gerust langer doorgroeien. Toch blijft het een krachtig onderdeel van het album. Afsluiter ‘Black Dog’ is geen Zeppelin cover maar een vinnige hard rockende brok die er op hogere snelheid doorjaagt. Als closer voelt hij misschien iets te vrijblijvend na zoveel epiek, maar slecht is het allerminst. ‘Backbone’ is uiteindelijk een volwassen, uitgebalanceerd en overtuigend album. Romero toont dat hij niet langer afhankelijk is van grote namen uit zijn verleden, al maakt het duidelijk deel uit van wie hij is. Hij staat hier als artiest op eigen benen, met een stem die nog steeds de kracht, de warmte en de overtuiging heeft om elke song groter te maken dan hij op papier al is. Mocht de toekomst van klassieke hard rock verdedigd moeten worden, dan is dit precies het soort plaat dat je mee de frontlinie inneemt. Ronnie Romero levert een werkstuk af dat zijn titel alle eer aandoet en hem definitief in de spotlights van de internationale scene plaatst.

Andy Maelstaf (86)

Frontiers Records

Tracklist: 1. Backbone 2. Bring The Rock 3. Lost In Time 4. Never Felt This Way 5. Hideaway (Run) 6. Lonely World 7. Keep On Falling 8. Eternally 9. Running Over 10. Black Dog