Turninum Fest, 11 oktober 2025.

Turninum Fest II @ Zaal De Klap, Deurne (Antwerpen).

Turninum Fest II: de tweede editie georganiseerd door Artefacts, toonde zich een dag vol ambitie en theatrale metal. Niet zozeer vanwege massa’s volk — jammer genoeg was de publieke opkomst klein — maar wel door een onwrikbare liefde voor verhaal gestuurde sets en een organisatieniveau om “u” tegen te zeggen: vlotte backstage, attente medewerkers en een programmering die duidelijk met hart en kop in elkaar zat.

*Foto’s: Marshes Hew*

Marshes Hew opende de middag als een mysterieuze proloog. Twee muzikanten — drum en gitaar — bouwden met sfeervolle lagen en prikkelende melodieën een intieme wereld op. Perfect om de toon te zetten. Hun set voelde als een kort maar sterk statement, gespeeld voor een handvol luisteraars.

*Foto’s: Nyrak*

Nyrak loste donkere, meedogenloze grooves af met melodische uitbarstingen. De band speelde alsof ze voor een volle tent stonden: intens, geconcentreerd en met progressive black metal-ambities. Op het podium hoorden we passages die rechtstreeks van hun recente werk leken te komen — Nyrak bracht onder andere materiaal uit hun album ‘Devourer of All’.

*Foto’s: Follow The Hunt*

Black metal ensemble Follow The Hunt zette de knalharde middenset neer: rauw, direct en onverbloemd. Waar in het begin het podium weinig licht had, veranderde dat langzaam en groeide ook het publiek een beetje mee. De band tourt de laatste jaren actief en heeft de voorbije releases en optredens duidelijk in de benen zitten

*Foto’s: Wound Collector*

Wound Collector was technisch scherp en behoorlijk uniek door de prominente sax (een signatuur die hun sound direct herkenbaar maakt). Muzikaal viel de drum soms het meest op. Het totaalgeluid raakte niet altijd perfect gebalanceerd (vocals en gitaren kwamen niet altijd even goed door), maar hun progressive death metal composities stonden stevig.

*Foto’s: InHuman*

InHuman bracht die avond een extra dimensie: symfonische lagen, storytelling en — verrassend en geslaagd — drie dansers (Camille, Morgane en Juliette) die visueel veel toevoegden. Het werd duidelijk dat het theatrale aspect bij InHuman een belangrijk deel is van het concept: niet alles ontstond tegelijk in hun verhaal, maar live valt die synergie er wél in de plooi. Ze speelden met overtuiging en stuwden het publiek goed mee.

*Foto’s: Artefacts*

Het hoogtepunt qua dramaturgie kwam van Artefacts zelf — de organisator van het festival — die zijn verhaal bracht met een voltallig koor. Van intieme passages tot monumentale samenzang: het koor gaf de show extra gewicht en maakte van Artefacts het emotionele centrum van de avond. Beide (InHuman én Artefacts) gebruikten de extra ruimte van het theaterpodium maximaal: figuren, koor, visuals — het werkte. Spijtig dat niet meer mensen dit kwamen meemaken, want wie er wél bij was, kreeg iets speciaals. (Geluid bleef echter een aandachtspunt: ook hier had het nog iets transparanter gemogen, al kwam het koor gelukkig goed door.)

*Foto’s: Cathubodua*

Cathubodua sloot het festival af met pit en power. Sara en haar band speelden alsof ze voor een uitverkochte zaal stonden — een stem die telkens weer indruk maakt en songs die het vuur nog één keer opstookten. Cathubodua bracht recent werk uit en blijft zich profilereren als een sterke naam binnen de symfonische / epische metal scene.

Turninum fest II was geen massa-festival, maar wel een hartstochtelijke manifestatie voor wie houdt van hoogoplopende verhalen en theatraal ingestoken metal. De organisatie van Artefacts verdiende lof — alles liep gesmeerd en de aandacht voor artiest en publiek was groot. Muzikaal viel er veel te beleven: van ijle, intieme openers tot monumentale, koor gedreven hoogtepunten. Een paar technische oneffenheden in de mix haalden af en toe wat de scherpte uit een set, maar ze konden de energie en het engagement van de bands niet breken. Wie de kans krijgt om de volgende editie mee te pikken: niet twijfelen — dit is een festival voor fijnproevers

Met dank aan Niklaas Reinhol en de complete crew bij Turninum Fest.

Tekst en foto’s: Peter Vangelder.