Soms is talent niet eerlijk verdeeld. Er bestaan bands met zeven leden die er nauwelijks in slagen om een deuk in een pakje boter te meppen of genadeloos een doorslag zijn van gevestigde namen. Er zijn ook acts als Kold, een duo dat op hun tweede album ‘Det Falmede Håb’ er in slaagt om een emotionele rollercoaster van jewelste op te zetten zonder ook maar enig moment hun black metal roots te verloochenen. Dat niet alleen maar ze tasten voortdurend de grenzen van het genre af, niet door genrevreemde elementen te introduceren maar puur door songschrijversschap. Dat vertaalt zich naar lange, epische en meanderende nummers die hypnotiserende tremoloriffs koppelen aan melancholische melodieën die een haast etherische koudheid uitstralen. Ondanks de schoonheid is Kold nog altijd behoorlijk venijnig en scherp, maar toch zijn de riffs van dien aard dat er een droefenis van uitgaat die zich een weg baant naar het hart mits ijskoude stalen pinnen. De door een flukse blastbeat gedreven hoofdriff van ‘Forvitret Fortid’ is zo een hoogtepunt, compleet met een vitriolen rasp die weliswaar een beetje op de achtergrond gemixt is, maar toch die beklemmende sfeer perfect vastgrijpt. De akoestische passage naar het einde toe is onverwacht, maar passend. Kold volgt in de lijn van een Aara, maar weet zich binnen de atmosferische en beklemmende black metal toch een eigen niche uit te snijden. Het geheel heeft absoluut elementen van post black of de meer natuurgerichte duistere muziek, maar is net dat tikkeltje anders. Grauwe, deprimerende schoonheid in een album dat de passende titel draagt van “vervlogen hoop”.

Guy Van Campenhout (84)

Vendetta Records

Tracklist: 1. Intro 2. Alt vi havde kært 3. Forvitret fortid 4. Det, du glemte 5. Solen går i hi 6. Uden øjne