Het Griekse Casket Dweller wil zich profileren door een focus te hebben op de meer klassieke tijd van griezelverhalen zoals die van Universal uit de jaren dertig en veertig. Geen slashers of zombiefilms met ingewanden à volonté dus. Het is eens iets anders maar de muziek voelt bijzonder vertrouwd voor al wie bands als Asphyx
Fins doodseskader Hekatoxen komt met hun debuutalbum langs vol smerige en ranzige muziek volledig in de oude school met wat extra wolligheid. Het groovet vooral en heeft dus dat Obituary / Facebreaker / Fleshcrawl-gevoel. Wel jammer dat een aantal riffs van tweede track ‘I Am Them’ iets te hard leentjebuur spelen bij Death. De opener
Centraal-Amerikaanse doom is meer dan eens de vuilere doom. Dat valt bij Morbid Stench wel redelijk mee, gezien dit trio zich voornamelijk ophoudt in regionen van (oude) My Dying Bride, (oude) Paradise Lost en (oude) Anathema. Behoorlijk old school, met andere woorden. De meer death metal geïnfuseerde momenten dragen de sfeer weg van Morbid Angel
Rauw oerdoodsmetaal vanuit de diepste krochten van Chili? Daar is Deconsekrated met een lillende brok bloederig vlees. De maden krijgt een mens er helemaal gratis bij. De ondergrondse acts blijven opduiken als een schimmelinfectie die maar niet weg te krijgen valt ongeacht hoeveel zalf iemand op de edele delen smeert. Deconsekrated is iets minder keldermetaal
Het is een publiek geheim dat een stevig aantal Zuid-Amerikaanse extreme bands net dat beetje scherper, harder en ongecontroleerder metaal produceren dan veel van hun genregenoten. Godless uit Chili is geen uitzondering, maar klinkt niet alleen op de correcte manier gefocust maar hondsbrutaal. Het basisrecept is relatief rauwe death metal met een behoorlijk occulte inslag.
De Chileense death metal band Rotten Tomb bestaat ondertussen ook al dik tien jaar en toch blijft er ergens iets haperen aan hun laatste wapenfeit ‘Vestiges Of Tortured Souls’. Het goede nieuws is dat deze bende een lekker vette productie heeft voor hun doodsmetaal van de oude school. Alles klinkt als een klok, het geheel
Lompe death / doom van het Verenigd Koninkrijk die erin slaagt om bakken sfeer te scheppen met een basisbezetting? Consecration kan het. Het recept bestaat uit een vorte mix van Incantation, (oude) Anathema, een fikse scheut oer-death en zowaar de groove en headbangwaarde van een rasechte doomband. Als album opereert ‘Exanimis’ voornamelijk in trage tot
Kijk eens aan: een doomy en occult getinte death metalband uit de onderbuik van België! Verrassend, maar zeker niet onwelkom. Abysmal Descent is opgebouwd uit een selectie lieden die in de diepe ondergrond wroeten om verwrongen metalen ten berde te brengen, maar hier klikt het toch precies net iets beter dan bij hun andere ‘projecten’.
Met een naam als Devilpriest is het relatief snel duidelijk waar de klepel hangt: death metal met een licht occult / satanische inslag. Dit Pools doodseskader is met ‘Where I Am The Chalice, Be Thou The Blood’ toe aan hun derde schijf en het adagium “waar gehakt wordt, vallen spaanders” is hier meer dan van
Donker, donkerder, donkerst: in de diepste krochten van een slijmerige put duiken soms bizarre doodsmetalen wezens op die fluks met dissonante noten in het rond strooien en lang uitgesponnen nummers vol bochten in het gezicht kletsen. Het Australische combo Sarcophagum is zo een beestje dat in volle pandemie geboren werd. Misschien verklaart dat voor een