Hellbound Fest @ Club Hell, Diest.

Het zijn geen gemakkelijke tijden voor concert- en festivalorganisatoren. Stijgende kosten, een steeds grilliger koopgedrag en een voorverkoop die vaak achterblijft: zelfs grote festivals raken vandaag niet meer vanzelf uitverkocht. Voor kleinere undergroundorganisaties is de uitdaging nog groter. Geen wonder dat sommigen kiezen voor zekerheid en hun affiche vullen met cover- en tributebands, in de hoop zo een volle zaal te garanderen. Gelukkig zijn er nog organisatoren die bewust een ander pad bewandelen en de underground alle kansen blijven geven. Club Hell in Diest is daar een mooi voorbeeld van. Op zaterdag 25 en zondag 26 juli bracht Hellbound Fest telkens acht bands samen die hun sporen binnen het underground circuit al ruimschoots hebben verdiend. Het publiek bleef helaas beperkt, maar muzikaal viel er nauwelijks iets op aan te merken. De afwezigen hadden – alweer – ongelijk. Wij waren aanwezig op de tweede festivaldag, waarvan hieronder het verslag.

*Foto’s: Strayed From Humanity*

De eer om Hellbound Fest op zondag op gang te trekken was weggelegd voor Strayed From Humanity. De jonge band uit Namen, actief sinds 2023, wist zich op korte tijd te profileren binnen de moderne metalcore / deathcore scene. Met de ep ‘Darkness Below’ uit 2025 als visitekaartje bewezen ze dat ze niet zomaar als opwarmertje op de affiche stonden. Vanaf de eerste seconden was duidelijk dat deze band geen zin had om rustig wakker te worden. Strayed From Humanity gooide er meteen een stevige dosis energie tegenaan en liet geen ruimte voor compromissen. Zware riffs, agressieve vocalen en een frontale podiumaanval zorgden ervoor dat het publiek meteen bij de les was. Wat vooral opviel, was de gedrevenheid waarmee de band zich presenteerde. Alsof er honderden mensen voor het podium stonden, werd elke noot met dezelfde intensiteit gespeeld. Die overtuigingskracht werkte aanstekelijk en resulteerde zelfs in een kleine circlepit vooraan het podium. Een opener die niet alleen de dag op gang trok, maar meteen ook de lat hoog legde voor de rest van Hellbound Fest. Strayed From Humanity bewees dat jonge bands binnen de underground niet hoeven onder te doen voor meer ervaren namen.

*Foto’s: Athaleon*

En die lijn werd verdergezet door Athaleon. Deze uit Luik afkomstige melodic death / thrash metal band combineert melodieuze gitaarlijnen met stevige riffs en een klassieke Scandinavische metalsound, maar voegt daar een duidelijke eigen Belgische toets aan toe. Vooral de zang van Weena speelt daarin een belangrijke rol. Met haar bijzonder veelzijdige stembereik neemt ze de luisteraar moeiteloos mee richting de donkere, mysterieuze sferen die we associëren met de Scandinavische metalscene. Met de prachtige opener ‘The Inverted World’ werd de fantasie meteen geprikkeld, en die lijn trok de band door tot de laatste gitaarriff van ‘Elevation.’ Athaleon bracht een sprookjesachtige set, zonder ook maar één moment aan kracht in te boeten. Integendeel: de messcherpe riffs en krachtige vocalen zorgden ervoor dat de haren op de armen overeind kwamen. Een optreden waarbij je, hevig headbangend, de confrontatie met demonische wezens haast gewillig onderging.

*Foto’s: Nocturnal Empire*

Nocturnal Empire had van plaats gewisseld met Invictus omdat de zanger diezelfde nacht nog moest gaan werken. Respect daarvoor: het bewijst nog maar eens dat dit project, ook na dertig jaar, nog altijd draait om passie en liefde voor muziek. Nocturnal Empire laat zich anno 2026 moeilijk nog in één hokje onderbrengen. De band vertrekt vanuit extreme metal, maar verweeft die met melodieuze, atmosferische en progressieve invloeden. De wortels in black metal blijven hoorbaar, zonder dat ze nog het volledige muzikale plaatje bepalen. Live vertaalt zich dat in een dynamische set waarin verschroeiende mokerslagen worden afgewisseld met meer gelaagde en sfeervolle passages. Ook op wat rijpere leeftijd gingen de bandleden nog altijd als jonge wolven tekeer op het podium. De vonken vlogen figuurlijk alle kanten uit en de energie werkte aanstekelijk. Alsof ze voor een overvolle festivalweide stonden te spelen, gaven ze zich voor de volle honderd procent. Het aanwezige publiek beloonde die inzet met een warm applaus en een kleine moshpit links en rechts. Nocturnal Empire bewees daarmee opnieuw dat passie belangrijker is dan de grootte van het podium of het aantal aanwezigen.

*Foto’s: Invictus*

De beste biefstuk is die waarbij je meteen proeft dat je écht vlees op je bord krijgt. Geen flauwe, lauwe hap, maar een stevige smaak die blijft nazinderen. Dat gevoel overheerste ook tijdens het optreden van Invictus. Deze Belgische band balanceert tussen heavy metal, thrash en power metal en staat bekend om zijn strakke liveoptredens. In Club Hell bewezen ze meteen waarom. Vanaf de eerste noten bouwden ze een ondoordringbare geluidsmuur op, nog versterkt door een bulderende zang die als een botte bijl door merg en been kliefde. Invictus serveerde geen licht verteerbare metal, maar een stevige brok die stevig op de maag bleef liggen. Een muzikaal stuk biefstuk van de bovenste plank, dat na al die jaren concerten en festivals nog altijd weet te smaken. Een frisse pint achteraf vormde de perfecte kers op de taart.

*Foto’s: Titans*

Ook Titans bewandelde het rauwe en energieke pad van zijn voorganger, maar deed dat op een totaal andere manier. Deze metal / hardcore band, met leden uit België en Nederland, gebruikt krachtige en verhalende teksten om een positieve boodschap te brengen rond de donkere kanten van het leven. Hun muziek draait niet alleen om agressie, maar ook om doorzettingsvermogen en de kracht om verder te gaan wanneer het moeilijk wordt. Live vertaalt zich dat in een emotioneel geladen set, zonder ooit in een overdreven sentimentele of emo-uitstraling te vervallen. Integendeel: Titans vuurde een spervuur aan hardcoregerichte riffs en krachtige vocalen af, maar wist daar tegelijk een menselijke dimensie aan toe te voegen. De impact zat niet alleen in de intensiteit van de muziek, maar ook in de boodschap die erachter schuilgaat. Titans is een bijzondere band die op een daadkrachtige manier een spiegel voorhoudt. Niet om te oordelen of te veroordelen, maar om te tonen dat er ook kracht kan schuilen in kwetsbaarheid en moeilijke momenten.

*Foto’s: Echoes Of A Dying World*

Verhalen vertellen die je aan het denken zetten of de fantasie prikkelen: dat is precies wat Echoes Of A Dying World brengt. Deze symfonische death / doom metal band besteedt veel aandacht aan sfeer, melodie en emotionele gelaagdheid. Hun muziek klinkt tegelijk filmisch en donker, en dat kwam ook live volledig tot uiting. Niet alleen instrumentaal bewandelt Echoes Of A Dying World die dunne lijn tussen licht en duisternis. Ook vocaal slaagt de band erin die tegenstelling te vatten. De veelzijdige stem van zangeres Tine Vanmuysen, gecombineerd met haar expressieve podium présence, spreekt enorm tot de verbeelding. Enerzijds klinkt er iets demonisch in haar stem, anderzijds iets feeërieks en bijna rustgevends. Uiteraard is zo’n totaalervaring alleen mogelijk dankzij de inbreng van alle muzikanten. Het is net de wisselwerking tussen alle bandleden die ervoor zorgt dat Echoes Of A Dying World meer brengt dan zomaar een concert. Het wordt een duistere, sprookjesachtige totaalbeleving die voortdurend balanceert tussen pure duisternis en sprankelend licht.

*Foto’s: Previse*

De progressieve metalcore / djent formatie Previse begon ooit als coverband, waarbij ze nummers brachten van hun favoriete artiesten zoals Polaris, Beartooth en Enter Shikari. Ondertussen heeft de band echter een eigen gezicht ontwikkeld, vooral sinds ze eigen muziek begon te schrijven. Technische hoogstandjes, complexe ritmes en moderne grooves vormen de rode draad doorheen hun muziek. Dat maakt Previse niet meteen de meest toegankelijke band van de avond, maar live bewijst de groep wel waarom die muzikale complexiteit werkt. De precisie waarmee de nummers worden gebracht, maakt indruk. Uiteraard blijven de invloeden van hun voorbeelden hoorbaar, maar Previse toont vooral dat ze meer zijn dan een verzameling invloeden. Met krachtige en doordachte songs bewijzen ze over een eigen smoel te beschikken. De opkomst was na de sfeervolle set van Echoes Of A Dying World nog wat verder geslonken, maar daar trok Previse zich helemaal niets van aan. Integendeel: het gaspedaal werd volledig ingeduwd en alles werd uit de kast gehaald om de aanwezigen een optreden te bezorgen dat ze niet snel zullen vergeten. Alleen daarom al verdient deze band een extra pluim op de hoed.

*Foto’s: Senttura*

Nog één keer alles uit de kast halen in een wervelende finale? Waarom ook niet. Senttura deed precies wat een hoofdact hoort te doen: de laatste restjes energie uit het publiek halen en die omzetten in beweging. Zo kreeg deze boeiende dag in de underground de afsluiter die hij verdiende, met een stevige knal van formaat. Met hun mix van melodic death metal, metalcore en groove metal bleek Senttura de ideale afsluiter. De band combineerde melodie en agressie op overtuigende wijze en bewees dat ook na een lange festivaldag de intensiteit nog altijd hoog kon blijven.

Algemeen besluit: En eigenlijk vat dat scenario de hele dag samen. Want laat ons eerlijk zijn: een klassieke headliner was er niet. Op Hellbound Fest was elke band een hoofdact op zich. Van de eerste tot de laatste noot bewezen de artiesten dat de underground van de extreme metal nog steeds springlevend is. Ondanks de bescheiden opkomst kreeg het publiek een bijzonder gevarieerd programma voorgeschoteld, waarin niet alleen technische klasse, maar ook spelplezier, emotie en passie centraal stonden. Elke band bracht zijn eigen verhaal en identiteit mee, waardoor duidelijk werd dat de kracht van de underground niet afhankelijk is van grote namen of uitverkochte zalen. Zolang muzikanten met zoveel overtuiging blijven spelen en organisaties kansen blijven geven aan dit soort bands, zal deze scene blijven bestaan. De underground zal niet verdwijnen; ze blijft evolueren, verrassen en vooral: leven.

Met dank aan Eric Depooter en de volledige crew van Club Hell.

Tekst: Erik van Damme.

Foto’s: Peter Vangelder.