Met ‘Nowhere Speaks’ zorgt het Belgische Emptiness voor een zevende full-album. Wat ooit begon als een black metal / death metal ensemble is men tegenwoordig veel, en dan ook veel verder, meer. We horen nog steeds een heel duister klinkend geheel, dat wel af en toe nog dreigend overkomt, maar waar agressie volledig de baan heeft geruimd voor een soort van zwartgallige muziek waar post metal, wat black metal, dark rock, post punk en melancholic metal de dienst uit maakt. De iets meer dan veertig minuten durende trip die ‘Nowhere Speaks’ vormt, zadelt ons op met een enorm ongemakkelijk gevoel dat vooral duisternis uit ademt. Korte instrumentale stukjes worden hier afgewisseld met krachtiger, hardere nummers. Samen bieden die stukken je een heel beklijvende en duistere trip aan die erg ongemakkelijk overkomt. Voeg daaraan een bijna fluisterende stem aan toe die de teksten eerder vertelt dan zingt. Ze zijn mede verantwoordelijk voor dat ongemakkelijk gevoel dat doorheen het complete album je aandacht opeist. Het is ene album geworden dat voor ons zeker mag langskomen, maar dat we toch niet elke avond of dag zullen draaien want het heeft ons een veel te ongemakkelijk gevoel. Top?, niet echt dus, maar wel een erg geslaagd werkstuk in zijn (sub)genre. Een album voor wie houdt van een heel eigenzinnige enorm donkere sound.

Luc Ghyselen (74)

Season Of Mist SOM 897

Tracklist: 1. Nothing But The Whole (Part 2) 2. The Threat 3. Nowhere Speaks 4. Darkness Commands 5. Words To Wind 6. One Must See All 7. When The Whole Arrives 8. The Clash Of Forces 9. Next In Line 10. All For Nothing