Alcatraz Hard Rock & Metal Festival @ festivalterrein, Bad Godesberglaan, Kortrijk.

Vierde en laatste dag van Alcatraz, editie 2026. Er wordt wat regen verspeld, maar ook enorm hoge temperaturen. Die laatsten kwamen er, gelukkig vinden wij dan toch, niet echt. Dat eerste kwam er eigenlijk ook niet echt, opnieuw gelukkig maar, want de weinige druppels die de grond hebben geraakt zijn het spreken niet waard. Maar goed, we zijn er voor de bands, de muziek en de sfeer.

*Foto’s: Luna Kills*

Net als de vorige dagen beginnen we bij het hoofdpodium, “Prison”, alwaar we kennis maken met Luna Kills, een Finse band rond vocaliste Lotta Ruutiainen, die voor een mix van modern metal en alternative metal kiezen. Ze schudden ons meteen wakker, maar echt blijven hangen zal de set van deze band toch niet doen.

*Foto’s: Encounters*

Nee, geef ons dan net iets liever het Belgische / Franse ensemble Encounters dat voor een mix van djentcore en trap hop kiest. Ook hier zien we een frontdame, die weliswaar de vocalen deelt, met een mannelijke collega. De dame in kwestie hier huppelt, springt, danst in het rond en staat geen milliseconde stil. Dat ze ondertussen ook haar krachtige stem weet te gebruiken, is sterk. Verder zorgt deze band voor een heel gedreven en energieke set die ons weet te raken.

*Foto’s: Izegrim*

Van “Helldorado” naar “Swamp” is maar een tiental minuten op Alcatraz. Toch zorgen we ervoor dat we mooi op tijd zijn voor het Nederlandse Izegrim, dat sinds vorig jaar, na een vijftal jaar van stilte, terug actief is. De liefhebbers van dit death metal / thrash metal zullen dit enkel toejuichen en als we mogen afgaan op het concert hier vandaag zit het wel goed bij deze band.

*Foto’s: Steengruis*

Veel minder ons ding is de mix van grindcore en death metal die het Belgische Steengruis laat horen in “La Morgue”. We kunnen dit keer nog vrij vlug tot vooraan komen wat aangeeft dat het er niet zo druk is. De bindteksten tussen de korte nummertjes door werken wel op de lachspieren, al moet je dan wel het Nederlands begrijpen, maar ons echt boeien of overtuigen … nee, dat zit er niet in.

*Foto’s: Bloodbound*

Dat doet het Zweedse Bloodbound dan net weer wel. Dit power metal gezelschap geeft er een stevige lap op waar kracht en melodie samen smelten in goed opgebouwde en gearrangeerde nummers die met klasse en vrij energiek worden gebracht. We vinden de albums van dit gezelschap echt wel goed, en ook live kunnen de heren dus overtuigen.

*Foto’s: Breakout*

Ondanks het feit dat de heren van het Franse Breakout best wel gedreven enthousiast en energiek staan te musiceren, laat hun versie van punk ons eerder koud. Nee, het is verre van slecht of minderwaardig, maar we zien en horen toch iets te veel cliché’s langs komen.

*Foto’s: Blackbriad*

Ondanks het feit dat we Turpentine Valley zeker een kans willen geven, kiezen we toch doelbewust voor het Amerikaanse Blackbriar die op hetzelfde moment de “Swamp” naar zijn hand probeert te zetten. Hun black metal sound krijgt af en toe wat wat accenten mee van de oorspronkelijke bewoners van USA mee zodat er toch een aantal aparte knappe accenten te horen vallen in hun dreigende en kille sound. “Top?”, nog niet, maar zeker een band om eens extra in de gaten te houden!

*Foto’s: Warkings*

Warkings staat voor power metal waarvan de bandleden ook zo goed als allemaal in andere bands actief zijn. Hier beeldt elke artiest een karakter uit waar nar ze zich ook aankleden. Het heeft wel iets om het zo visueel in te kaderen. Op muzikaal vlak blijven we echter deel op onze honger zitten, wegens het feit dat men iets te vaak in zet op clichés en op het laten meebrullen door het publiek. Nee, het klikt niet volledig bij ondergetekende.

*Foto’s: Sanguisugabogg*

Dat gebeurt ook niet bij het Amerikaanse Sanguisugabogg die hun brutale en agressieve mix van death metal en goregrind vanaf het “Helldorado” podium uit braken. Is het nog te vroeg, is het publiek nog niet wakker genoeg, is die “vierde” dag er te veel aan, … Wie zal het zeggen, maar we hebben ook de indruk dat het publiek zich niet compleet overgeeft bij de sound van dit viertal.

*Foto’s: Hemelbestormer*

We passen compleet voor Hemelbestormer. Nee, niet omdat we hun visie op post metal niet waarderen, maar wegens het feit dat we ons niet compleet veilig voelen in “La Morgue” en omdat we zeker ook iets willen mee pikken van het Zweedse Firespawn.

*Foto’s: Firespawn*

Die laatste was natuurlijk de band rond vocalist L-G Petrov die, helaas, in 2021 overleed waarna dit death metal collectief er de brui aan gaf. Nu zijn ze er sinds vorig jaar terug met Jörgen Sandström achter de microfoon. En ja, het klinkt wel goed, maar … Jörgen is niet L-G. We missen de expressieve en erg agressieve stem toch wel.

*Foto’s: Creeper*

De mix van metal, gothic, dark wave en horror die het Britse Creeper op de “Prison” stage neer zet is niet echt aan ons besteed. Noch hun podium présence, noch hun sound doet het goed voor ons, al denken de vele liefhebbers vlak voor het podium daar ongetwijfeld anders over.

*Foto’s: Animals As Leaders*

Dan maar richting “Helldorado” voor het Amerikaanse drietal van Animals As Leaders. En ja, we denken dat dit drietal technisch het hoogste niveau haalt, maar hun zo goed als compleet instrumentale progressive metal sound boeit ons hier niet echt. We missen vocalen zodat we toch de indruk hebben dat deze sound een stuk beter tot zijn recht komt als je die beluisterd van uit je luie zetel.

*Foto’s: Anaal Nathrakh*

Dit keer passen we voor het Britse Anaal Nathrakh die hun mix van black metal, grindcore en industrial de “swamp” tent insturen en proberen we te genieten van wat “La Morgue” ons kan bieden.

*Foto’s: Mortal Sin*

Dat is dan old school thrash metal van het Australische Mortal Sin. Hun krachtige en agressieve sound wordt gedreven en heel energiek neer gezet. Toch weet ook dit gezelschap ons niet compleet omver te blazen zodat we in stilte toch uitkijken naar wat hun landgenoten van Rose Tattoo nog aan kunnen.

*Foto’s: Warrior Soul*

Maar die zijn er niet want vocalist Angry Anderson werd in het ziekenhuis opgenomen. Het Amerikaanse Warrior Soul, die vrijdag reeds het festival mocht afsluiten in “La Morgue” neemt de plaats in. We zien en horen een niet onaardige set hard rock, classic rock, heavy metal maar die heeft net niet genoeg “ballen” om ons compleet over de streep te trekken. We hebben zelfs de indruk dat de vocalist iets te rauw klinkt om gezond te zijn.

*Foto’s: Northlane*

Het Australische Northlane voegt een stevige scheut aan elektronische klanken toe aan hun metalcore sound. Het zorgt voor een vrij dansbare sound die er hoogstwaarschijnlijk voor zorgt dat dit eerder in de smaak valt bij een pop publiek dan bij echte metalheads. Wij zijn alvast geen fan van dit collectief.

*Foto’s: Misþyrming feat. Nergal*

We hadden heel graag de set van het Amerikaanse death metal collectief Internal Bleeding mee gepikt in “La Morgue”, maar als het Ijslandse Misþyrming samen spant met Nergal, de frontman en bezieler van Behemoth, om de dertigste verjaardag van het debuutalbum van Behemoth integraal neer te zetten, is de keuze toch snel gemaakt. En dat hebben we ons allerminst beklaagd! Krachtig, dreigend, kil en gehuld in duisternis: dat is het minste wat we kunnen zeggen over de sound. En als frontman Nergal dan ook nog zijn vocalen duivels ontbindt en die grandioos weet te brengen, dan weet je het wel: dit is black metal op zijn best en zoals het echt hoort te klinken. We vragen ons dan ook meteen af: “Wie doet vandaag nog beter?”.

*Foto’s: Nevermore*

Wel, beter niet, althans niet naar onze smaak, maar wel ook heel sterk, verrassend sterk zelfs naar onze smaak, was de set van het Amerikaanse Nevermore die voor een geweldige mix van progressive metal en groove metal zorgen. Hun gedreven en energieke podium présence zorgt er voor dat we vanaf de eerste seconde genieten en mee gesleurd worden in dit hoogstaande muzikale verhaal.

*Foto’s: Fit For An Autopsy*

Ook het Amerikaanse deathcore / death metal ensemble Fit For An Autopsy weet ons te verbazen met een set waar agressie en technisch kunnen mooi samen smelten. Dat het hen echt menens is voelen we bijna want ze zorgen voor een heel energieke set waar passie en talent zowaar van het podium lijkt af te stromen. We vermoeden dan ook dat liefhebbers van dit (sub)genre, of van deze band in het bijzonder, dit concert tot hun favoriete moment van de dag zullen uitroepen. Het Amerikaanse death metal collectief Deceased kan ons niet verleiden om een volgend bezoek aan “La Morgue” te maken, want op dat zelfde moment mogen hun landgenoten van Death Angel immers het “Swamp” podium inpalmen.

*Foto’s: Death Angel*

Kijk, echt onvoorwaardelijke fans van thrash metal zijn we niet, maar we kunnen ons absoluut geen minder concert van dit gezelschap voor de geest halen. Ook nu niet. We krijgen opnieuw een pak kracht en agressie te verwerken met stevige gitaarlijnen en vooral die prachtige, uiterst expressieve, stem van Mark Osegueda. Nog een “top” concert dus op die laatste dag van deze editie van Alcatraz.

*Foto’s: Saxon*

En nog is het niet over, want ook het legendarische Britse Saxon zet zijn beste beentje voor en grasduint een uur lang door hun schitterende heavy metal / NWOBHM oeuvre. Biff staat op zijn vijfenzeventigste (!) vocaal nog steeds zijn mannetje en met hun jongste “aanwinst” gitarist Brian Tatler (Diamond Head) bewijst dit Britse gezelschap dat ze op een heel waardige en krachtige manier hun nummers kunnen vertolken. Ja, daarvoor doen we echt onze hoed af en willen we de heren van Saxon bedanken voor zovele jaren aan muzikaal plezier.

*Foto’s: Rise Of The Northstar*

Compleet anders klinkt dan weer het Franse Rise Of The Northstar die hun versie metalcore enorm gedreven en heel energiek laten weerklinken op het “Helldorado” podium. We zijn danig onder de indruk van wat dit gezelschap op ene podium weet neer te zetten. En nee, we zijn totaal bekeerd tot de sound van dit gezelschap, maar dat ze ons weten te boeien is een vaststaand feit.

Foto’s: Deicide*

“La Morgue” laten we opnieuw compleet links liggen terwijl het Amerikaanse Nefarious er zijn thrash metal aan de man / vrouw brengt. We kiezen voor het eveneens Amerikaanse Deicide alhoewel we niet echt staan te springen als we de naam van dit death metal gezelschap op een affiche zien komen. De band kon ons tijdens vorige concerten maar matig boeien en ook nu blijven we grotendeels op onze honger zitten ondanks de brutale en agressieve kracht die van de band uit gaat. Het zal wel aan ons liggen want het publiek in de tent smaakt dit echt wel.

*Foto’s: Lamb Of God*

Echt top vinden we eigenlijk Lamb Of God niet, maar wat dit Amerikaanse collectief hier laat zien is … “af”. Hun mix van metalcore, groove metal en thrash metal wordt uiterst vakkundig, heel energiek en prachtig neer gezet. We horen pakken agressie, maar ook een stevige dosis melodie in hun sound en zien een prachtig aangekleed podium zodat zowel onze oortjes als onze ogen verwend worden. We zijn er zo van overtuigd dat Powerwolf van heel goede huize zal moeten zijn om dit muzikaal en visueel te overtreffen.

*Foto’s: Paleface Swiss*

Onze honger naar meer lijkt vandaag niet te stoppen. En dat krijgen we! Opnieuw een heel andere sound, een heel andere insteek, maar opnieuw vol overtuiging, geweldig energiek, enorm gedreven en met een sound om “u’ tegen te zeggen. Zo beleven we alvast het concert van het Zwitserse deathcore ensemble Paleface Swiss. Dat ze ook visueel een tandje bijsteken dankzij het gebruik van pyro’s is leuk meegenomen, maar het is toch de sound die primeert bij dit gezelschap. Nog een “top” concert op deze laatste dag van Alcatraz 2026.

*Foto’s: Satyricon*

En nog is het niet voorbij wat betreft uitstekende concerten. We laten Voivod met hun progressief getinte thrash metal links liggen. “La Morgue”, weet je wel. We kiezen dus bewust voor black metal legende Satyricon. En inderdaad, we weten het ook wel: dit Noorse collectief heeft al voor mindere concerten gezorgd. Maar wat we hier hebben gehoord en gezien van vocalist Satyr en de zijnen was toch echt wel indrukwekkend. Donker, dreigend en kil: precies zoals black metal hoort te klinken. En met veel podium présence en onder leiding van een best wel sterke Satyr voelde dit aan als thuiskomen. Met andere woorden: Satyricon heeft onze verwachtingen omtrent dit concert overduidelijk ingelost.

*Foto’s: Powerwolf*

Als twee bands echt op compleet hetzelfde moment actief zijn, moeten we dus gaan kiezen. Met heel veel spijt in het hart, passen we dan ook voor het Amerikaanse metalcore collectief The Ghost Inside en kiezen we voor het Duitse Powerwolf. En ja, we kunnen bijna reeds vooraf voorspellen wat we zullen horen en wat we te zien zullen krijgen, maar toch. Powerwolf zorgt voor een mooi visueel spektakel met een fantastische podium aankleding en de nodige pyro’s. Op muzikaal valk is het een aaneenrijging van hun succesnummers waar kracht, melodie en aanstekelijkheid samen worden gebracht tot zinderende gehelen die uitnodigen tot headbangen, luchtgitaar spelen en meebrullen. Dat vocalist Attila Dorn een menigte weet te begeesteren weten we al lang, dat hij graag uitpakt met vocale meezing spelletjes tussen mannen en vrouwen weten we ook al lang, dat … ja, we weten het. Powerwolf beschikt over de gave om trucjes die al tientallen keer eerder zijn voorgedaan opnieuw leuk te maken. Een concert van Powerwolf is telkens opnieuw een lust voor het oog en het oor. En dat is hier niet anders!

En dan … was ons bobijntje af. Dus, nee, noch de grindcore / goregrind sound van Gutalax, noch de zware en krachtige sludge sound van Kylesa konden ons overtuigen om het nog even vol te houden. Of om nog minstens iets mee te pikken? Nee, het vat was af bij ons na vier intense dagen over en weer geloop en na zo maar liefst van achtentachtig bands beelden te hebben geschoten. Toch mag, nee moet, het van ons hart: bedankt Alcatraz voor die vier dagen, bedankt aan elke band die erbij was om zo, opnieuw, voor een fantastisch festival te zorgen. Bedankt aan alle medewerkers – en daarmee bedoelen we ook elkeen bij de catering, de veiligheidsmensen, de brandweer, de politie, het rode kruis – en ook aan alle bezoekers om van Alcatraz weer één groot feest te maken.

Met dank aan de organisatie van Alcatraz en de volledige crew.

Tekst: Luc Ghyselen.

Foto’s: Andy Maelstaf, Luc Ghyselen en Peter Vangelder.