Atmosferische post black is tegelijk een simpel en een moeilijk genre. Simpel omdat de muzikale ingrediënten erg duidelijk zijn, met zweverige en lang uitgesponnen songs, afwisseling met occasioneel akoestische dan wel etherische passages en gekwelde zang. Moeilijk, omdat dit soort muziek heel snel afgrijselijk saai of enerverend pretentieus kan overkomen. Corridoré wil wel, maar haalt het zo gelijk net niet. Lange tracks? Check, die zijn er. Zweverige gitaarpassages? Ook check, maar de lijm plakt niet met melodieën die niet bijster aangrijpend klinken en tempo- of stemmingswisselingen die net dat beetje te hard neigen naar geforceerd. De zang is ook een belangrijke factor en de frontman van dienst klinkt meer als een getergd emokind dan iemand die al het hartzeer van zich afschreeuwt. Met die hele mix wordt dit album een best lange en saaie rit. De iet of wat platte productie helpt ook niet meteen. Het geheel mist weerhaakjes, mist passie en voelt aan alsof een groep studenten voor een project besloot een post black ensemble uit de grond te stampen zonder echt te weten wat dit soort muziek aanlokkelijk maakt. Het is niet omdat je de afzonderlijke delen kent, dat de uiteindelijke soep lekker gaat zijn. De bio maakt de vergelijking met Deafheaven of Inter Arma, maar dan is dit toch wel de “light” versie die smaakt als onbereide en ongekruide tofu.

Guy Van Campenhout (58)

Hypaethral Records

Tracklist: 1. We Vanish To Nothing 2. (Become) Carrion 3. This Great Demise 4. Lying In Splendor 5. Like Moths