Peir Oan Fest @ Zaal Miloheem, Mol.
Peir Oan Fest 2026: kleine zaal, groot hart
Wat in 2017 begon als een bescheiden concertje in een zaaltje van café De Peir Oan in Mol-Achterbos, is intussen uitgegroeid tot een vaste waarde in de Kempen. Peir Oan Fest beleefde dit weekend zijn negende editie, opnieuw in Zaal Miloheem in het hartje van Mol-Millegem, opnieuw verspreid over twee dagen en twee indoor podia, én opnieuw volledig ten voordele van een goed doel. Deze keer ging de opbrengst naar Joren, een opgewekte jongen van dertien die leeft met het MECP2-duplicatiesyndroom, een zeldzame genetische aandoening. Wie het festival kent, weet dat het hier niet om grote namen draait, maar om mensen met een groot, warm hart die een weekend lang metal en solidariteit samenbrengen. Zelf kom ik al enkele jaren naar Peir Oan Fest om de bands in beeld te brengen. Dit jaar beperkte mijn bezoek zich tot de vrijdag. Zaterdag, met onder meer de Dutch Megadeth-tribute Megadeath en CPX, een eerbetoon aan Clement Peerens, stond er helaas al iets anders in de agenda. Nog voor de eerste band werd aangekondigd, was er een mededeling waar ik zelf niet op gerekend had. De organisatie was te weten gekomen dat ondergetekende die dag jarig was, en dus werd ik het podium op geroepen. Laat me eerlijk zijn: dat is echt niet mijn ding. Ik sta veel liever vóór dat podium, met mijne kodak in de aanslag. Maar het gebaar zegt veel over de sfeer op dit festival. Er was op dat moment trouwens al aardig wat volk in de zaal.
*Foto’s: Sulfeet*
De spits werd afgebeten door Sulfeet, en dat was voor de band een echte thuismatch: de groep, vroeger actief onder de naam Sulfoot, komt uit Mol zelf. Zelf noemen ze hun geluid “melodic slow metal”: een diepe, zware bas, beukende drums en melodieuze maar krachtige zang en gitaren, met invloeden die gaan van doom en stoner tot thrash en zelfs hardcore. Een volledige plaat staat er nog niet op de teller, maar recent verscheen wel de single “Feeding The Machine”, met videoclip, via Gio Smet Records. Normaal staan ze met vier op het podium, maar vanavond niet. Sinds zanger Pascal Lehmann de band verliet, neemt gitarist Flip Boonen de zang erbij, tot er een nieuwe stem gevonden is. Dat het trio daardoor niets aan slagkracht inboette, bleek al bij opener ‘Full Of Shit’. Uiteraard passeerde ook ‘Feeding The Machine’ de revue, gevolgd door onder meer ‘Denied’ en ‘Status As A Symbol’, voor ‘Desert Sun’ de set traag en zwaar afsloot. Een degelijke opwarmer, gedragen door een publiek dat de jongens duidelijk kende.
*Foto’s: Ursa*
Ook bij de aankondiging van Ursa was er eerst nog een verjaardagsmoment: blijkbaar waren er nog twee medewerkers jarig, en ook zij mochten even het podium op. Daarna was het de beurt aan de vijfkoppige Limburgse progmetalband, en dat was een flinke stijlwissel. Ursa begon als instrumentale groep, maar sinds 2024 staat Jan Buekers (ex-Sons Of A Wanted Man) achter de microfoon. Met hem werd de eerdere instrumentale catalogus opnieuw ingeblikt, mét zang, op ‘Call Of The Infinite’, dat in maart 2025 verscheen. Live krijg je complexe ritmes, schuivende maatsoorten en lange atmosferische passages, gecombineerd met rauwe grunts. Opvallend was dat de band twee nog niet uitgebrachte nummers speelde: opener ‘Digital Sea’ en ‘Nautilus’ zijn de eerste vruchten van het schrijfwerk met de huidige bezetting. Daartussen zat ‘Erase’, en met ‘Primordial Crown’, de eerste single waarop Buekers te horen was, en afsluiter ‘Advance’ kwamen ook de vertrouwde nummers aan bod. Niet de makkelijkste kost op een avond die verder vooral rond death, thrash en heavy draaide, maar wel een van de muzikaal boeiendste sets.
*Foto’s: A Goat As Our Shepherd*
Exact een week geleden stond A Goat As Our Shepherd nog op Colossus Death Fest in Aarschot, en ook vanavond kreeg ik de Belgisch-Nederlandse band voor de lens. Dezelfde acht nummers, in dezelfde volgorde, van ‘Terrestrial Inferno’ tot ‘Ephemeral Imperium’. En toch klonk het anders. Niet beter, niet slechter, gewoon anders. Een andere zaal, een andere klank en een ander publiek doen blijkbaar veel met dezelfde songs. Waar de band in Aarschot opging in een dag vol extreme metal, viel hun mengeling van death, thrash en moderne groove hier, tussen progmetal en old-school thrash, net iets meer op. De groep werd rond 2019 opgericht door ex-leden van The Reckoning en heeft intussen twee volwaardige albums op zijn naam: ‘Epiphany’ (2023) en ‘Man Proposes, Earth Disposes’, dat in februari van dit jaar verscheen. Nummers als ‘Circling The Drain’, ‘Neurotic Swarm’ en ‘Scapegoat Hypocrisy’ klonken in Mol strak en dreigend. Wie twee keer op een week dezelfde set uitzit en zich niet verveelt, weet dat het goed zit.
*Foto’s: Sanity’s Rage*
Met Sanity’s Rage ging het tempo omhoog. De thrashers uit Asse zijn al een tijdje bezig: de band zelf houdt het op 2002, sommige bronnen op 2006. Na de ep ‘The Rage Of One’ (2006) en debuutalbum ‘You Are What You Swallow’ (2012) duurde het lang voor er een opvolger kwam, maar in oktober 2025 verscheen ‘The Dead Don’t Run’, hun tweede album, in eigen beheer. Dat ze in die plaat geloven, was meteen duidelijk. De set opende net als het album met het rustige instrumentale ‘Only Madness Remains’, waarna ‘Measure Of Guilt’ en ‘When The Sharp Things Come’ er snel en strak in vlogen. Ik zag de band eerder al eens aan het werk, toen met een langere set en ‘The Rage Of One’ als bisnummer. Hier moest het compacter, maar de kern bleef: ‘Blood Calls For Blood’, ‘Apocalypse’, ‘Once You Cross’, het titelnummer en het groovende ‘Reeducate The Masses’, tot het naamnummer ‘Sanity’s Rage’ de set traag opbouwend en uiteindelijk vol gas afsloot. Thrash zonder franjes, precies wat de avond op dat moment nodig had.
*Foto’s: MetalBats (Vortex)*
Op de affiche stond het als “Vortex by MetalBats“, en daar zit een mooi verhaal achter. Vortex werd in 1979 opgericht in Groningen en speelde traditionele heavy metal in de lijn van de NWOBHM. De band bracht in de jaren tachtig de ep ‘Metal Bats’ (1985) en het album ‘Open The Gate’ (1986) uit. Van dat titelnummer draaide destijds zelfs een videoclip op MTV en Sky Channel. Na een stop in 1990 en een comeback in 1998 volgde nog een reeks platen, met ‘Them Witches’ (2019) als laatste studioalbum. In december 2019 overleed gitarist en medeoprichter Martjo Brongers, en sinds 2020 gaan de overblijvende leden verder als MetalBats: een eerbetoon aan hun eigen band en aan hun overleden makker. Op het podium stonden Jurjen Tichelaar (zang), Orion Roos (gitaar), Harm ten Hoove (bas) en Henk Bosma (drums). Tichelaar staat er al van in de beginjaren en wordt binnen twee weken 76. Je zou het niet zeggen. De set was een tocht door de hele carrière: van ‘Gotta Get Away’ uit 1985 over ‘Bitin’ en ‘Riptor’ van ‘Hammer Of The North’ (2003) tot ‘Drink Bat Blood’. Daartussen zaten ook nummers die vroeger weinig of nooit live gespeeld werden, zoals ‘Horrible Dolls’, dat in 2021 ook de titel werd van een tribute-single voor Brongers. Met ‘Metal Bats’ en ‘Open The Gate’ eindigde het waar het ooit allemaal begon. Old-school heavy metal, met hart en ziel gebracht, en voor wie de Nederlandse metalscene van de jaren tachtig nog bewust heeft meegemaakt, een stukje geschiedenis.
*Foto’s: Secondhand Saints*
Het laatste woord op vrijdag was voor Secondhand Saints. Het vijftal, op de affiche met de cijferletter in het logo als S3condhand Saints, is een Belgische band die zich in het metalcore hoekje beweegt. In 2024 verscheen hun debuutalbum ‘Falling From Grace’, in eigen beheer, en daar steunde de set grotendeels op: ‘This Fire’, ‘Echoes’, ‘Anchor’, ‘Wasting Time’, ‘Afterlife’, ‘Hell Of Mine’ en ‘Chemistry’ staan allemaal op die plaat. Met ‘Shattered Floors’ en ‘Dead Man’s Switch’ zaten er ook twee titels tussen die niet op het album staan. Afsluiten deden ze met ‘Anyplace Anywhere Anytime’. Een energieke afsluiter van een gevarieerde avond.
Besluit: Peir Oan Fest is geen festival van grote namen of grote podia, en dat hoeft ook niet. Op één avond kreeg je een thuisspelende doomband, een Limburgse progband met nieuw werk in de steigers, Vlaamse death en thrash en een Nederlandse heavy metal-legende met een zanger van bijna 76. Gevarieerd, gezellig en voor een goed doel. Dat er tussendoor ook nog tijd was om drie jarigen op het podium te roepen, zegt alles over de mensen achter dit festival. Op naar editie tien.
Met dank aan de organisatie en de complete crew van Peir Oan Fest.
Tekst en foto’s: Peter Vangelder.