Xandria, Seven Spires, Tulip @ DVG Club, Kortrijk.

Wat is er mooier dan de eerste werkdag van de week afsluiten met een concert? Drie zogenaamde “female fronted” metal bands zorgden daarvoor in de Kortrijkse muziektempel DVG Club. Compleet vol was de grote zaal allerminst, meer die was toch aardig gevuld met een pak liefhebbers zodat er een gezellige sfeer heerste.

*Foto’s: Tulip*

Tulip, oorspronkelijk opgestart in Canada, maar tegenwoordig de Amerikaanse staat Texas als uitvalsbasis gebruikend, mag openen. We zien een kwartet aan het werk met vocaliste Ashleigh Semkiw als frontvrouw. Het viertal zorgt voor een mooie mix van symphonic metal en alternative rock die er vlot in gaat. De nummers klinken krachtig en best wel aanstekelijk zodat het publiek al meteen vlot mee stapt in dit muzikale verhaal. Ashleigh beschikt over een veelzijdige stem, maar laat ook toe dat een van de gitaristen af en toe de lead vocalen voor zijn rekening neemt. Zo ontstaat er nog wat extra vocale variatie. De goed opgebouwde nummers worden goed gebracht en dankzij de nodige podium présence weet Tulip ons vlot te boeien zonder dat we echter compleet weg geblazen worden. Een echt wel aangenaam concert om volgen en wie weet komen we Tulip nog wel eens tijdens onze muzikale reis.

*Foto’s: Seven Spires*

Het Amerikaanse Seven Spires heeft met Adrienne Cowan een schitterende frontdame in de rangen. En dan bedoelen we vooral op vocaal vlak. Velen kennen haar misschien al beter als vocaliste bij Avantasia. Seven Spires kiest voor een mix van symphonic metal met heavy metal, en zelfs af en toe een progressief randje, en doet dit meer dan uitstekend. De band lijkt ons een paar niveaus hoger te spelen dan de opener van deze avond en dat heeft niet enkel te maken met de mooi opgebouwde nummers of de podium présence van deze band, maar vooral met het feit dat Adrienne toch vocaal beter tot haar recht komt dan Ashleigh. Toch mag die laatste een paar refreintjes komen meezingen en dan bewijst ook Ashleigh dat ze uit het goede hout is gesneden en haar mannetje kan staan naast Adrienne. Daarnaast vallen ook zowel de bassist als de gitarist op. Die eerste neemt ook een deel van de vocalen voor zijn rekening maar eist in korte stukjes ook de spotlight op als bassist. De gitarist van dienst, medeoprichter Jack Kosto, zorgt dan weer voor heel knappe melodieuze en toch vingervlugge gitaarsolo’s. Naar het einde van de set toe, zorgt dit kwartet ook nog eens voor meer krachtige nummers zodat het publiek echt wel vlot mee stapt in het muzikale verhaal dat Seven Spires neer zet. Ook wij zijn gewonnen voor de sound van dit gezelschap en kijken eigenlijk nu al stilletjes uit naar een nieuw concert van deze band.

*Foto’s: Xandria*

Het Duitse Xandria kiest dan weer voor symphonic metal en zorgt met het meest recente full-album, ‘Eclipse, vandaar ook de titel van deze tournee, voor een mooi voorbeeld in dit (sub)genre. Zelf waren we eigenlijk aangenaam verrast door dit negende full-album van deze band. Vooral de stem van Ambre Vourvahis weet ons dit keer echt te grijpen in vergelijking met vorige werken waarop ze te horen is. Daarnaast weet bezieler van de band Marco Heubaum al lang hoe hij een goed nummer moet schrijven. De band wordt hier vandaag compleet gemaakt door gitarist Rob Klawonn en drummer Dimitrios Gatsios. Xandria put vooral uit de nummers van het nieuwste album – Kan het anders? –, maar vergeet ook niet om een paar favorieten van de fans in de setlist te stoppen. Zo komen o.a. ‘Ravenheart’, ‘Forevermore’ en ‘Valentine’ ook aan bod. Wat opvalt is het feit dat Ambre krachtig start ondanks het feit dat ze met een verkoudheid sukkelt. Maar gaandeweg hebben we toch de indruk dat haar stem aan kracht en souplesse inboet zodat we toch af en toe eens de wenkbrauwen moeten fronsen. Slecht of vals? Nee, helemaal niet, enkel een stukje minder dan tijdens de aanvang van het concert. Zo zorgt Xandria voor een goed einde van deze avond, al zal het concert van Seven Spires bij ons toch net iets meer blijven nazinderen.

Met dank aan Lucas Aerbeydt en de complete crew bij DVG Club.

Tekst en foto’s: Luc Ghyselen.