Raismes Fest @ Festivalterrein, Raismes, Frankrijk.

De tweede winnaar van Raismes Fest / Chti Rock talenten wedstrijd mag vandaag de aftrap geven.

*Foto’s: Perspective*

Perspective brengt een stevige en tegelijk verrassend veelzijdige mix van progrock en metal waarin ook duidelijke stoner invloeden hun plaats vinden. Hun sound is complex zonder ooit ontoegankelijk te worden. Verschillende stijlen en elementen worden zorgvuldig samengebracht tot een coherent geheel. De nummers zijn stuk voor stuk netjes opgebouwd en getuigen van een sterke muzikale kwaliteit. De vaak wat langere composities geven de band alle ruimte om hun ideeën uit te werken. Krachtige riffs vormen daarbij de ruggengraat terwijl catchy refreinen en meer etherische melodieën voor de nodige afwisseling zorgen. Het resultaat is een dynamische sound waarin zware passages moeiteloos overgaan in meer atmosferische momenten. Ook de vocalen spelen een belangrijke rol in het geheel. De zang beweegt soepel tussen cleane passages en een stevigere, meer krachtige aanpak waardoor de nummers extra diepgang krijgen. Af en toe duikt ook de saxofoon op en net dat onverwachte element blijkt een meerwaarde. Het voegt een jazzy en soms bijna psychedelische toets toe aan de progressieve sound. Perspective weet duidelijk hoe ze verschillende invloeden moeten combineren zonder dat het geheel geforceerd aanvoelt. De stevige riffs, meeslepende chorussen, atmosferische melodieën en verrassende accenten vormen samen rijk gevulde songs. Persoonlijk was dit voor mij de fijnste ontdekking van het weekend, het tijdsbestek van dertig minuten voelde dan ook veel te kort aan.

*Fotos’: Sasha And The Lunatics*

Sasha And The Lunatics brengen een mix van rock, soul en vintage invloeden naar het podium. Live staat er in ieder geval een zangeres die je moeilijk naast je neer kunt leggen want Sasha beschikt over een dijk van een stem en weet met de nodige power en overtuiging de nummers te brengen. Ook de band staat duidelijk zijn mannetje. Er zit energie in de set en de riffs klinken stevig en met de juiste dosis rauwheid. Toch wist het geheel mij vanavond niet helemaal te overtuigen. Waar de uitvoering en de présence zeker aanwezig waren bleven de songs zelf voor mij wat achter. Een sterke stem en een energieke podiumact zijn één ding maar uiteindelijk moeten ook de nummers voldoende blijven hangen. En net daar miste ik soms dat extra beetje scherpte of herkenbaarheid. Een opvallende keuze was de Black Sabbath-cover ‘War Pigs’ in de set. Geen voor de hand liggende keuze binnen het eigen rock-soul verhaal van de band en juist daarom best gedurfd. Gelukkig bleek het geen vreemde eend in de bijt want de cover werd overtuigend gebracht en liet nog maar eens horen dat Sasha vocaal heel wat in haar mars heeft. Sasha And The Lunatics heeft duidelijk potentieel en vooral een frontvrouw die vocaal stevig uitpakt met de energie om “u” tegen te zeggen.

*Foto’s: Silveroller*

Silveroller neemt ons terug mee naar de seventies, de Britse rockers combineren bluesy grooves, stevige hard rock en een flinke dosis classic rock in songs die zowel vertrouwd als verrassend fris klinken. De band wordt weleens met The Black Crowes vergeleken. Die vergelijking is zeker te begrijpen: er zit dezelfde rauwe, soulvolle rock-‘n-roll in de muziek met een stevige bluesbasis en dat typische gevoel van een band die vooral live tot zijn recht komt. Toch heeft Silveroller duidelijk een eigen smoel, zowel muzikaal als visueel (knipoog naar de haarsnit.)… Een van de absolute smaakmakers zijn de synths die een heerlijke Hammond-sound neerzetten. Die warme, vintage klanken geven de nummers extra diepte en zorgen voor dat onweerstaanbare seventies gevoel. Wanneer de gitaren vervolgens stevig inhakken ontstaat precies die combinatie van blues, hard rock en groove waar Silveroller in uitblinkt. Live komt dat allemaal mooi samen. Geen overbodige franjes maar gewoon muzikanten die duidelijk plezier hebben in het spelen. Silveroller bewijst dat klassieke invloeden helemaal niet stoffig hoeven te klinken. Integendeel, met de Hammond-klanken, vette riffs en bluesy swagger weten ze de seventies opnieuw tot leven te wekken.

*Foto’s: Kickin Valentina*

Recht uit de USA en blijkbaar voor de allereerste keer op Franse bodem: Kickin Valentina is gearriveerd en ze hebben hun Amerikaanse attitude meegenomen. Meteen wordt alles op scherp gezet. Vette hardrock, een flinke dosis glam en die onweerstaanbare rock-‘n-roll-attitude: Kickin Valentina klinkt alsof de jaren 80 opnieuw tot leven zijn gewekt, maar dan met een moderne, rauwe punch. De gitaren knallen, de drums jagen het tempo genadeloos omhoog en de refreinen blijven hangen. De band heeft duidelijk een neus voor sterke hooks en melodieën die blijven hangen maar verliest daarbij nooit de rauwe energie die hard rock zo aantrekkelijk maakt. Alles klinkt strak, luid en vooral bijzonder enthousiast. Songs zoals ‘Dance Of Destruction’, ‘Don’t Be Mad’ en ‘Rock ‘n’ Roll Casualty’ zijn dan ook gemaakt om mee te brullen, vuisten in de lucht te gooien en vooral geen moment stil te staan. Kickin Valentina speelt met een heerlijke dosis bravoure en brengt precies die wilde ongepolijste attitude waar klassieke rock zo verslavend van wordt. Denk aan grote riffs, catchy hooks en een show die geen seconde stil staat noch twijfelt. Ook fijn om te zien is dat de heren iets na hun show niet te beroerd zijn om gezellig aan de bar iets te drinken en een praatje te maken met wie dit wenst en meegenieten van de andere bands.

*Foto’s: Eric Steckel*

De Amerikaanse gitarist en componist Eric Steckel brengt een mix van blues, rock en soul met songs die tegelijk virtuoos en bijzonder gevoelig klinken. Zijn gitaarspel is krachtig en zelfverzekerd met lange solo’s waarin techniek en emotie voortdurend hand in hand gaan maar de krachtige bluesy vibe blijft de ganse show wel hangen. Invloeden van gitaarlegendes als Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan zijn hoorbaar maar Steckel heeft toch een eigen stem gevonden. Hij schakelt moeiteloos tussen stevige rockriffs, vurige blueslicks en meer soulvolle stukken. Zijn gitaar lijkt soms te zingen en dan weer te schreeuwen zonder dat het ooit puur een demonstratie van techniek wordt. Achter de virtuositeit zit steeds een sterke emotionele lading die hij dan netjes met een rauwheid gezongen krijgt. De krachtige sound, de spontaniteit van de improvisaties en de zichtbare passie van Steckel zorgen er voor dat men de aandacht blijft houden. Elk nummer krijgt ruimte om te groeien, met solo’s die uitmonden in momenten van pure gitaarintensiteit. Zijn eerste Franse date voelt dan ook niet als een kennismaking met een onbekende artiest maar als de komst van een iemand die klaar is om een nieuwe zieltjes voor zich te winnen. En dat lukt overtuigend. Met zijn combinatie van bluesgevoel, rockpower, soul en uitzonderlijke techniek laat Steckel een sterke indruk na. Een eerste Franse passage die smaakt naar meer.

*Foto’s: High Fade*

Met een explosieve mix van funk, rock en een vleugje disco zet het trio van High Fade de weide in beweging. De groove staat centraal. Een strakke, pompende baslijn vormt de ruggengraat van de songs terwijl de drums er met een onweerstaanbare drive bovenop knallen. Daarboven klinkt de gitaar scherp maar vooral enorm funky. High Fade speelt strak, maar nooit steriel: alles voelt spontaan, energiek en vooral ontzettend dansbaar. Wat de band extra sterk maakt, is hun speelplezier (en de roze gitaren). Het trio straalt een aanstekelijke energie uit met de mooi aangepaste vocalen die moeiteloos overtuigen. Funky grooves vloeien over in stevige uitbarstingen en disco-achtige ritmes zonder dat de band ooit zijn eigen identiteit verliest. High Fade bewijst vanavond dat je met drie muzikanten een geluid kunt neerzetten dat veel groter aanvoelt en dat op zich is geen evidentie. Een muur van groove, drive en speelplezier zijn dan ook de grote troeven van deze Schotten.

*Foto’s: Préfabriké*

Préfabriké neemt ons dan weer mee op een muzikale reis door de eerste twee albums van Trust. En voor wie met die platen is opgegroeid, is dit veel meer dan zomaar een concert. Het is een avond vol herinneringen, herkenning en vooral onvervalste rock. Sommige riffs hebben geen introductie nodig. Ze klinken en meteen ben je terug. Terug naar een tijd waarin Franse rock nog lang niet vanzelfsprekend was maar waarin Trust eigenhandig de weg naar een groter publiek wist te banen. Vanaf de eerste riffs is duidelijk dat deze heren hun muzikale verleden niet zomaar opnieuw afstoffen. De energie is er nog steeds. De gitaren klinken scherp en vertrouwd, de drums duwen de nummers vooruit en de bas legt de fundering voor die typische compromisloze sound die Trust zo herkenbaar maakte. Het bijzondere is dat de muziek de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan. De nummers die ooit de rebelse jeugd van de jaren 80 een soundtrack gaven klinken vandaag nog altijd krachtig. Misschien zelfs krachtiger, omdat de nostalgie zich ondertussen heeft vermengd met de waardering voor wat Trust destijds betekende. Trust was immers niet zomaar een Franse rockband. Ze hielpen Franse rock op de kaart te zetten en bewezen dat een stevige maatschappijkritische sound perfect kon werken in de eigen taal. Voor velen zijn deze songs dan ook verbonden met een periode waarin muziek niet alleen iets was om naar te luisteren maar ook een manier om je af te zetten je stem te laten horen en vooral jezelf te zijn. Préfabriké begrijpt dat als geen ander. Dit is geen klinische reconstructie van oude platen maar een viering van muziek die duidelijk nog leeft. En wanneer de men afsluit met ‘antisocial’ lijkt leeftijd even niet meer te bestaan. De jongeren van toen staan opnieuw voor het podium met dezelfde blik, dezelfde energie en waarschijnlijk dezelfde herinneringen aan de platen die ooit eindeloos op de draaitafel lagen. De heren laten vanavond horen dat goede rock geen houdbaarheidsdatum heeft. De nummers van Trust behoren misschien tot een andere generatie maar hun energie, attitude en riffs zijn nog altijd springlevend. Een heerlijke trip terug naar de jaren 80 dus. Naar de tijd van lange haren, luide gitaren, rebelse teksten en platen die op vol volume door de woonkamer knalden.

*Foto’s: Dynazty*

De Zweedse heavy metalband Dynazty mocht Raismes Fest 2026 afsluiten als headliner. Het was meteen ook de zevende en laatste show van hun zomertour. Een maand eerder stonden ze nog in Tsjechië maar in Frankrijk kregen ze de kans om hun zomer in stijl af te sluiten. Misschien hadden ze als headliner op iets meer volk voor het podium gehoopt maar het aanwezige publiek maakte dat ruimschoots goed met hun enthousiasme. Vanaf de opener ‘In The Arms Of A Devil’ zat de sfeer er meteen in. De set bestond uit een mooie mix van oud en nieuw werk met uiteraard veel aandacht voor hun meest recente album Game of Faces uit 2025. Frontman Nils Molin vertelde dat dit de allerlaatste show van het ‘Game Of Faces’-tijdperk was. Om dat te vieren speelden ze uitzonderlijk nog eens ‘Fortune Favors The Brave’. Nils haalde tussendoor ook zijn beste Frans boven om het publiek te bedanken met een enthousiaste “merci beaucoup” en beloofde snel terug te keren naar Frankrijk. Op 22 november staan ze namelijk opnieuw op Franse bodem in L’Olympia. Ook drummer Georg Härnsten Egg kreeg zijn moment om te schitteren tijdens een stevige drumsolo. De set vloog voorbij en zat sterk in elkaar. Naar het einde toe begon de band het publiek al wat te teasen met ‘Heartless Madness’ waarop de fans meteen enthousiast reageerden. Tijdens dit bekende slotnummer volgde nog een uitgebreide bandintroductie waarna Nils met “one last thing…” nog één laatste keer het refrein van ‘Heartless Madness’ inzette. Met een krachtige en aanstekelijke set vol sterke melodieën zorgde ze voor een echte feelgood-afsluiter van Raismes Fest 2026.

Met dank aan Philippe Delory en het complete team bij Raismes Fest.

Tekst: David Vandewalle.

Foto’s: Bianca Lootens.