Elk album dat Hubris tot nu toe uitbracht, vond zijn inspiratie in de Griekse mythologie. Voor ‘White Shores’, de vijfde langspeler van de Zwitserse post rock band, zocht componist en oprichter Jonathan Hohl het echter dichter bij zichzelf. De plaat ontstond in zijn thuisstudio, met een eenvoudige Fender-versterker, een reverb- en een delaypedaal. De eerste akkoorden schreef hij kort na het overlijden van zijn grootvader. Ze vormden de opening van ‘Death’ en meteen ook het fundament waarop de rest van het album werd gebouwd. Die opener geeft onmiddellijk aan welke richting ‘White Shores’ uitgaat. ‘Death’ begint ingetogen en bouwt langzaam op naar een emotionele climax, zonder ooit overdreven luidruchtig of ruw te worden. Zachtmoedigheid blijft eveneens de ondertoon van het daaropvolgende ‘Is’, dat bijna negen en een halve minuut duurt. Ook hier neemt Hubris uitgebreid de tijd om gevoelens te laten groeien en verschillende muzikale lagen langzaam open te vouwen. Het bijzondere aan deze plaat is de manier waarop iedere compositie haast ongemerkt overvloeit in de volgende. De zes nummers voelen daardoor niet aan als afzonderlijke stukken, maar als onderdelen van één doorlopend verhaal. De titels vormen bovendien samen de gedachte “Death Is Just Another Path”, een verwijzing naar Tolkiens kijk op sterfelijkheid en de dood als onderdeel van een veel grotere reis. ‘Just’ zet die beweging bedachtzaam voort, waarna ‘Another’ zacht voortkabbelt en tegelijk bijzonder intiem en aangrijpend klinkt. Met speelduurtes die geregeld tussen zes en negen minuten liggen, kiest de band voor lange en uitgesponnen passages. Toch slaat de verveling nergens toe. Daarvoor is de emotionele impact te groot en blijft er onder de rustige oppervlakte te veel bewegen. De enige voorwaarde is dat je bereid bent alles volledig te ondergaan. Op een bepaald moment stopten we dan ook met typen. We luisterden aandachtig tot het einde en voelden het verdriet langzaam van ons afglijden. Met ‘White Shores’ heeft Hubris een bijzonder mooie manier gevonden om een hoofdstuk af te sluiten, achterom te kijken en misschien een traan weg te pinken. De muziek geeft verdriet een plaats zonder voortdurend in zwaarmoedigheid te verzinken. De plaat klinkt melancholisch, maar wordt nergens uitzichtloos of verstikkend donker. Met het lang uitgesponnen ‘Path’ lijkt de weg naar het eeuwige licht open te liggen. Het nummer vloeit vervolgens prachtig over in ‘Path II’, dat als een laatste hoofdstuk binnen het grotere geheel aanvoelt. Zo bereikt het album geen overweldigende, maar een berustende ontknoping. Niet de dood zelf, maar het leren aanvaarden ervan staat centraal. Ons besluit: “Ieder nummer werd tijdens een andere fase van mijn rouwproces geschreven”, vertelt Jonathan over het album. De composities weerspiegelen niet alleen wat hij op die momenten voelde, maar ook hoe zijn kijk op de dood geleidelijk veranderde. Een belangrijke inspiratiebron vormde het werk van Tolkien, waarin elfen de sterfelijkheid van de mens niet uitsluitend als een vloek, maar ook als een geschenk beschouwen. Die ontwikkeling is doorheen ‘White Shores’ duidelijk voelbaar. Het album volgt een pad waarop verdriet, onmacht en aanvaarding elkaar ontmoeten. Hubris biedt daarbij geen pasklare oplossing voor verlies, want iedereen beleeft en verwerkt rouw op een andere manier. De band reikt wel een mogelijke weg en vooral een vorm van houvast aan voor iedereen die ooit iemand dierbaars verloor. ‘White Shores’ is daardoor niet alleen een bijzonder mooi opgebouwde post rock plaat, maar ook een warme ode aan wie er niet meer is en een aangrijpende poging om met die leegte te leren leven.

Erik Van Damme (80)

Independent Release

Tracklist: 1. Death 2. Is 3. Just 4. Another 5. Path 6. Path II