Alcatraz Hard Rock & Metal Festival @ festivalterrein, Bad Godesberglaan, Kortrijk.

Vrijdag 7 augustus: de eerste volle dag voor het Alcatraz Hard Rock en Metal Festival, editie 2026. Dat betekent zesendertig bands waarvan de eerste reeds om 11u20 mag aantreden, terwijl de afsluitende band zijn laatste noten mag uitspuwen omstreeks 01u30. Dat is meteen net iets meer dan veertien muziek! Net als gisteren, en de vorige jaren, proberen we om toch iets mee te pikken van zoveel mogelijk bands. Dus, verwacht hier niet echt een complete review, maar eerder een impressie van hoe wij Alcatraz hebben ervaren.

*Foto’s: Masterplan*

Het Duitse power metal gezelschap Masterplan hadden we persoonlijk iets hoger op de affiche verwacht, maar hier staan ze als allereerste band op de “Prison” stage. Ze leggen de lat meteen vrij hoog met hun melodieuze krachtige sound die ons vlot weet te overtuigen. Een band die het niet enkel goed doet in de studio dus, maar hun sound ook perfect weet te brengen tijdens een live concert. Meteen ook een band die we nog wel eens meer willen zien.

*Foto’s: Hope Erodes*

Het Belgische Hope Erodes kennen we al een hele tijd. We weten dus een beetje wat we kunnen verwachten. Hun krachtige metalcore sound wordt ook hier weer heel energiek en gedreven neer gezet, zodat fans van de band, maar ook wijzelf, opnieuw overtuigd worden van het kunnen van deze band.

*Foto’s: Dead Serious*

Nog meer Belgische geweld krijgen we van thrash metal legende Dead Serious die sinds vorig jaar met een vernieuwde line-up terug actief is geworden. Wij, van MUSIKA, hadden dat al mogen ervaren op tal van kleinere podia, maar krijgen hier de bevestiging dat de band ook op grote podia, naast een pak toppers, hun mannetje kan staan. Agressief, krachtig en toch met een zekere aanstekelijkheid zodat een heel pak muziekliefhebbers kunnen aansluiten. Dat ze het niet al te serieus nemen, slaat zeker niet op hun sound en energieke uitstraling! Spijtig genoeg blijven we te lang “hangen” bij Dead Serious, al is het ook om een stuk bij te praten met bekenden en vrienden, zodat we de complete set van Hope As Weapon aan ons hebben laten passeren.

*Foto’s: Vended*

We maken wel wat tijd vrij voor het Amerikaanse Vended die zijn mix van nu metal en metalcore vanop de “Prison” stage over de weide kapt. We gaan eerlijk zijn: alhoewel de band zich energiek en gedreven “smijt”, is dit minder aan ons besteed. Een goed gevulde weide denkt er, gelukkig voor de band, wel anders over en geniet zichtbaar.

*Foto’s: Vurt*

Het Belgische Vurt is vandaag een van de bands die als vervangers een “last minute” plaatsje heeft gekregen op deze dag. De band staat voor een mix van stoner rock en punk en gaat er best wel krachtig en stevig tegenaan. We zien een heel energieke en gedreven vocalist / gitarist, terwijl de overige bandleden eerder een afwachtende houding aannemen. Een gemiste kans (om aan extra klanten binding te doen)? Als je het ons vraagt wel.

*Foto’s: Insanity Alert*

Het Oostenrijkse crossover / thrash metal gezelschap Insanity Alert zagen we al zo vaak zodat we bijna vooraf kunnen voorspellen wat wanneer zal gebeuren.

*Foto’s: Sons Of Lioth*

We kiezen dan ook heel bewust voor Sons Of Lioth die op het “kleinere” La Morgue podium hun mix van heavy metal en wat punk mogen neer zetten. De band doet het vol overgave en, zonder ons echt compleet te overdonderen, ze laten dan ook een goede indruk na dankzij hun enthousiasme en gedrevenheid.

*Foto’s: Crimson Glory*

Een paar trappen hoger, zeker als het op muzikale kwaliteit aankomt, staat dan weer het Amerikaanse Crimson Glory. Althans dat is onze opinie. Dit heavy metal / power metal mag op het grote “Prison” podium tonen waarom. We zien een enthousiaste, gedreven en energiek band die knap opgebouwde nummers weet te brengen. We hebben wel geen “wauw” gevoel, maar de band weet ons wel te overtuigen.

*Foto’s: Temptations For The Weak*

Nog een beetje hoger schatten we dan de set van het Belgische Temptations For The Weak in. Dit metalcore gezelschap weet ons reeds langer echt te boeien en te overtuigen en doet dit hier op Alcatraz nog eens op een schitterend manier over. Krachtig, energiek, gedreven en enthousiast zodat een volle tent voor het “Helldorado” podium opnieuw volledig overtuigd wordt van de klasse van dit gezelschap. Een heel sterke set, vinden we zelf, die naast een pak internationaal gereputeerde bands mag staan.

*Foto’s: Coven*

Het Amerikaanse Coven wordt beschouwd als een van de pioniers als het aankomt op occulte hard rock. De band was er reeds tussen 1967 en 1975, en is sinds 2007 terug actief. Nog steeds is de originele vocaliste Linx Dawson de drijvende kracht deze band. De dame komt bij aanvang uit een doodskist waarna ze hun occulte rock sound aan de man / vrouw brengen. Ons echt compleet overtuigen doet de band hier niet, al is de setting – een groot podium, vroeg in de namiddag met veel zonlicht en warmte – misschien niet de ideale omgeving voor dit soort muziek en show. Wij hadden hier veel meer van verwacht, zeker na hun passage tijdens Prophecy Fest een aantal jaartjes terug.

*Foto’s: Combichrist*

We hebben de set van het Belgische black metal / doom metal gezelschap The Thousand Sufferings zo compleet gemist. De sound van het Noorse Combichrist – een mix van o.a. industrial, techno, gothic en electro – is niet echt “our cup of tea”. Dat de band het wel vrij goed doet op het grote “Prison” podium verrast ons deels wel, al weten we wel dat er een pak liefhebbers zijn voor dit muzikale (sub)genre. Wij houden het heel vlug voor gezien.

*Foto’s: Bleedskin*

Nog een soort van “last minute” band is Bleedskin die hun visie op death metal op het “Helldorado” podium mag brengen. Het trio zorgt, zoals telkens we de band aan het werk zien en horen, voor een heel krachtige en agressief klinkende sound waar een mannelijke en een vrouwelijk stem elkaar afwisselen. Voeg daaraan toe dat beiden op hun instrument best wel technisch uit de voeten kunnen en je verkrijgt een heel knap geheel. Wij, van MUSIKA, waren dan ook zeer blij om de band eindelijk eens op een Alcatraz podium te zien. Hopelijk opent het extra deuren voor deze Belgische band.

*Foto’s: Monolord*

Een zware en diepe mix van doom en stoner metal: daarvoor zorgt het Zweedse Monolord waar een brommende basslijn in zo goed als elk nummer met heel veel aandacht gaat lopen. Daarnaast weet het gezelschap dat te verpakken in knap opgebouwde en goed gestructureerde nummers. Ondanks het enthousiasme en de energieke beleving op het podium is ook dit, naar onze smaak dan toch, niet een “wauw” concert. We blijven dus toch een beetje op onze honger zitten.

*Foto’s: Modder*

Zelf hebben we hebben Modder, een Belgische sludge en doom band compleet links laten liggen, onze excuses dus.

*Foto’s: Dirkschneider*

De hele traditionele heavy metal die Dirkschneider produceert bevalt ons wel. We horen o.a. een reeks Accept klassiekers langs komen maar dat mag uiteraard wel daar Udo immers mee aan de wieg stond van deze nummers. We hebben de indruk dat Udo zich goed in zijn vel voelt want we denken dat hij hier beweeglijker over komt dat tijdens andere concerten die we van hem zagen de afgelopen jaren. Een knappe set van dit Duitse gezelschap.

*Foto’s: 200 Stab Wounds*

Het Amerikaanse 200 Stab Wounds is een aantal plaatsjes opgeschoven op de affiche en mag nu zijn best wel indrukwekkende versie van death metal over de weide in de “Helldorado” tent spuwen. We houden er wel van en zeker de instrumentale stukken vinden we knap. Wij worden, net als vele anderen vlot overtuigd van de krachtige sound die de heren hier neer zetten.

*Foto’s: Celeste*

Tussen 17u15 en 18u05 moeten we kiezen tussen het Franse Celeste – Die voor een mix van post hardcore, balck metal en sludge kiezen. – en het Nederlandse Graceless.

*Foto’s: Graceless*

Die laatsten winnen het net voor ons en mogen ons verblijden met hun death metal sound waarin ook wel een pak doom invloeden te horen zijn. We vinden het best wel goed, zonder dat we echt compleet vallen voor de sound van dit gezelschap. Toch zien we een volle “La Morgue” genieten.

*Foto’s: Armored Saint*

Wie ons wel compleet weet te overtuigen, is het Amerikaanse Armored Saint die hun versie van traditionele heavy metal vanaf het “Prison” podium over een volle weide mogen braken. Ze doen dit heel gedreven en energiek en hebben zo het publiek natuurlijk vlug op de hand. Als vocalist John Bush dan ook nog eens een “uitstapje” maakt doorheen dat publiek is het hek natuurlijk helemaal van de dam.

Foto’s: Merauder*

Merauder kan ons niet echt bekoren, laat staan overtuigen tijdens hun doortocht op het “Helldorado” podium. Misschien wel omdat dit Amerikaanse metalcore gezelschap niet echt nieuw werk heeft en maar blijft putten uit hun discografie die ze opbouwden tussen 1995 en 2009 zodat de nummers misschien wat gedateerd klinken.

*foto’s: Witch Club Satan*

We wilden echt wel een stukje meepikken van het black metal geweld dat het Noorse Witch Club Satan uitbraakt in “La Morgue”, maar er was geen doorkomen aan. Was die “kleine” tent drie maal groter, dan nog stond die overvol. Vandaar dat we ons richting “Swamp” hebben gespoed om Soen mee te pikken.

*Foto’s: Soen*

Dit Zweedse gezelschap zorgt voor hoogstaande progressive metal met krachtige vocalen en uiterst knappe wisselingen in tempo en ritme. Wij, van MUSIKA, zagen de band al een aantal keer eerder en waren steeds onder de indruk van het kunnen van dit gezelschap. Dat was ook nu weer het geval zodat we hier met een echt “wauw” gevoel vertrokken. – Het was misschien wel, naar onze smaak, het knapste concert dat we deze dag te zien en te horen kregen. –

*Foto’s: Body Count*

Over het Amerikaanse Body Count kunnen wij, van MUSIKA, echt wel kort zijn, want we hebben eigenlijk nooit goed begrepen wat zo’n band op een metal festival komt doen. Kijk, we kunnen een pak muzikale kruisbestuivingen zeker en vast waarderen, maar, alhoewel Body Count wel degelijk randjes metal laat horen is het toch vooral een mix aan stijlen waar vooral rap een behoorlijk hap uit neemt. Dit neemt niet weg dat een volle weide voor het podium echt wel geniet en dat deze band wel degelijk zijn plaats heeft op een hard rock / heavy metal festival als Alcatraz.

*Foto’s: Alien Ant Farm*

Ook de alternative rock sound van het eveneens Amerikaanse Alien Ant Farm is niet “our cup of tea”. We zien wel dat de tent voor het “Helldorado” vol staat en geniet. Wij houden het echter heel vlug voor gezien en gehoord.

*Foto’s: Health*

Hetzelfde lot is het Amerikaanse Health beschoren, want ook hun visie op noise rock is absoluut niet aan ons besteedt.

*Foto’s: Chained Saint*

Idem dito voor het eveneens Amerikaanse Chained Saint, die als “last minute” vervanging van The Ruins Of Beverast zijn opwachting mag maken op “La Morgue”. Hun mix van wat thrash metal met modernere elementen als rap en breaks is echt “ons ding” niet. We zien ook dat de tent voor het podium maar heel matig gevuld staat.

*Foto’s: Savatage*

Gelukkig, voor ons dan toch, zorgt het Amerikaanse Savatage ervoor dat we opnieuw bij de les worden gehouden. Deze progressive power metal band werd door de broertjes Jon en Criss Oliva in 1978 opgestart en zorgde voor een pak uitstekende full-albums vooraleer Criss het leven liet na een aanrijding door een dronken automobilist. Sinds 2024 is de band echt terug onder eigen naam. Het gezelschap bewijst zo eer aan Criss, maar ze bewijzen ook dat hun nummers echt wel tijdloos zijn en echte klassiekers aan het worden zijn. Voor ons een tweede echt hoogtepunt van deze dag.

*Foto’s: Thy Art Is Murder*

Met het Australische Thy Art Is Murder krijgen deathcore fanaten meteen een absolute topper in het (sub)-genre. De energieke en gedreven gebrachte set spreekt echt wel tot verbeelding. Zeker voor wie niet echt weet wat deathcore inhoudt, is deze band een echte referentie. Wie de band en het (sub)genre wel kent, wordt op zijn / haar wenken benieuwd. Een uiterst sterke set waar agressie, energieke kracht, en onverwachte breaks samen komen, is dan ook ons deel.

*Foto’s: Igorrr*

Alhoewel we de stoner rock van Cowboys And Aliens wel heel hoog inschatten, lieten we deze set compleet aan ons passeren ten voordele van de show van Igorrr. – We zagen en hoorden de stoner rockers onlangs nog op een ander festival en waren opnieuw danig onder de indruk. We vermoeden dan ook dat de set op Alcatraz daar niet voor zal hebben onder gedaan. – Maar goed, het Franse Igorrr, dus. We hebben deze band ook al meerdere keer gezien en gehoord, onlangs zelfs nog op HellFest, en blijven vooral onder de indruk over het feit dat er enorm veel (sub)genres worden samen gevoegd tot een best wel knappe experimentele sound. Spijtig genoeg, naar onze smaak dan toch, grijpen elektronische elementen meer en meer de bovenhand en dat ergert ons toch wel een beetje. Anderzijds moeten we volmondig toegeven dat een geschoolde opera sopraan stem wel voor een, of zelfs meerdere, pluspunten zorgt.

*Foto’s: Slaughter To Prevail*

Even een moeilijke keuze omstreeks 23u20. Het is immers een clash tussen deathcore en metalcore. Het van oorsprong Russische Slaughter To Prevail moet het uiteindelijk ontgelden want we kiezen voor de meer toegankelijke sound van het Schotse Bleed From Within.

Foto’s: Bleed From Within*

En dat hebben we ons zeker en vast niet beklaagd want we worden op onze wenken bediend met een uiterst gevarieerde set waar kracht en melodie worden neergezet in een heel energieke en gedreven performance. We hadden eigenlijk ogen te kort om alles echt op te nemen dankzij de wervelende show van Bleed From Within. En dan zeggen dat we niet echt grote metalcore fanaten zijn.

*Foto’s: Amenra*

Ook bij de twee afsluitende bands staan we voor een moeilijke keuze. Enerzijds is er het Belgische Amenra, die zowat een muzikaal genre op zich is, maar dat we al talrijke keer eerder hebben mee gemaakt. Anderzijds is er het, voor ons dan toch, veel minder bekende Amerikaanse Warrior Soul. We kiezen uiteindelijk voor het Belgische gezelschap, maar blijven opnieuw, zeker fotografisch, stevig op onze honger zitten. Hoe vaak we het ook proberen met de sound van Amenra: het lijkt alsof de sound van deze band ons echt nooit kan aangrijpen. Dat we daarmee overduidelijk in de minderheid zijn, bewijst een volgepakte tent voor het “Swamp” podium waar liefhebbers stuk voor stuk enorm genieten van het werk van onze landgenoten. Als we na een tijdje toch nog even proberen om iets mee te pikken van Warrior Soul, moeten we, een beetje tot onze spijt, vast stellen dat ook de tent van “La Morgue” zo goed als uit zijn voegen barst. We beslissen dan maar om huiswaarts te keren want er staan nog twee dagen Alcatraz op het programma.

Met dank aan de organisatie van Alcatraz en de volledige crew.

Tekst: Luc Ghyselen.

Foto’s: Andy Maelstaf, Luc Ghyselen en Peter Vangelder.