Alcatraz Hard Rock & Metal Festival @ festivalterrein, Bad Godesberglaan, Kortrijk.

Alhoewel er anno 2026 een pak meer bands de revue zouden passeren, was er dit jaar voor ondergetekende een kleiner aanbod waarvoor ik uitkeek dan de jaren ervoor. Enfin, dat dacht ik toch want elk jaar opnieuw doe je wel ontdekkingen en verrassen bands je wel met een beleving die je niet zag aankomen. Voor het eerst was de af te vinken lijst op donderdag een pak groter geworden, maar enkele stevige kleppers die het allemaal nog een dag eerder lieten ontploffen dan we gewoon waren. Omdat er vaak bands op hetzelfde moment aan het spelen waren, is een volledig verslag niet mogelijk, dus telkens een korte bespreking van hoe ik het allemaal kon beleven. Tussendoor probeerde ik me zo vaak mogelijk voor een podium te begeven, gewapend met mijn (veel te zware) fotonenjager.

*Foto’s: Wings Of Steel*

De Amerikaanse heavy metalformatie Wings Of Steel mocht de festiviteiten op de “Prison Stage” openen met een krachtige portie klassieke heavy metal. De band uit Los Angeles (nou ja, niet helemaal, bassist Mathieu Trobec is afkomstig van Jabbeke) combineerde messcherpe riffs met hoge zanglijnen die herinnerden aan de gloriedagen van de NWOBHM. Het publiek reageerde enthousiast op de energieke podiumprésence van zanger Leo Unnermark. Hun recent uitgebracht nieuw werk is meer dan behoorlijk te noemen. Ondanks het vroege uur wist de groep meteen sfeer te creëren en de eerste vuisten de lucht in te krijgen. Een overtuigende opener die bewees waarom Wings Of Steel als één van de meest beloftevolle nieuwkomers binnen de traditionele metalwereld wordt beschouwd.

*Foto’s: Aeveris*

De Belgische metalcoreformatie Aeveris bracht een moderne en energieke start van de festiviteiten op de “Helldorado Stage”. Zware breakdowns werden afgewisseld met melodieuze passages en sterke zanglijnen. Drummer Louis van der Linden leerde ik kennen tijdens zijn periode bij Thorium en 23 Acez. De band speelde met veel enthousiasme en wist meteen een goede connectie met het publiek op te bouwen. Hun moderne sound klonk strak en professioneel. Een overtuigend visitekaartje van een band die steeds meer naam maakt binnen de Belgische metalscène.

*Foto’s: Death Fury*

Death Fury trapte de festiviteiten in “La Morgue” af met een agressieve portie death metal. De band staat gekend voor hun stevige muur van geluid waarbij snelheid en brutaliteit centraal staan. Op het moment van hun “moment de gloire” stond ik zelf echter, zoals je hierboven kon zien, in de “Helldorado Stage”.

*Foto’s: Cyclone*

De Belgische thrash metal veteranen van Cyclone bewezen dat ze nog steeds over een indrukwekkende dosis energie beschikken. Hun compromisloze old-school thrash sloeg meteen aan bij de liefhebbers van het genre. Razendsnelle riffs, agressieve drums en een stevige portie nostalgie vormden de ingrediënten van hun optreden. De band bracht het materiaal met veel overtuiging en vakmanschap. Een sterk optreden dat aantoonde waarom Cyclone nog steeds respect afdwingt binnen de Europese thrashscène.

*Foto’s: Funeral Dress*

Funeral Dress zorgde voor een flinke dosis rechttoe rechtaan punkrock. De Belgische veteranen brachten hun nummers met de typische doe-het-zelfmentaliteit die het genre zo aantrekkelijk maakt. Het publiek reageerde enthousiast op de meezingbare refreinen en eenvoudige maar doeltreffende songs. De energie op het podium werkte aanstekelijk. Een onderhoudende set die perfect paste binnen de festivalatmosfeer.

*Foto’s: Soulfy*

Soulfly bracht een loodzware mix van groove metal, thrash en tribale invloeden naar Kortrijk. “Not my cup of tea”, maar eentje om te ontdekken zeg maar. Frontman Max Cavalera, slechts enkele maanden jonger dan ondergetekende, blijft een icoon binnen het genre en leidde zijn troepen met de gekende intensiteit door een set vol krachtige riffs en opzwepende ritmes. De typische tribale percussie en spirituele sfeer vormden een rode draad doorheen het optreden. De moshpit kwam al snel op gang terwijl klassiekers en recenter werk elkaar afwisselden. Soulfly bewees opnieuw waarom de band al bijna drie decennia een vaste waarde binnen de internationale metalscène is.

*Foto’s: Left To Die*

Left To Die bracht een eerbetoon aan de vroege dagen van Death en de Amerikaanse death metal scène. De set stond schijnbaar bol van klassiek materiaal, want ik stond op dat moment eigenlijk meer naar Soulfly te kijken. Een nostalgische trip voor liefhebbers van het genre.

*Foto’s: Sacred Reich*

Sacred Reich bracht een les in klassieke Amerikaanse thrash metal. De groep combineerde zware riffs met maatschappijkritische teksten en een bijzonder hechte podiumuitstraling. Frontman Phil Rind zocht voortdurend interactie met het publiek, wat voor een warme sfeer zorgde. Tegelijk bleef de muzikale aanval onverminderd hard en strak. Het resultaat was een optreden dat zowel nostalgisch als verrassend fris aanvoelde.

*Foto’s: Channel Zero*

Voor de Belgische metalfans was Channel Zero zonder twijfel één van de hoogtepunten van de dag. De thrash- en groove metallegende serveerde een bijzonder strakke set vol zware riffs en herkenbare klassiekers. De ietwat non-chalante Franky De Smet-Van Damme had het publiek vanaf de eerste minuut in zijn greep en kreeg dan ook moeiteloos aan het zingen. Het was trouwens het laatste concert in open lucht. Later dit jaar volgen nog wel enkele zaaloptreden. De band klonk krachtig, scherp en bijna even energiek zoals in haar beste dagen. Het optreden was dan ook een viering van meer dan dertig jaar Belgische geschiedenis.

*Foto’s: Heidevolk*

Heidevolk nam het publiek mee naar de wereld van de Vikingen en oude volksverhalen. De Nederlandse folk metal band combineerde zware gitaren met traditionele melodieën en meerstemmige zang. De krachtige samenzang werd massaal meegebruld door de aanwezige fans. De sfeer was tegelijk episch en feestelijk. Een optreden dat bewees waarom Heidevolk één van de populairste folk metal bands van Europa blijft.

De Belgische black metal legende Enthroned staan gekend voor een duistere en intense ervaring. Razende blastbeats, scherpe riffs en ijzige vocalen typeren hun optredens. Wie aanwezig was, mocht zich aan een compromisloze demonstratie van pure black metal verwachten.

Foto’s: Mikkey Dee And Friends*

Mikkey Dee, vooral bekend van Motörhead en Scorpions, verzamelde een indrukwekkende groep muzikanten rond zich voor een explosieve rock- en metalshow. Het optreden stond volledig in het teken van klassieke hard rock en Motörhead-erfgoed. Dee bewees nogmaals waarom hij als één van de beste drummers binnen het genre wordt beschouwd. Het publiek genoot zichtbaar van de vele herkenbare nummers en virtuoze muzikale prestaties. Een eerbetoon aan pure rock-‘n-roll dat bijzonder goed werd gesmaakt.

*Foto’s: Der Weg Einer Freiheit*

Der Weg Einer Freiheit sloot de avond af met een indrukwekkende combinatie van atmosferische en melodische black metal. Ook hiervan geen beelden van mezelf, wegens veel te druk geworden om vooraan te geraken.

*foto’s: Imminence*

Imminence kwam op hetzelfde moment ten tonele als de headliner op de “Prison Stage”. Hierdoor moest ik een keuze maken en helaas vielen deze Zweden af. Ik heb deze afsluiter van de “Helldorado stage” met hun moderne mix van metalcore, post-hardcore en atmosferische elementen aan mij laten voorbij gaan.

*Foto’s: Alestorm*

Alestorm sloot de avond af met een gigantisch piratenfeest zoals alleen zij dat kunnen. De Schotse pioniers van de pirate metal combineerden folk-, power- en metal invloeden met een flinke dosis humor. Opblaasbare attributen (in het begin waren er drie eenden op het podium en hoe verder in het optreden hoe meer eenden we in het publiek zagen wippen), meezingmomenten en liters denkbeeldige rum zorgden voor een uitbundige sfeer van voor tot achter op het terrein. Hits als ‘Drink’ veranderden het publiek in één grote feestende bemanning. Ja, ze konden het horen, tot in het verre Mexico. Een knotsgek afsluitend spektakel dat de perfecte soundtrack vormde voor een eerste zwoele Alcatraz-nacht.

Met dank aan de organisatie van Alcatraz en de volledige crew.

Tekst: Andy Maelstaf.

Foto’s: Andy Maelstaf, Luc Ghyselen en Peter Vangelder.