Empeiria is een Duits duo bestaande uit de heren η en π en zij duiken op dit album diep in existentialistische vragen. Het moet niet altijd over de duivel of religie gaan, natuurlijk. Er bestaat weinig twijfel over dat de (on)zin van het leven zich verdacht makkelijk leent om duister filosofische beslommeringen te houden en welk genre kan zoiets onwerelds beter vastpakken dan black metal? Niettegenstaande het album (waarbij ook de titels expres weinig loslaten over de exacte inhoud) duidelijk geschoeid is op venijnige en melodieuze black van de Scandinavische school, heeft Empeiria er een eigen draai aan gegeven. De invloeden van Naglfar, Urgehal en anderen zit absoluut vervat in zowel de sfeer als sound, maar het regelmatige gebruik van de Duitse taal en occasionele chants (als in ‘IV’) verbreden het geheel tot een eigen beestje. Empeiria weet hoe potige songs te pennen en de naargeestige en licht deprimerende sfeer raakt een luisteraar tot diep in de ziel. Black metal die er zonder veel moeite in slaagt duistere gedachten los te weken, valt te koesteren. Dit mag dan louter het tweede album zijn van de heren, het smaakt naar meer: het klinkt als een klok, vat de essentie van rauwe, beklemmende en melodische black metal en blijft boeien tot het eind. Deutsche Gründligkeit im Schwarzmetal!

Guy Van Campenhout (81)

Vendetta Records

Tracklist:

1. I 2. II 3. III 4. IV 5. V 6. VI 7. VII