Na negen jaar stilte keert Glenn Hughes terug met een nieuw soloalbum: ‘Chosen’. De voormalige Deep Purple-frontman en levende legende is intussen vierenzeventig (!), maar klinkt krachtiger dan ooit. Zijn stem, nog steeds een ongeëvenaard instrument in de rockwereld, staat centraal, terwijl zijn basgitaarspel voor extra punch zorgt. Het resultaat is een hard rock plaat die klinkt alsof ze live uit de speakers knalt, rauw en direct, zonder franjes. Ondanks de bandnaam zijn eigen naam heeft, spreken we wel degelijk van een band, waar Glenn uiteraard zanger is, maar verder bijgestaan wordt door gitarist Soren Andersen, drummer Ash Sheehan en keyboardspeler Bob Fridzema. De opener ‘Voice In My Head’ zet meteen de toon: dreigend, agressief en energiek. Het no nonsens rauwe nummer jaagt vooruit en maakt duidelijk dat Hughes nog lang niet klaar is met rocken. ‘My Alibi’ borduurt daarop voort, waarna de intense en melodieuze titeltrack zich aansluit. Stevige riffs ondersteunen Hughes alsof hij een persoonlijke verklaring van kracht en overleving aflegt. Daarna volgt ‘Heal’, waarin zware grooves worden gecombineerd met een boodschap van verzoening. Glenn Hughes’ soulvolle stem snijdt dwars door de hardrock heen en tilt het nummer naar een hoger niveau. Het massieve en donkere ‘In The Golden’ behoort tot de zwaarste tracks van de plaat. Nog zwaarder en epischer klinkt ‘The Lost Parade’, dat zich langzaam opbouwt en de luisteraar meesleept in een bijna bezwerende sfeer. Toch is er op ‘Chosen’ ook ruimte voor luchtigheid en groove. ‘Hot Damn Thing’ en ‘Black Cat Moan’ brengen funk-invloeden binnen en herinneren eraan dat Hughes nooit ver van zijn soul- en funk roots verwijderd is. Die speelsheid zorgt voor variatie en toont hoe veelzijdig hij blijft, zelfs binnen een overwegend hard rockende context. Het voorlaatste nummer, ‘Come And Go’, vormt het rustpunt van de plaat. Een gevoelige ballad waarin (het zou eens anders moeten zijn) emotie centraal staat. De vocalen klinken hier kwetsbaar en oprecht, alsof hij zijn ziel volledig blootlegt. De afsluiter ‘Into The Fade’ gooit dan nog één keer alle registers open. Het tempo gaat omhoog, de riffs vliegen in het rond en de plaat eindigt met brute energie. Een perfecte uitsmijter voor een album dat vooral wil overtuigen met kracht. Opvallend is hoe zwaar de teksten doorwegen. Hughes kijkt terug op zijn leven, zijn fouten en de lessen die hij heeft geleerd. Er spreekt een zekere berusting en acceptatie uit, maar tegelijk ook hoop en dankbaarheid. Het voelt alsof hij vrede sluit met zichzelf en vooruitblikt naar wat nog komt. ‘Chosen’ is daardoor niet enkel een verzameling rauwe rocksongs, maar ook een persoonlijk statement, een muzikale autobiografie verpakt in tien tracks. De productie draagt daaraan bij: direct, fel en zonder overbodige versieringen. Alles klinkt helder en krachtig, alsof de band vlak voor je staat te spelen. De ritmesectie met drummer Ash Sheehan is strak, Andersen levert stevige riffs en solo’s, en toetsenist Bob Fridzema zorgt subtiel voor extra kleur. Samen vormen ze een ijzersterke band die Hughes optimaal ondersteunt. Glenn Hughes noemt ‘Chosen’ zelf zijn meest persoonlijke werk in jaren. Hij schrijft over liefde, hoop, geloof en acceptatie, maar vooral over het leven in het moment. Volgens hem is muziek een genezer en dat idee voel je doorheen de hele plaat. Het is hard rock met een ziel, gedreven door een man die zijn leven volledig in dienst stelt van muziek. Dat Hughes nog altijd één van de grootste stemmen in rock bezit, staat buiten kijf. Zijn stem snijdt nog steeds moeiteloos door de mix en tilt elke song op. Voeg daar zijn virtuoze baswerk aan toe en je krijgt een album dat glanst van klasse en vakmanschap. Of dit zijn laatste rockplaat wordt, valt af te wachten. Hughes zelf liet verstaan dat dit misschien wel zo is. Als dat klopt, dan neemt hij afscheid in stijl met een album dat bulkt van energie, emotie en gratie. ‘Chosen’ is het testament van een levende legende die na een carrière van vijftig jaar nog altijd weet te verrassen. Fans kunnen dit blind aanschaffen, want Glenn Hughes bewijst opnieuw dat hij simpelweg een klasse apart blijft.

Rocking Klingon (85)

Frontiers Records

Tracklist: 1. Voice In My Head 2. My Alibi 3. Chosen 4. Heal 5. In The Golden 6. The Lost Parade 7. Hot Damn Thing 8. Black Cat Moan 9. Come And Go 10. Into The Fade