Sabaton, The Legendary Orchestra @ AFAS Dome, Antwerpen.
Sabaton zijn al lang geen kleine jongens meer. Vijfentwintig jaar geleden zag deze Zweedse band het daglicht en sinds toen is het enkel opwaarts gegaan. Enkele recente bandwissels zorgden ervoor dat vandaag enkel nog vocalist Joakim Brodén en bassist Pär Sundström als enige oprichtende leden overblijven. Komt daar nog eens bij dat, waar het vroeger vooral over veldslagen en oorlogen ging, het in hun laatste langspeler over legendarische historische figuren gaat. Benieuwd hoe deze nieuwe insteek geproefd zal worden.
*Foto’s: The Legendary Orchestra*
Het traditioneel drukke verkeer zorgde ervoor dat we de eerste noten van The Legendary Orchestra hoorden bij het binnenkomen van de Afas Dome. Geen foto’s vanuit de pit dus maar toch konden we een plaatsje bemachtigen in de nok van de tent. The Legendary Orchestra, met zijn strijkers, koperblazers, percussie en koor, zorgvuldig aangevoerd door charismatische stemmen, zette in als een oorlogsfilm in muziek. De majestueuze echo van klassieke instrumenten gaf bekende Sabaton-nummers een ruwe grandeur, alsof je ‘Carolus Rex’ of ‘Swedish Pagans’ voor het eerst hoorde: groot, dramatisch, intens. Een streling voor het oog en oor.
*Foto’s: Sabaton*
Maar dat was nog maar het begin. Wat volgde voelde als een mix van metal concert, theaterspektakel én historische flashback. Acteurs in ridder- en keizerkostuums (lees: Napoleon, Genghis Khan, Julius Caesar) kwamen tevoorschijn in het kleine podium midden in de zaal. Elk deed zijn verhaal en al vlug ontstond enige commotie want elk wou in de spotlights staan. Begeleid door fakkels en schimmen (die later de bandleden te zijn) luidden ze de start in van een show die méér was dan muziek alleen. Misschien was deze theatrale introductie iets te lang, maar toch, het zette je in de juiste stemming om de ommekeer van de traditionele oorlogsverhalen naar legendes te snappen. Via een lange brug geraakten ze op het hoofdpodium, waar de show pas echt kon losbarsten. De zaal explodeerde. Vanaf de eerste riff wist je: dit is pure Sabaton. Pyrotechniek, rook, bombastische (in de lucht hangende) drum, machtige gitaren, een kasteel-podium en de typische militante vibe, verrijkt met orkestrale diepgang. Zang, instrumenten en show-elementen vielen samen in een coherent spektakel, zonder dat de muziek verloren ging.
We waren getuige van een epische arena belevenis waarin band, orkest en koor samen klonken met indrukwekkende precisie. Het indrukwekkende kasteeldecor en een zee aan vuur zorgden voor veel spektakel. Van ingetogen momenten tot volle kracht op klassiekers als ‘The Last Stand’, ‘Primo Victoria’ of ‘The Red Baron’. De emoties gierden door je aders en het meezing gehalte was enorm. Ja, na zovele keren kreeg ik nog altijd kippenvel toen ik een volle zaal zag uit de bol gaan. Meebrullen, mee springen, mee genieten. Pure energie van begin tot eind. Enig minpuntje was misschien dat de klank minder was ten opzichte van vorige keren. Er ontbrak soms wat punch, het bleef soms te strak. Maar ja, we zoeken geen spijkers op laag water. De ganse show kon de soms wat langere theaterstukken met verve compenseren. Je ging niet gewoon naar een metal concert, je stapte in een verhaal, dat daardoor juist een diepere dimensie kreeg. We beleefden een muzikale historische vlucht met zowel muzikale, historische en visuele hoogtepunten. Sabaton onderging een verandering in rangen en onderwerpen maar de kern is meer dan ooit bewaard gebleven. Een memorabele dag. Oh yes, hiervoor doen we het!
Met speciale dank aan Justine Van Hauwe (Live Nation) en Ken Van Heertum (Biebob).
Tekst: Grietje Slembrouck.
Foto’s: Andy Maelstaf.