Zingem Beeft @ C.C. De Mastbloem, Kruisem.

Zijn Belgen werkelijk te weinig chauvinistisch als het op “eigen kweek” aankomt? Een etmaal later houdt die vraag ons nog steeds bezig. We zien in ons land geregeld muzikale parels opduiken die in geen enkel opzicht moeten onderdoen voor de zogenaamde grote namen binnen de internationale scene. Ook Zingem Beeft 2026 zette met onder meer Slaughter The Giant, Bark en Schizophrenia enkele vaste waarden op de affiche die ondertussen ook buiten onze landsgrenzen waardering genieten. Deze editie kreeg echter al vooraf een tegenvaller te verwerken. De melodieuze death metal formatie Mordkaul moest verstek geven en werd vervangen door Marche Funèbre. Ook het publiek kwam niet bepaald massaal opdagen. Bands, aanwezigen en organisatie lieten dat evenwel niet aan hun hart komen, waardoor er in C.C. De Mastbloem opnieuw een familiale en gemoedelijke sfeer hing. Soms werd het zelfs een beetje té gezellig, maar daarover later meer. Muzikaal viel er voldoende te beleven, al groeide deze negende editie niet over de hele lijn uit tot het feest waarop we vooraf hadden gehoopt.

*Foto’s: Aldrig*

Als openingsband zet Aldrig meteen een beklemmende sfeer neer. Ik zou vooral de sacrale uitstraling, de lichamelijke podiumprestatie en de verbouwereerde reactie van het publiek centraal stellen. Aldrig is een Gentse post black metal formatie, opgericht door enkele voormalige leden van Soul Grip en Arson. De band gooide hoge ogen met zijn debuutalbum ‘YAĞMUR’ uit 2023. Meteen valt de verschijning van de zanger op. Gehuld in een soort monnikspij is hij voortdurend in beweging, waarbij de emoties werkelijk van zijn intense podiumprestatie afspatten. Ook vocaal wordt voortdurend geschakeld tussen wanhopige clean vocals en rauwe growls. De muzikanten geven die innerlijke verscheurdheid instrumentaal al even beklijvend vorm. Het resultaat is een totaalbeleving die balanceert op het randje van de pure waanzin. Hoewel het publiek enigszins verbouwereerd blijft toekijken, voelen wij vrijwel onmiddellijk koude rillingen over onze rug lopen: een gewaarwording die ergens tussen vertwijfeling en pure angst blijft hangen. Aldrig creëert een donkere, haast sacrale ervaring die in het verlengde ligt van wat Soul Grip destijds deed, maar waarin ook de ontregelende energie en donkere humor van Arson doorsijpelen. Een bijzonder intense manier om deze editie van Zingem Beeft op gang te trekken.

*Foto’s: Hedonist*

Op Facebook stond vooraf te lezen: “Hedonist trekt er de stekker uit, maar niet voordat ze Zingem Beeft hebben aangedaan. Geef er nog één laatste keer een ferme lap op.” Een opvallende boodschap, want hierdoor kreeg dit optreden meteen het karakter van een afscheid. Het voornaamste handelsmerk van Hedonist is een loodzware combinatie van stoner rock en metal, voortgestuwd door vette riffs en beukende ritmes. Ook op Zingem Beeft werd die formule nog een laatste keer uitvoerig uit de doeken gedaan. De ietwat statische houding van de bandleden werd ruimschoots gecompenseerd door een technisch hoogstaande uppercut. Riffs kliefden als botte bijlen, de drumsalvo’s knalden als champagnekurken en de vocale inbreng bracht geregeld een dreigende, doomachtige atmosfeer met zich mee. Met nummers als ‘Golden Voodoo Witch’, ‘Soul’ en ‘Helvete’ deed Hedonist ons stoner hart steeds sneller slaan. Het werd een aangename maar bijzonder stevige trip door de woestijn, waarna de band met een indrukwekkend ‘The Urge’ nog één keer krachtig uithaalde. Zo nam Hedonist afscheid langs de grote stonerpoort. Hopelijk komen we de afzonderlijke muzikanten later nog tegen in andere projecten, want deze riffkoningen bewezen ook tijdens hun laatste passage ware meesters van hun instrument te zijn. Dit afscheid smaakte dan ook enigszins wrang genoeg naar meer.

*Foto’s: Rotzak*

Tijd voor een ware rollercoaster: Rotzak. Deze band gaat al ruim tien jaar hard en meedogenloos tekeer. Het blijft dan ook vreemd dat het gezelschap in sommige kringen nog steeds een nobele onbekende blijkt. Zijn muziek valt onmogelijk in één hokje te stoppen. Alles wat zich ergens tussen nietsontziende hardcore en metal bevindt, passeert de revue. Op het podium ontstaat een totale chaos, en dan hebben we het niet alleen over de muziek. Zanger Niel Hendrickx blijkt een acrobaat pur sang. Hij rolt over het podium, balanceert vervaarlijk op de versterkers en zoekt voortdurend zijn publiek op. Op een bepaald moment gaat hij zelfs tussen de aanwezigen op de grond liggen rollen. Zodra het kookpunt is bereikt, lijkt aan die waanzin geen einde meer te komen. Rotzak schiet muzikaal zoveel richtingen tegelijk uit dat er nauwelijks een vaste lijn in te herkennen valt. Wat we wél herkennen, zijn topmuzikanten die verdomd goed weten waarmee ze bezig zijn. Wanneer de brij van verpletterende riffs uiteindelijk is voorbij gedenderd, blijven de aanwezigen enigszins verweesd achter. We hopen alleen dat Niel goed verzekerd is, mocht een van zijn acrobatische toeren op of voor het podium ooit verkeerd aflopen. Dit was waanzin van een haast onaards kaliber!

*Foto’s: Slaughter The Giant*

Wij zijn grote fans van Slaughter The Giant. Dat heeft veel te maken met de verpletterende muzikale omlijsting die deze band zo bijzonder maakt, maar ook met de imposante teddybeer Benny Ubachs. Met zijn bulderende stem en molenwiekende armen trekt hij ook nu weer alle aandacht naar zich toe. Hoe hard Benny en zijn kompanen zich ook inspannen, buiten een voorzichtige moshpit komt er nauwelijks beweging in het publiek. Begrijp ons niet verkeerd: niet iedereen hoeft zich hals over kop in zo’n kolkende massa te storten. Ook wij stonden enkele jaren geleden nog mee aan de wieg van menige moshpit, maar moeten dat door protesterende knieën ondertussen wijselijk aan anderen overlaten. Interactie kan echter vele vormen aannemen, en precies die wisselwerking tussen podium en zaal blijft hier wat achterwege. Dat is jammer, want Slaughter The Giant is een band die de energie vanuit het publiek oppikt en vervolgens dubbel zo hard terug de zaal in slingert. Zonder afbreuk te willen doen aan de prestatie van de band of aan de persoonlijke beleving van de aanwezigen — achteraf blijkt dat velen bijzonder tevreden waren — blijven wij daardoor toch enigszins op onze honger zitten. Dat ligt dus eerder aan de omstandigheden dan aan Slaughter The Giant zelf. De band haalt alles uit de kast en slaagt er alsnog in een klein gedeelte van het publiek compleet murw te slaan. Opvallend genoeg wordt de set een vijftal minuten vroeger dan gepland beëindigd. Waarom dat gebeurde, weten we niet en daarover willen we dan ook niet speculeren.

*Foto’s: Marche Funèbre*

Op de valreep een band moeten vervangen is nooit een eenvoudige opdracht. Marche Funèbre kweet zich echter met volle overgave van die taak. De doommetalband dwaalt doorgaans over sombere en eerder trage paden, maar liet op Zingem Beeft ook een opvallend opwindend en bij momenten zelfs lekker uptempo geluid horen. Daarmee bewees Marche Funèbre opnieuw van vele markten thuis te zijn. Wij volgen de band al jarenlang en wisten ondertussen waartoe het gezelschap in staat is, maar ook het publiek op Zingem Beeft maakte kennis met een andere kant van Marche Funèbre. Die aanpak werd duidelijk in dank afgenomen, want de band kreeg de handen moeiteloos op elkaar. Dat was, gezien de eerder voorzichtige reacties tijdens sommige andere optredens, toch opmerkelijk. Marche Funèbre kondigde voor volgend jaar een nieuwe plaat aan en lichtte daarvan al een tipje van de sluier op. Over de ep ‘Death Wish Woman’ schreven we destijds: “Naar goede gewoonte verlegt Marche Funèbre nog maar eens een donkere grens, terwijl we dachten dat er geen grenzen meer waren. Bovendien worden doom elementen en death metal uitspattingen zodanig gecombineerd dat we uiteindelijk met verstomming geslagen onze eigen demonen strak in de ogen kijken.” Anno 2026 bewijst Marche Funèbre nog steeds te groeien in zijn kunnen. Op Zingem Beeft zette de band dat nog wat nadrukkelijker in de donkere verf.

*Foto’s: Bark*

Plots staat de zaal voor het eerst die dag behoorlijk goed gevuld. De Antwerpse formatie Bark blijkt de absolute publiekstrekker van Zingem Beeft te zijn. Dat hoeft niet te verbazen, want de band bestaat uit topmuzikanten die ook buiten onze landsgrenzen hoog worden ingeschat. Gitaarwizard Martin Furia is er deze keer niet bij. Hij maakt tegenwoordig ook de podia onveilig bij de Duitse thrash metal legende Destruction, wat eveneens veel zegt over het niveau van de muzikanten binnen Bark. In de gewone omgang zijn het bijzonder sympathieke heren, maar zodra ze het podium betreden, ontpoppen ze zich tot ware virtuozen. Gelukkig hebben ze daarbij hun speelse manier van doen niet verloren. Integendeel: ze delen kwinkslagen uit aan het publiek en dagen elkaar voortdurend uit om de grens nog wat verder te verleggen. Zanger Ron Bruynseels gromt zich ondertussen de longen uit het lijf als een hongerige wolf die iedere aanwezige rauw dreigt te verscheuren. Over Bark schreven we in het verleden al meermaals dat blaffende honden wel degelijk bijten. Ook bij onze dertiende ontmoeting blijkt die inmiddels vertrouwde omschrijving nog niets aan kracht te hebben ingeboet. De ene uppercut is nog maar nauwelijks uitgedeeld of de volgende muilpeer treft ons al vol in de buikstreek. Voor het eerst die dag gaat het talrijker opgekomen publiek gretig mee in het verhaal, waardoor Bark de lat nog wat hoger kan leggen. Kortom: We zagen de band gisteren voor de dertiende keer en werden nog nooit ontgoocheld. Ook anno 2026 lijkt er aan die tomeloze inzet geen einde te komen. Wat een Antwerpse mokerslag was dit opnieuw!

*Foto’s: Schizophrenia*

Drie jaar geleden stond Schizophrenia al eens op Zingem Beeft, maar moest de band de hoogste plaats op de affiche nog aan Fleddy Melculy laten. Anno 2026 keren de Antwerpenaren terug als volwaardige headliner. Sinds hun grote doorbraak in 2023 speelde de band op gerenommeerde festivals als Graspop, Hellfest en Wacken en bouwde hij ook buiten België een stevige reputatie op. Dat na Zingem Beeft een Europese tournee met Coroner wacht, onderstreept alleen maar hoe ver het viertal ondertussen is doorgestoten. In de voetsporen van grootheden als Slayer en Dark Angel zorgt Schizophrenia telkens weer voor een energieke set die stevig aan de thrash ribben blijft kleven. De gierende gitaren vormen daarbij een belangrijke troef, maar het is vooral de kracht van het collectief die iedere opgetrokken geluidsmuur uiteindelijk doet bezwijken. Op Zingem Beeft moet de band aantreden voor een ondertussen sterk uitgedund publiek. Dat lijkt de vier heren echter geen seconde te deren. Vanaf de eerste noot zetten ze er stevig de vaart in en blijven ze door beuken alsof er een uitzinnige menigte van duizend man voor hun neus staat. De overgebleven fans worden voortdurend aangespoord, terwijl de muzikanten riffs uit hun instrumenten toveren die de haren op onze armen prompt rechtop doen staan. Ook onze nekspieren worden al headbangend stevig aan het werk gezet. De pijnlijke grimassen nemen we er graag bij. Schizophrenia blijft onverstoorbaar doorgaan en zet naar goede gewoonte de puntjes op de i. Of de band nu voor een mensenzee op Graspop staat of voor een handvol trouwe fans op een gemoedelijk festival als Zingem Beeft: de inzet blijft dezelfde. Precies daarin toont zich de ware klasse van een band. De Antwerpenaren spelen ondertussen op Europees niveau, maar voelen zich niet te groot om ook voor een beperkt publiek alles uit de kast te halen. Al zouden er maar tien echte liefhebbers voor het podium staan, Schizophrenia gaat ervoor alsof zijn leven ervan afhangt.

Algemeen besluit: Met een blij gevoel en behoorlijk pijnlijke nekspieren verlaten we uiteindelijk de zaal. Wat een mokerslag van een afsluiter! En om terug te keren naar de vraag waarmee we dit verslag begonnen: misschien mogen we inderdaad wat chauvinistischer zijn. Iedere band op deze affiche bewees op zijn eigen manier dat ons kleine land over muzikale parels beschikt die ook internationaal niemand hoeven te vrezen. We moeten ze alleen zelf voldoende naar waarde leren schatten. Zingem Beeft 2026 leverde daar opnieuw het overtuigende bewijs van.

Met dank aan de organisatie en de complete crew van Zingem Beeft.

Tekst: Erik van Damme.

Foto’s: Luc Ghyselen.