Devils Rock For An Angel @ O.C. In ’t Riet, Zillebeke.

De Westhoek is onlosmakelijk verbonden met de herinnering aan de Eerste Wereldoorlog. Vooral Ieper trekt jaarlijks bezoekers uit alle hoeken van de wereld. In het nabijgelegen, pittoreske Zillebeke vindt ieder jaar Devils Rock For An Angel plaats, een festival dat muziek koppelt aan het goede doel en ondertussen eveneens bezoekers uit heel België aantrekt. Sinds vorig jaar beslaat het evenement twee dagen. MUSIKA was tijdens het volledige festivalweekend aanwezig. Hieronder volgt ons verslag van dag twee, zaterdag 19 september.  ‘Devils’ en ‘angels’ duiken er niet alleen op het podium op. Duivelse klanken, die rechtstreeks uit de diepste krochten van de hel lijken op te stijgen, staan in schril contrast met enthousiaste kinderen die grote ballonnen door de zaal laten vliegen of bezoekers een ijsje aanbieden. Precies daarin schuilt de bijzondere charme van dit festival: achter het stevige muzikale geweld gaat een warme, ongedwongen en bijzonder familiale sfeer schuil. Hier kunnen duivels en engelen blijkbaar perfect naast elkaar bestaan. Tot zover het sfeerbeeld, want uiteraard kwamen we in de eerste plaats voor de muziek. De muzikale pareltjes bleken bovendien mooi over de hele dag verdeeld: van het prille begin tot de stevige eindsprint.

*Foto’s: Steamroller*

Op een festivaldag die nog maar net op gang is gekomen, krijgt Steamroller de ondankbare taak om vlak na het middaguur de deuren open te beuken. De Belgische band zorgt echter meteen voor een stevige start. Pieter schreeuwt vanaf opener ‘From The Pits’ zijn frustratie en woede van zich af, maar straalt in zijn interactie met het publiek tegelijk een opvallende levenslust uit. Hij probeert zelfs een eerste moshpit uit te lokken, al blijkt het daarvoor nog wat vroeg. Aan het enthousiasme van de groep ligt het alvast niet. Steamroller speelt strak, virtuoos en gevarieerd. Opvallend is ook hoe de muzikanten daarbij duidelijk dezelfde kant uitkijken. Tijdens ‘Tension’ en de nieuwe song ‘Whispering Train’ komt dat nog sterker tot uiting. Die laatste doet ons bovendien al uitkijken naar het nieuwe album, dat in het voorjaar van 2027 verschijnt. Met het stevige en emotioneel geladen ‘What Got Us Here’, ‘Computal’ en ‘1000 Days’ wordt de tocht voortgezet, waarna ‘Stolen Focus’ de duivelse kant van de band nog wat nadrukkelijker naar boven haalt. Afsluiter ‘Steamroller’ laat ten slotte perfect horen hoe veelzijdig én hard als staal deze band wel is. Steamroller is duidelijk van alle markten thuis en verdient het om in het oog te worden gehouden. Een betere start van deze festivaldag konden we ons nauwelijks wensen.

Setlist: Intro // From the Pits // Tension // Whispering Train // What Got Us Here // Computal // 1000 Days // Stolen Focus // Steamroller

*Foto’s: Next Deed*

Voor Next Deed begint het optreden al vóór de eerste noot met een aangrijpend moment. In maart 2025 verloor de Luxemburgse band onverwacht zijn zanger en goede vriend Alain Hertges. De omroepster vraagt het publiek om ter nagedachtenis aan hem de ‘horns’ in de lucht te steken. Tientallen armen gaan omhoog en even maakt het gebruikelijke festivalenthousiasme plaats voor ingetogen verbondenheid. Alain blijft ook muzikaal voortleven. Zo werd de compilatie-cd ‘Hell Spawn IX’, waarop ‘Tears Won’t Dry’ van Next Deed prijkt, speciaal aan hem opgedragen. Ook de in april 2026 verschenen ep ‘The Beloved – Act 2’ vormt een eerbetoon aan de overleden frontman. Op ‘Cherrie’ ontstaat zelfs een bijzonder postuum duet, waarin oude demo-opnamen van Alain worden samengebracht met de stem van Carole Dondlinger. Zij staat ondertussen als nieuwe vaste frontvrouw naast de overige bandleden op het podium. Zo wordt dit optreden niet alleen een terugblik op wie er niet meer is, maar ook het begin van een nieuw hoofdstuk. ‘Bulletproof’ bewijst dat Next Deed klaar is om het verdriet een plaats te geven en — met Alains muzikale nalatenschap in het achterhoofd — opnieuw vooruit te kijken. De groep bevindt zich in het vaarwater van de pure heavy metal, met een epische ondertoon die door stevig headbangen al snel voor pijnlijke nekspieren zorgt. Caroles stem past bovendien perfect binnen het verhaal van de band. Ze krijgt daarbij voldoende ondersteuning van medemuzikante Sue, die haar bij nummers als ‘Save Us’, ‘Drifting Apart’ en ‘Losing Grip’ ook vocaal mee op sleeptouw neemt. Kevin doet eveneens zijn vocale duit in het zakje en strooit ondertussen met stevige gitaarpartijen, terwijl drummer Lou voor de knetterende kers op de taart zorgt. Next Deed doet menig metalhart sneller slaan, maar toont bovenal dat de band klaar is om met hernieuwde kracht voort te bouwen op het fundament dat Alain mee heeft gelegd. Vermoedelijk is dat precies hoe hij het zelf zou hebben gewild.

Setlist: Bulletproof // Save Us // Drifting Apart // Losing Grip // Free Fall // Chaos Within // Distorted View

*Foto’s: Dead Serious*

Het verhaal van Dead Serious is ondertussen voldoende bekend. Het sprookjesachtige parcours dat de band momenteel aflegt, lijkt bovendien nog lang niet ten einde. Tijdens recente optredens werden al twee nieuwe nummers voorgesteld. Op een volledige plaat is het wellicht wachten tot volgend jaar, maar de toekomst ziet er bijzonder rooskleurig uit. Opvallend: Dead Serious is de enige band die deze dag voor een werkelijk volle zaal staat. In de wandelgangen vernemen de bandleden zelfs dat heel wat bezoekers speciaal voor hen naar Zillebeke zijn afgezakt. We zagen de groep een week eerder nog aan het werk in Hamme. Daar bleef een deel van het publiek aanvankelijk wat afwachtend achteraan staan en moest de band het gaspedaal extra diep indrukken om iedereen mee te krijgen. In Zillebeke volgt de respons vrijwel onmiddellijk, maar daarom wordt er niet minder stevig doorgetrokken. Op hun lauweren rusten kun je deze heren moeilijk beschuldigen. Vanaf ‘Nice Day’, ‘Tourist’ en ‘Donald & Daisy’ vliegen de gensters in het rond — en naar goede gewoonte ook de badeendjes. Tijdens ‘Daddy’ en ‘Beware’ wordt nog meer vuurwerk afgeschoten. Prompt gaat er een crowdsurfer over de hoofden en ontstaat zelfs een voorzichtige moshpit. ‘Beerdrinkers’ vormt voor frontman William Lawson de ideale gelegenheid om zijn kompaan Jan Schepens van de fles te laten drinken. Even later tokkelt hij zelfs op Jans gitaar, tot grote hilariteit van de aanwezigen. Naar het einde toe gaat het dak er helemaal af met ‘The Look’, ‘RR5’ en het ultieme ‘Not Dead Not Serious’. Dat laatste lijkt ondertussen haast uitgegroeid tot het lijflied van de band. Dead Serious zorgt voor de zoveelste keer voor een onvervalst old school thrash metalfeest. Deze band is duidelijk nog lang niet dead — en al helemaal niet serious.

Setlist: Nice Day // Tourist // Donald & Daisy // Daddy // Beware // Anatidaephobia // Beerdrinkers // The Look // RR5 // Not Dead Not Serious

*Foto’s: Transport Aerian*

En toen liep de zaal haast volledig leeg, wat bijzonder jammer was. Met Transport Aerian heeft ondergetekende nochtans een heel bijzondere band. Via Last.fm, waar we in 2005 onze eerste echte stappen als muziekschrijver zetten, raakten we aan de praat met bezieler Hamlet. Bijna wekelijks wisselden we er gedachten over muziek. Sindsdien volgen we zijn muzikale parcours op de voet. Ondanks de povere publieke belangstelling laten de heren het niet aan hun hart komen. Bijzonder aan Transport Aerian is dat de drie muzikanten worden bijgestaan door de Griekse grafisch kunstenaar Fiobos Gkoubras. Hij vertaalt de muziek tijdens het optreden in krijttekeningen die rechtstreeks voortvloeien uit de emoties die de songs bij hem oproepen. Terwijl het kunstwerk vorm krijgt, worden de gevoelens die vocaal en instrumentaal naar boven komen ook zichtbaar gemaakt. Dat zijn er nogal wat: Transport Aerian opent donkere en mystieke muzikale poorten, maar laat eveneens ruimte voor lichtere, experimentele passages. In eerdere interviews omschreef bezieler Hamlet zijn muziek het liefst als “heavy progressive rock”, al wordt Transport Aerian door journalisten ook weleens bij de Rock in Opposition-beweging ondergebracht. Dat maakt het de band op een festival waar het publiek voornamelijk voor heavy metal, rock en thrash metal komt niet gemakkelijker. Wie dit bijzondere totaalspektakel wel ondergaat, blijkt echter zichtbaar onder de indruk. Vooral de scherpe muzikale weerhaakjes, de krijttekeningen die op het netvlies blijven kleven en de bijzondere vocale inbreng vormen een schot in de roos voor wie bereid is zijn vertrouwde comfortzone te verlaten. Op 18 november verschijnt met ‘Intervention’ nieuw werk. We zijn alvast bijzonder benieuwd welke onvoorspelbare richting Transport Aerian daarop zal inslaan.

Setlist: Black // Full Body Access // Shall Not Be // Imperial // Crossbreed // Sniper // Lunatic // Skywound

*Foto’s: Follow The Hunt*

Met Follow The Hunt slaat de festivaldag vervolgens donkere en intensere muzikale paden in. De Belgisch-Duitse band werd officieel opgericht in 2022, heeft zijn thuisbasis in Oostende en omschrijft zijn muziek als ‘blackened metal’. Daarbij worden de duistere, atmosferische elementen van black metal verbonden met moderne, zware en extreme metal invloeden. Die omschrijving blijkt tijdens dit optreden bijzonder treffend. Na een onheilspellende intro trekt de band met ‘L’Inconnue’ meteen een beklemmende muzikale wereld op. Ook tijdens ‘Betrayer’ en ‘King’ blijft voortdurend een gevoel van dreiging boven de muziek hangen. Soms klinkt het geheel bijzonder ruw, maar net die scherpe rand versterkt de ongemakkelijke sfeer die Follow The Hunt neerzet.  Visueel houdt de band het vrij sober. De muzikanten nemen een eerder statische podiumhouding aan, maar dat nemen we er graag bij: muzikaal gebeurt er voldoende om de aandacht vast te houden. Met ‘Lost in Memories’ en ‘Der Junge’ wordt de duistere tocht voortgezet, waarna ‘Follow The Hunt’ een passende eindstreep trekt onder een set die vooral door haar beklemmende intensiteit blijft intrigeren.

Setlist: Intro // L’Inconnue // Betrayer // King // Lost In Memories // Der Junge // Follow The Hunt

*Foto’s: Ilmarinen*

Ilmarinen neemt ons met zijn folkloristische metal mee naar het hoge noorden. Zowel in de
klederdracht als in de muziek komen de middeleeuwen en de wereld van de Vikingen opnieuw tot leven. Met een viool en zelfs een imposante figuur met een hakbijl wordt het optreden ook visueel een reis terug in de tijd. Later stond de man zelfs vervaarlijk met een zwaard te zwaaien. Muziek en zang versterken die historische sfeer, waardoor het plaatje helemaal klopt. Meer nog: in het publiek ontstaat zelfs een speels zwaardgevecht. De strijd kent gelukkig alleen maar winnaars en eindigt niet in bloedvergieten, maar in een hartverwarmende knuffel. Na ‘On The Eastern Road’ en ‘Lost At Sea’ benadrukken ‘Gold’ en ‘Battle Of Brothers’ het heroïsche karakter van deze wereld. De fantasie wordt voortdurend geprikkeld. Met ‘The Great Artefact’, ‘War On The War God’ en ‘We Fought With Swords’ zet de band zijn heldentocht voort. Legenden en sagen uit talloze boeken komen ons voor de geest. Tijdens ‘Grandfather’s Tale’ en ‘Blood Eagle’ wordt de reis naar een ver verleden op een bijzonder krachtige en doorleefde manier voortgezet. Na een tussenstop in ‘In The Tavern’ keren we pas met ‘Sathi-Waari’ terug naar een werkelijkheid vol smartphones en sociale media. Het contrast kan nauwelijks groter zijn. Deze set brengt bovendien mooie herinneringen aan mijn eigen kindertijd naar boven. Samen met mijn tweelingbroer verzonnen we heroïsche ridderverhalen waarin we tegen het onrecht streden, voortdurend de wereld redden en — niet onbelangrijk — jonkvrouwen uit de nood hielpen. Het waren mooie, onbezorgde tijden. Ilmarinen weet die kinderlijke fantasiewereld hier muzikaal opnieuw tot leven te wekken, zonder ook maar één moment te vervelen.

Setlist: On The Eastern Road // Lost At Sea // Gold // Battle Of Brothers // The Great Artefact // War On The War God // We Fought With Swords // Grandfather’s Tale // Blood Eagle // In The Tavern // Sathi-Waari

*Foto’s: Existance*

De uit Clermont afkomstige Franse band Existance draait inmiddels mee sinds 2008 en bevindt zich nadrukkelijk in het vaarwater van de pure heavy metal. Bijzonder origineel klinkt dat misschien niet altijd. Nummers als ‘Wildfire’, Wolf Attack’, ‘Heavy Metal Fury’ en ‘Dead Or Alive’ liggen geregeld in dezelfde strakke lijn, waardoor de aandacht af en toe wat dreigt te verslappen. Echt storend wordt dat echter nooit, want de band brengt zijn muziek met zoveel vuur, vakmanschap en bravoure dat zelfs de grootste kniesoor uiteindelijk overstag moet gaan. Ook ‘Black Viper’, ‘Power Of The Gods’ en ‘Steel Alive’ laten ons metalhart sneller slaan. Pijnlijke nekspieren door het headbangen nemen we er graag bij en uiteraard mag ook een potje luchtgitaar spelen niet ontbreken. Existance blijft onverstoorbaar doordenderen en straalt daarbij voortdurend zichtbaar spelplezier uit. Deze keer vliegen er geen badeendjes door de zaal, maar worden grote ballonnen over de hoofden van het publiek voortgestuwd. Het hek is nu helemaal van de dam. ‘Riding Fast’ blijkt daarbij zelfs een understatement, want dat is precies wat Existance over de hele lijn doet: zonder omwegen en tegen hoge snelheid vooruit razen. Ook tijdens ‘Eternal Flame’ en afsluiter ‘From Hell’ wordt nauwelijks gas teruggenomen. Kortom: een onvervalst heavy metal feest uit de boekskes!

Setlist: Wildfire // Wolf Attack // Heavy Metal Fury // Dead Or Alive // Black Viper // Power Of The Gods // Steel Alive // Brighter Day // Riding Fast // Eternal Flame // From Hell

*Foto’s: Fractured Insanity*

Fractured Insanity zoekt al jarenlang de meest grauwe uithoeken van de metal op. We volgen de band sinds het prille begin en zagen hen ondertussen al een negental keer live. Onze laatste ontmoeting vond plaats op 1 mei 2025 in Muziekcafé Elpee in Deinze, tijdens de voorstelling van hun album ‘Age Of Manipulation’. Toen omschreven we het optreden als volgt: “Een uur lang bood de band ons een verschroeiende trip tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid.” Ook vandaag blijkt die omschrijving nog steeds perfect van toepassing. De boomlange frontman laat met zijn verscheurende stem de muren trillen. Nummers als ‘Habitual Killer’, ‘Divide & Conquer’ en ‘Hangman’s Lair’ klieven door merg en been. Hoewel de band zijn donkere muzikale wereld geregeld met een snuifje humor overgiet, gaan we tijdens ‘Age Of Manipulation’ onvermijdelijk de confrontatie met onze innerlijke demonen aan. Met ‘Hell Of No Man’s Land’, ‘Forced To Rome’ en ‘Crusade Of The Offended’ wordt die nietsontziende lijn doorgetrokken. De muzikanten openen met hun verzengende riffs steeds nieuwe helse krochten, terwijl de vuurtongen stilaan onze voetzolen beginnen te likken. Ook ‘Bezoar’, ‘Slumber In The Deep’ en ‘We All Die’ gunnen ons nauwelijks ademruimte. Het is jammer dat hiervoor wat minder publiek aanwezig is, maar dat betekent allerminst dat Fractured Insanity zich inhoudt. Integendeel: het gaspedaal blijft van begin tot eind volledig ingedrukt. Met ‘All Shall Fade’ en het sublieme ‘Man Made Hell’ krijgt dit zoveelste boeiende weerzien met een van onze grote Belgische death metal favorieten een gedroomde finale. De muzikale ravage is compleet. Welkom in de hel!

Setlist: Habitual Killer // Divide & Conquer // Hangman’s Lair // Age Of Manipulation // Hell Of No Man’s Land // Forced To Rome // Crusade Of The Offended // Bezoar // Slumber In The Deep // We All Die // All Shall Fade // Man Made Hell

*Foto’s: Sanity Rage*

Met Sanity’s Rage verschijnt vervolgens een oude bekende op het podium. De Belgische thrash metal band draait al mee sinds 2002 en ook frontman Kenny Molly kruiste door de jaren heen meermaals ons journalistieke pad. Na een lange stilte tussen twee albums bewees de band met ‘The Dead Don’t Run’ uit 2025 nog lang niet uitgeraasd te zijn. Bij onze vorige ontmoeting met Sanity’s Rage, in oktober 2025 tijdens Metal Sunday in Kortrijk, denderde de groep als een verzameling losgeslagen bulldozers over ons heen. Ook in Zillebeke blijkt die rauwe, massieve energie nog steeds de voornaamste brandstof van het gezelschap. Vanaf ‘Only Madness Remains’ en ‘Measure Of Guilt’ combineert de band brute kracht met vlijmscherpe melodieën, terwijl de intensiteit voortdurend hoog wordt gehouden. Ook tijdens ‘When The Sharp Things Come’ en ‘Nothing Sacred Will Hold’ blijft de muzikale storm onverminderd voortwoeden. De poorten van de hel mogen wat ons betreft gerust nog wat langer openblijven. Toch schijnt er aan het einde van die donkere tunnel wel degelijk een lichtpunt. De enorme instrumentale en vocale impact zorgt zelfs voor een licht feestelijke stemming. ‘Blood Calls For Blood’, ‘The Final Exhibit Of Pain’ en titeltrack ‘The Dead Don’t Run’ worden met een zichtbaar spelplezier op het publiek losgelaten. Dat contrast tussen dreiging en feestelijkheid past perfect binnen het concept van Devils Rock For An Angel. Met ‘Reeducate The Masses’, ‘Sanity Lies In Ruin’ en de naar de band genoemde song ‘Sanity’s Rage’ wordt de reguliere set naar een verpletterende finale gestuwd. Voor de bis haalt de groep met ‘The Rage Of One’ nog één keer stevig uit. Dansende duiveltjes voor de engelen: zo kunnen we dit optreden misschien nog het best omschrijven.

Setlist: Only Madness Remains // Measure Of Guilt // When The Sharp Things Come // Nothing Sacred Will Hold // Apocalypse // Once You Cross // Blood Calls For Blood // The Final Exhibit Of Pain // The Dead Don’t Run // Reeducate The Masses // Sanity Lies In Ruin // Sanity’s Rage // Bis: The Rage Of One

*Foto’s: The Hell Patrol*

The Hell Patrol is een tributeband van Judas Priest, toevallig een van mijn absolute favoriete metalbands. Meer nog: samen met Black Sabbath en Motörhead was Judas Priest ervoor verantwoordelijk dat ondergetekende ooit een metalfan werd. Precies daarom sta ik doorgaans extra sceptisch tegenover cover- en tributebands die zich aan mijn muzikale helden wagen. The Hell Patrol brengt de muziek van Judas Priest echter op een doordachte en bijzonder overtuigende manier, met ruimte voor avontuur, speelsheid en interactie met de fans. Zo mag een vrouwelijke fan vooraan zelfs een strofe meebrullen. Met ‘Metal Gods’ wordt meteen de toon gezet, waarna ‘Riding On The Wind’ en ‘You’ve Got Another Thing Comin’’ bijzonder opwindend en energiek voor de dag komen. Ook tijdens ‘The Ripper’, ‘The Sentinel’ en ‘Judas Rising’ blijft diezelfde gedrevenheid overeind. De band probeert het origineel niet klakkeloos te kopiëren, maar benadert het repertoire met zichtbaar respect én voldoende spelplezier. De sterke wisselwerking met het publiek geeft de songs bovendien extra levenskracht. Wanneer wij de zaal verlaten, zitten de grootste kleppers zelfs nog in de pijplijn: van ‘Painkiller’ en ‘Breaking the Law’ tot ‘Hell Bent For Leather’ en ‘Living After Midnight’. Met ‘The Green Manalishi’, oorspronkelijk van Fleetwood Mac maar vereeuwigd in de versie van Judas Priest, stond er bovendien nog een bijzonder smakelijk slotstuk op het programma. Het origineel evenaren is uiteraard onmogelijk, maar wat wij van The Hell Patrol zagen, kwam bijzonder overtuigend uit de hoek. De drive zat van bij het begin goed en de band bleek een schot in de roos als afsluiter van deze boeiende festivaldag.

Setlist: Metal Gods // Riding On The Wind // You’ve Got Another Thing Comin’ // The Ripper // The Sentinel // Judas Rising // Electric Eye // A Touch Of Evil // Night Crawler // Painkiller // Breaking The Law // Hell Bent For Leather // Living After Midnight // The Green Manalishi (With The Two Prong Crown)

Met dank aan Didier Declercq en het complete team bij Devils Rock For An Angel.

Tekst: Erik van Damme.

Foto’s: Peter Vangelder.