Motocultor Festival @ festivalterrein, Carhaix, Frankrijk.

Op vrijdag is er meteen een eerste “volledige dag” van Motocultor Festival. Dat betekent de eerste bands beginnen omstreeks 12u45, terwijl de laatste bands eindigen omstreeks 02u20. Dat zijn opnieuw heel lange dagen en met een temperatuur van zo’n 28 graden wordt het opnieuw bakken en braden in de warmte terwijl we van het ene podium naar het andere willen gaan. Gelukkig is er wel meer ruimte dan bijvoorbeeld op Alcatraz en is er ook hier en daar een pak schaduw dankzij een aantal grote bomen.

*Foto’s: Nawather*

Wij, van MUSIKA, gaan van start bij de “Bruce Dickinscène” waar het Tunesische Nawather zijn opwachting maakt. Deze band zorgt voor een progressive metal sound met veel accenten die verwijzen naar muziek uit het midden-oosten. Het is voor ons een aangename kennis making met dit gezelschap. We onthouden de goed opgebouwde composities, én de knappe wisselwerking tussen de cleane vrouwelijke stem en de mannelijke grunts.

*Foto’s: Ice Sealed Eyes*

Onze landgenoten van Ice Sealed Eyes palmden ondertussen het hoofdpodium in. Het gezelschap zorgt voor een knappe set die gesmaakt wordt door de aanwezigen voor het grote podium “Dave Mustage”. Hun mix van metalcore en newcore wordt immers enthousiast en gedreven neer gezet zodat een mooi geheel ontstaat.

*Foto’s: Guineapig*

Het Italiaanse Guineapig kon ons maar matig bekoren met hun goregrind / grindcore sound. Het ging er allemaal iets te statisch en vooral veel te braaf aan toe. We hadden ook moeite om het ene nummer van het andere te onderscheiden.

*Foto’s: Gravity*

Een stuk beter verging het ons bij het Franse Gravity dat energieker, meer gedreven en enthousiaster stond te musiceren. Zo ging hun sound, laten we het gemakshalve “metal” noemen, er wel degelijk vlot in. Niet enkel wij lijken te genieten, ook het talrijk opgekomen publiek in de tent voor de “Massey Ferguscène” sluit dit gezelschap in de armen.

*Foto’s: Vansind*

Het Deense Vansind staat voor een knappe mix van folk metal en Viking metal. De afwisseling tussen een vrouwelijke stem en een heel diepe mannelijke stem zorgt voor veel contrast terwijl de muziek zowel kracht, als melodie, als aanstekelijkheid uitstraalt. Met andere woorden: een heel genietbaar geheel dat liefhebbers van het (sub)genre weet te overtuigen.

*Foto’s: Cage Fight*

Minder enthousiast zijn we zelf over de mix van hardcore, thrash metal en crossover die het Britse Cage Fight brengt. Oké, het klinkt krachtig en leuk en het wordt best wel gedreven en energiek neer gezet, maar hebben we zo’n sound al niet eerder beter gehoord? We denken van wel. Al zien we wel dat een pak mensen genieten van dit gezelschap.

*Foto’s: Skaphos*

Zelf houden we eerlijk gezegd meer van de mix van black metal en death metal die het Franse Skaphos ons serveert. Het gezelschap had ons eerder dit jaar op HellFest al getrakteerd op een knappe en stevige set en deed dat hier nog eens heel sterk en krachtig over. Vernieuwend? Nee, allerminst, maar wel een geluid neer zettend dat ons enorm bevalt.

*Foto’s: Urne*

Ook het Britse Urne weet ons te overtuigen met hun stevige en krachtige stoner metal sound. De heren doen het zonder veel franjes, spelen heel adequaat en overtuigend en zorgen er zo voor dat een goed gevulde tent bij de “Massey Ferguscène” vlot overtuigd wordt.

*Foto’s: Stille Volk*

Liefhebbers van folk metal weten wat ze kunnen krijgen van het Franse gezelschap Stille Volk: knap opgebouwde nummers waar pure folkinstrumenten de plak zwaaien terwijl men toch voor een stevige en krachtige sound zorgt. Wij, van MUSIKA, zagen de band al een aantal keertjes eerder en ook nu weer weet dit gezelschap ons vlot te boeien.

*Foto’s: Hellripper*

Heel anders gaat het eraan toe bij het grote “Dave Mustage” podium waar het Schotse Hellripper van jetje geeft. Hun op speed gebrachte black metal sound klinkt uiterst krachtig en gedreven en wordt energiek gebracht. De weide voor het podium lust het allemaal wel, terwijl wij toch eerder iets sceptischer zijn daar we na een tijdje afhaken wegens iets te veel van hetzelfde laken een pak.

*Foto’s: Bölzer*

Dat geldt eigenlijk ook een beetje voor de Zwitserse duo Bölzer die hun mix van black metal en death metal neer zet op het “Supositor” podium. Het klinkt allemaal goed en krachtig, maar iets te veel hetzelfde. Voeg daaraan toe dat er maar weinig gebeurt op het podium en echt beklijvend kunnen we de ste van het tweetal niet noemen.

*Foto’s: Iotunn*

Nee, geef ons dan maar het Deense Iotunn dat een heel krachtige sound neer zet op de “Massey Ferguscène”. De heren weten hun progressive death metal sound energiek en gedreven neer te zetten, zorgen voor een pak beweging op het podium, beschikken met Jón Aldará (ook o.a. Hamferð en Barren Earth) over een uiterst sterke en charismatische vocalist. Het concert laat in ieder geval een heel stevige indruk op ons na, en we vermoeden dat een groot deel van het publiek dezelfde mening erop na zal houden.

*Foto’s: Revnoir*

Het Franse metalcore gezelschap Revnoir doet het niet onaardig op het grote hoofdpodium. De heren zorgen voor een goede en krachtige set met natuurlijk de nodig breakdowns die goed gesmaakt wordt door het talrijk opgekomen publiek. Voor ons zelf mag dit heel zeker, al zijn we zelf niet de grootste fan van metalcore.

*Foto’s: Hrafngrimr*

Nee, geef ons maar veel liever de pagan / Nordic folk sound van het Franse Hrafngrimr die zo een intense en beklijvende, donker gekleurde sound produceren die ze heel krachtig en overtuigend weten te brengen voor een volgelopen tent bij de “Bruce Dickinscène”. Ook hier vallen de contrasten tussen mannelijke vocalen en vrouwelijke vocalen danig op, terwijl een hypnotiserende sound voor een intens geheel zorgt.

*Foto’s: Textures*

We missen de set van het Zwitserse Coroner compleet omdat we ons laten verleiden tot de set van het Nederlandse Textures. Dit gezelschap zorgt voor ene knappe en gevarieerde set waar hun progressive death metal sound uitstekend tot zijn recht komt. We zien een volle tent genieten en wij … wij genieten mee.

*Foto’s: Lord Of The Lost*

Het Duitse Lord Of The Lost weet een groot publiek te boeien en in zijn ban te houden met hun mix van industrial en dark gothic rock klanken. Wijzelf zijn net iets minder overtuigd, al moeten we uiteindelijk toch ridderlijk toegeven dat de heren voor een goede set hebben gezorgd.

*Foto’s: Miracle Of Sound*

We hebben het eigenlijk toch nog iets meer voor het Ierse Miracle Of Sound dat hier een laatste concert brengt in een hele reeks van concerten. De band straalt nog steeds even enthousiast, zorgt voor een aparte en feestrijke ambiance, en weet zo een heel pak enthousiastelingen te bekoren en te overtuigen met hun symphonic rock / folk sound. Net zoals Celkilt op de eerste dag van het festival weet ook Miracle Of Sound voor een heus feest te zorgen die we niet zo vlug zullen vergeten. Klasse, dus van dit gezelschap die we iedereen aanraden die een knap melodieus feest wil beleven.

*Foto’s: Soen*

Ook de set van het Zweedse progressive metal ensemble Soen durven we aan iedereen aanraden. We maakten eerder reeds een aantal concerten mee van dit gezelschap en waren telkens opnieuw onder de indruk van de knap opgebouwde nummers, de sterke podium présence van de band, en vooral van de charismatische zanger Joel Ekelöf. Mar ook de andere bandleden doen daar eigenlijk weinig voor onder zodat een heel krachtig en mooi geheel ontstaat. We blijven geboeid kijken en luisteren en missen zodoende de complete set van het eveneens Zweedse death metal ensemble Unleashed die ook al een enorm publiek weet te entertainen.

*Foto’s: Visions Of Atlantis*

Het Franse Mass Hysteria is een van die bands die in het eigen land enorm populair zijn. Zo was er een lijst opgemaakt van fotografen die de band mochten fotograferen en daar waren wij, van MUSIKA, helaas, niet bij. Maar niet getreurd, we konden dan des te langer gaan genieten van de symphonic power metal van Visions Of Atlantis. Dit gezelschap zorgt voor een theatrale show met goed opgebouwde nummers waar een piraten sfeertje rond hangt. Met als “uithangbord” natuurlijk de knappe mannelijke stem van Michele Guaitoli en de schitterende vrouwelijke stem van Clémentine Delauney. De band zorgde zo voor een prachtig concert die nog een hele tijd erna bleef nazinderen.

*Foto’s: Emperor*

We staan voor een heel moeilijke keuze: of de black metal sound van het Noorse Emperor, of de gothic / death-doom sound van het Britse Paradise Lost. We kiezen uiteindelijk voor die eersten, ook al omdat we vocalist / gitarist / bandleider Ihsahn een warm hart toedragen ende band ons nog nooit heeft ontgoocheld tijdens een concert. Dat gebeurde ook nu weer niet en met o.a. Jørgen Munkeby (Shining) in de rangen zorgde de band voor een pak kilte, duisternis en dreiging. Dit alles uiterst knap neergezet in goed opgebouwde nummers. Klasse opnieuw van dit gezelschap.

Foto’s: Paradise Lost*

Toch proberen we ook nog iets mee te pikken van het Britse gezelschap die een overvolle tent voor de “Massey Ferguscéne” weet te boeien en te overtuigen. Ook wij genieten nog even mee van de klasse die ook deze band etaleert.

Foto’s: Slaughter To Prevail*

Wij, van MUSIKA, eindigen deze dag met Slaughter To Prevail, de deathcore band die, vrij plots als je het ons vraagt, overal heel hoog op de affiches prijkt. We zien en horen een heel gedreven en energieke band aan het werk die het publiek moeiteloos weet te begeesteren. Voeg daar een sterke podium présence aan toe met een heel knap opgebouwde show en je begrijpt waarom dit gezelschap zo hoog wordt aangeschreven.

De reden waarom we nu al afhaken op de eerste dag van Motocultor Festival is het feit dat Slaughter To Prevail onszelf niet volledig weet te boeien qua sound, en dat we het zeker niet hebben voor de electro / synthwave / industrial klanken van Master Boot Record die op datzelfde tijdstip actief is. We zijn immers toch ook vermoeid geraakt en willen niet meer wachten op de sets van Darkened Nocturn Salughtercult en Alcest (die we vorige week al zagen op Alcatraz). Nog later zijn er dan nog de sets van het Amerikaanse Filth en het Franse Eihwar. Die laatsten hadden we wel nog eens willen meepikken, maar zo lang wachten zagen we nu niet meer zitten. Ook al omdat we nog een terugreis naar het hotel voor de boeg hadden, en er nog twee intense en warme dagen Motocultor Festival volgen.

Met dank aan de organisatie van Motocultor Festival en de complete crew.

Tekst en foto’s: Luc Ghyselen.