HellFest @ festivalterrein, Clisson, Frankrijk.

***Noot van de redactie: Net als vorig jaar is deze impressie er gekomen in een samenwerking tussen MUSIKA en Metalheads. Met slechts twee fotografen / journalisten kunnen we u hier natuurlijk geen totaal beeld geven van het festival (zes podia / 182 bands). We hebben geprobeerd om van zoveel mogelijk bands iets mee te geven, maar door de drukte op de festivalweide, het enorm warme weer, de restricties die ons worden opgelegd door bands of organisatoren, en onze eigen muzikale voorkeur, hebben we niet over elke band iets te melden.***

De laatste festivaldag begon zoals de vorige drie geëindigd waren: bloedheet. Ondertussen was het punt bereikt waarop een waaier geen luxe meer was maar een essentieel onderdeel van de festivaluitrusting. Tegen de middag begonnen zelfs camera’s en objectieven tekenen van oververhitting te vertonen. Wanneer de rubberen onderdelen van je lens loskomen door de hitte en er later nog eens tien graden bijkomen, weet je dat het een bijzondere dag wordt. Toch liet niemand zich daardoor tegenhouden. Het was zondag, de laatste kans om nog een volledige dag HellFest mee te pikken. (AM)

Mainstage 1

*Foto’s: Not Scientists*

Op “Mainstage 1” mogen de Franse punkrockers van Not Scientists de aftrap geven. Muzikaal zat alles bijzonder strak in elkaar en technisch klonk het zelfs iets verfijnder dan de opener van de dag. Toch bleef de connectie met het publiek iets beperkter. De songs waren sterk opgebouwd en de melodieën bleven hangen, maar de interactie bleef eerder minimaal. Dat nam niet weg dat de aanwezigen duidelijk genoten van de energieke punkrock die over de weide werd uitgestrooid. Een degelijk optreden dat vooral muzikaal wist te overtuigen. (AM)

*Foto’s: The Dwarves*

The Dwarves stonden al jaren bekend om hun controversiële en chaotische optredens, waardoor ik ook met deze passage moeite had. De Amerikaanse punkveteranen brachten hun nummers met de gebruikelijke dosis provocatie, maar muzikaal sloeg het optreden minder aan. Het publiek reageerde wisselend en ook de sfeer kwam nooit echt volledig los. Misschien lag het aan het tijdstip of aan de verzengende hitte, maar deze show zal niet als een van de hoogtepunten van het weekend herinnerd worden. Oog voor detail leverde wel op want wie hun doodskoplogo goed bekeken had, zal de dubbele laag wel ontdekt hebben. (AM)

*Foto’s: The Bones*

The Bones brachten vervolgens hun vertrouwde mix van punkrock en rock-‘n-roll. Het Zweedse gezelschap speelde degelijk maar wist nooit echt boven het maaiveld uit te steken. De songs zaten goed in elkaar en de ervaring van de muzikanten was duidelijk merkbaar. Toch bleef het optreden voor ons wat tussen de plooien van de dag hangen. Niet slecht, zeker niet, maar ook niet memorabel. Een correcte festivalshow zonder grote uitschieters. (AM)

*Foto’s: The Ataris*

The Ataris zorgden daarna voor een flinke dosis nostalgie. Hun melodieuze punkrock klonk nog steeds verrassend fris en vooral het publiek genoot zichtbaar van de bekende nummers. Hoewel de podiumprésence eerder statisch bleef, maakten de sterke songs veel goed. Toen ‘The Boys Of Summer’ werd ingezet, volgde een massale reactie van het publiek. Het nummer blijft een publieksfavoriet en werkte perfect in de zomerse omstandigheden. Muzikaal een van de meest aangename optredens van de namiddag. (AM)

*Foto’s: Pennywise*

Bij Pennywise ging het publiek opnieuw volledig uit zijn dak. De Californische punklegendes bewezen waarom ze al decennialang een vaste waarde binnen het genre zijn. Wall of death? Geen probleem. Circle pits? Uiteraard. Op een bepaald moment vroeg de gitarist zelfs om een waterslang om de eerste rijen wat verkoeling te bezorgen. De cover van ‘Stand By Me’, gebracht in een stevige punkversie, werd enthousiast meegezongen. Het optreden draaide om plezier, energie en een publiek dat geen seconde stil wilde staan. (AM)

*Foto’s: Rise Against*

Een van de meest verwachte optredens van de dag kwam van Rise Against. De Amerikanen brachten hun gekende mix van punkrock, melodische hardcore en maatschappelijk geëngageerde teksten. Frontman Tim McIlrath verkeerde in uitstekende vorm en wist de enorme menigte voortdurend te bespelen. Nummers als ‘Prayer Of The Refugee’, ‘Satellite’ en ‘Savior’ werden uit volle borst meegezongen. Ondanks vier dagen festival leek het publiek nog steeds over voldoende energie te beschikken. Rise Against bewees opnieuw waarom ze al meer dan twintig jaar tot de top van het genre behoren. (AM)

Zowel The Hives als The Offspring lieten we aan ons voorbij gaan omdat het er veel te druk werd en omdat er restricties waren voor het aantal fotografen.

Mainstage 2

*Foto’s: The Funeral Portrait*

De eer om onze dag te openen viel te beurt aan The Funeral Portrait. Ondanks het vroege uur stond er al een bescheiden maar enthousiast publiek klaar aan “Mainstage 2”. De frontman met zijn opvallende groene haar en prettig gestoorde uitstraling wist vanaf de eerste minuut de aandacht naar zich toe te trekken. De set begon verrassend met een diepe, cleane zangstem, waarna de energie geleidelijk werd opgedreven. ‘My Baby Shot Me Down’ zorgde voor een van de eerste hoogtepunten. Ooit kreeg de zanger te horen dat hij te dik was om succesvol te worden, vandaag stond hij gewoon op HellFest. Het publiek groeide zichtbaar aan en liet zich moeiteloos meevoeren door zijn charisma. (AM)

*Foto’s: Revnoir*

Revnoir bracht vervolgens een flinke portie moderne Franse metalcore. De combinatie van melodieuze passages met stevige grunts werkte uitstekend en zorgde voor een constante spanningsopbouw. Gelukkig bleven de extreme vocalen gedoseerd aanwezig waardoor de nummers toegankelijk bleven voor een breder publiek. De energie op het podium lag bijzonder hoog en de zware riffs sloegen als mokerslagen in. Op dat moment leek de hitte bijna tastbaar. Toch bleef zowel band als publiek vol overgave doorgaan. Een van de aangename verrassingen van de vroege zondagmiddag. (AM)

*Foto’s: Resolve*

Bij Resolve werd meteen duidelijk dat de hitte geen excuus meer vormde. De Fransen kregen zonder moeite een stevige circle pit op gang, wat op een zondagmiddag bij temperaturen boven de dertig graden behoorlijk indrukwekkend genoemd mag worden. Hun moderne metalcore combineerde brute passages met melodieuze refreinen en sloeg uitstekend aan. Opvallend was de doventolk die de grunts en vocalen met opvallend veel expressie vertaalde naar gebarentaal. Of het nu door de hitte kwam of door de zware vocalen, soms waren de teksten moeilijk verstaanbaar, maar de interactie met het publiek maakte dat ruimschoots goed. Een sterke passage van een band die duidelijk klaar is voor grotere podia. (AM)

Even wat verfrissing opzoeken deden we tijdens de set van Britse metalcore / alternative metal gezelschap President om er dan weer in te kunnen vliegen. (LG)

*Foto’s: Black Veil Brides*

Black Veil Brides maakten hun debuut op HellFest en daar werd vooraf behoorlijk naar uitgekeken. De Amerikanen brachten hun herkenbare mix van moderne hardrock, metalcore-invloeden en theatrale uitstraling. De afwisseling tussen cleane zang en grunts werkte goed, maar persoonlijk had ik toch iets meer verwacht van het optreden. Muzikaal zat alles degelijk in elkaar en de fans vooraan genoten zichtbaar van elk nummer. Afsluiter ‘In The End’ zorgde alsnog voor een mooi slotmoment waarbij het publiek massaal meezong. Een goede show, al bleef het gevoel hangen dat er misschien nog iets meer in had gezeten. (AM)

*Foto’s: Three Days Grace*

Three Days Grace bracht vervolgens een flinke portie alternatieve rock naar de Mainstage. Met Adam Gontier opnieuw achter de microfoon kreeg de band een extra nostalgische dimensie mee. Klassiekers als ‘Animal I Have Become’, ‘Pain’ en ‘Never Too Late’ werden luidkeels meegezongen door duizenden fans. De groep speelde strak en professioneel en wist de enorme massa moeiteloos te bespelen. Muzikaal misschien minder spectaculair dan sommige metalacts, maar qua publieksrespons absoluut een succes. Een optreden dat perfect paste op een zondagavond. (AM)

Beide headliners op “mainstage 2”, Architects en Bad Omens, lieten we passeren wegens (a) de drukte en (b) wegens het feit dat er opnieuw restricties waren op het vlak van het aantal toegelaten fotografen. (LG)

Altar

*Foto’s: Tempt Fate*

Een halfvolle tent is getuige van de set van het Franse Tempt Fate, dat opent in de “Altar”. Dit gezelschap staat voor een mix van death metal en thrash metal en doet het zeker niet slecht. We horen krachtige, goed opgebouwde nummers die een pak agressie bevatten en die vakkundig worden neer gezet. De spontaan op gang komende circle pits bewijzen dat de band goed bezig is. (LG)

*Foto’s: Bloodstain*

Het Zweedse Bloodstain werd pas in de herfst van 2023 gevormd. Het viertal zorgt voor een klassieke benadering van thrash metal maar doet dit met veel overgave en overtuiging. Het klinkt enerzijds heel traditioneel, maar anderzijds ook fris. Ook op gebied van songopbouw, kracht en agressie zit het goed voor deze band. Is dit een opstap naar (veel) meer? We hopen het alvast. (LG)

*Foto’s: Sublime Cadaveric Decomposition*

We zijn helemaal niet overtuigd van het Franse Sublime Cadaveric Decomposition. Hun mix van vooral death metal met wat grindcore valt niet in goede aarde bij ons. Al zijn de technische problemen bij een van de gitaristen daar misschien mede verantwoordelijk voor. Dus, toch nog het voordeel van de twijfel geven? (LG)

*Foto’s: Fulci*

Ook het Italiaanse Fulci is minder aan ons besteed. We missen een dosis smeerlapperij en agressie in hun sound, al kunnen we het niet echt “slecht” noemen. Het publiek stoort er zich helemaal niet aan en na een iet wat rustiger, meer melodieuze aanvangsfase, bouwen die een stevig feestje. (LG)

*Foto’s: Suicidal Angels*

Het Griekse Suicidal Angels kan ons ook niet echt meer verrassen met hun energieke en gedreven podium présence. We zagen de band dan ook al x-aantal keer bezig. Hun sound bevat voldoende kracht en agressie, maar ook voldoende melodie, maar doet het dus zonder verrassingen. En net dat maakt van een “goede” band een “top band” in het thrash metal genre. (LG)

*Foto’s: Six Feet Under*

Het Amerikaanse Six Feet Under kruidt zijn death metal met groove metal accenten zodat een heel krachtige en agressieve sound ontstaat die toch de nodige toegankelijkheid biedt. Toch verslapt onze aandacht gaandeweg omdat de band iets te vaak “hetzelfde trukje” toepast. (Of ligt dit toch aan de warmte? Zo’n 39 graden vertelt de meteo ons.) Het overgrote deel van het publiek stoort zich hier niet aan en blijft de band dapper aanmoedigen. (LG)

*Foto’s: Possessed*

Hetzelfde gevoel hebben we ook bij het eveneens Amerikaanse Possessed, de death metal band rond Jeff Becerra. Ondanks het feit dat de man reeds ettelijke jaren in een rolwagen zit vastgekluisterd, lijkt het “heilige vuur” nog steeds te branden in hem. Voeg daar een groep knappe muzikanten aan toe en de band blijft maar verder gaan. Maar ons compleet overtuigen of van de sokken blazen doet het gezelschap dus niet. (LG)

*Foto’s: Napalm Death*

Over het Britse Napalm Death kunnen we heel kort zijn: dit grindcore gezelschap brengt x aantal nummers tijdens hun concert die soms behoorlijk op de lach spieren kunnen werken. Toch weet de band telkens opnieuw een volle tent in vervoering te brengen. Wij, als fotografen, kregen met moeite de tijd om onze camera af te stellen want op HellFest krijgen we slechts één nummer de tijd om foto’s te schieten en de nummers van Napalm Death zijn dus echt wel heel kort. (LG)

Temple

*Foto’s: Silhouette*

Het Franse atmospheric black metal ensemble Silhouette verraste ons met hun knap opgebouwde nummers waarin heel veel variatie op gebied van tempo, ritme en kracht aan bod komt. Dat betekent rustige en kalmere stukken in contrast met soms heel heftige, krachtige en dreigende momenten. Voeg daar dan ook ene mooie wisselwerking tussen mannelijke en vrouwelijke vocalen aan toe en je verkrijgt een heel knap, intens en beklijvend geheel. Meer van dat mag voor ons heel zeker! (LG)

*Foto’s: Midnight Odyssey*

Het Australische Midnight Odyssey zorgt voor een mix van ambient en black metal, en presenteert zich hier als een drietal zonder drummer. Ondanks de mooi opgebouwde nummers en het technisch kunnen van het gezelschap, blijven we toch op onze honger zitten. We zien immers zo goed als geen beweging of beleving op het podium. (LG)

*Foto’s: Thy Light*

Thy Light kleedt het podium aan met een pak kandelaars met kaarsen en zorgt voor een wat depressieve black klinkende metal sound. Sfeervolle momenten worden afgewisseld met enorm krachtige en dreigende stukken waar kilt in overheerst. Een volle tent geniet met volle teugen ondanks de hitte. – Iemand zorgde voor wat “verkoeling” met een t-shirt met volgende tekst: “Demain C’Est L’Hiver”. – (LG)

*Foto’s: Scour*

Het Amerikaanse black metal ensemble Scour kiest voor vrij korte nummers, maar die gaan er vrij vlotjes in. Er zijn wat technische problemen om te beginnen, maar uiteindelijk gaat het toch goed vooruit, al zijn er toch wat lange pauzes tussen de nummers in die de vaart uit het concert halen. Spijtig. (LG)

*Foto’s: Gehenna*

Het Noorse Gehenna maakt er ook een soort van eredienst van. Niet door de aankleding van het podium, maar door de orgel klanken via de keyboards. Ze starten de set ook met belletjes en klokken. Maar eigenlijk klinkt hun sound echt wel heel duister en dreigend zodat het zeker en vast geen Christelijke eredienst is. De krachtige sound en de knap opgebouwde nummers gaan er zo vlot in bij het publiek dat massaal de tent vult. (LG)

Foto’s: Wolves In The Throne Room*

Het Amerikaanse Wolves In The Throne Room kiest voor atmospheric black metal waarbij ze spelen met verschillende tempo’s, ritmes en kracht. Hier kiezen ze vooral voor een heel krachtige en dreigende sound met de nodige kilte met kortere momenten waarin ze gas terug nemen. Zo creëren ze een heel beklijvende sound zodat een volledig vol gelopen tent zichtbaar geniet. (LG)

*Foto’s: Marduk*

Zo goed als meteen van bij de start komt de krachtige pletwals van het Zweedse Marduk op gang. Het gaat er heel krachtig, donker en dreigend aan toe. Zo raast deze tank steeds maar verder zonder echt nieuwe accenten. Of misschien wel, want ze kiezen hier voor om wat “bloed” over de eerste rijen te deponeren. Een imponerend accent toch die voor extra publieke aandacht zorgt en misschien wel een aantal “extra fans” oplevert. (LG)

*Foto’s: Mayhem*

Afsluiter in de “Temple” is het Noorse Mayhem dat ook al voor een heel beklijvende en intense set zorgt die elke black metal fan weet te boeien en te overtuigen. Dat ook bij Mayhem niet echt veel vernieuwing te bespeuren valt, kan je al raden maar waarom zou je ene goede formule ook moeten veranderen. Wij hebben, samen met een pak liefhebbers in de overvolle tent, alvast genoten van de heel dreigende en donker gekleurde krachtige sound die de heren hier op meesterlijke manier hebben neer gezet. (LG)

Valley

*Foto’s: Alta Rossa*

Het Franse Alta Rossa mag de laatste dag openen op het podium bij de “Valley”. Dit post metal gezelschap doet dit echt wel uitstekend. We horen immers een heel krachtige sound – We durven hier de nadruk leggen op het woordje “metal”. – waarin we zelfs een gezonde dosis woede in terug vinden. De energieke en gedreven performance zorgt ervoor dat we deze band nog wel eens meer willen zien en horen. (LG)

*Foto’s: Gnome*

Als Belgen kunnen we eigenlijk niet omheen het concert van Gnome. Van bij de aankomst bij het podium zien we een heel pak rode puntmutsen tussen het publiek. Dat belooft veel goeds. De knappe post rock sound van het drietal wordt dan ook goed onthaald en laat een goed volgelopen weide kraaien van plezier. Een knap concert dus van dit Belgische drietal. (LG)

Spijtig genoeg moeten we opnieuw passen voor ene aantal bands in de “valley” wegens de drukte op het terrein. Zo misten we, helaas, compleet de concerten van Black Tusk, Soilent Green, Eyehategod, Corrosion Of Conformity, en Acid Bath. (LG)

*Foto’s: Down*

Down zorgde voor een volledig andere sfeer dan alle bands die ik eerder deze dag heb gezien. De groep rond Phil Anselmo bracht een loodzware mix van sludge, southern metal en doom die als een stoomwals over de weide rolde. De riffs klonken traag, zwaar en dreigend, precies zoals fans van de band het graag hebben. Anselmo bleef een charismatische verschijning die moeiteloos de aandacht naar zich toe trok. Het publiek genoot zichtbaar van de donkere grooves en de logge ritmes. Een optreden dat perfect contrasteerde met de snellere punk- en hardcorebands van eerder op de dag. (AM)

Warzone

*Foto’s: Karen Dio*

De Nederlandse Karen Dio wordt door de organisatie van HellFest aangekondigd al punk rock artieste. Wij horen echter eerder een pop / rock of pop / punk sound met best wel heel toegankelijke nummertjes. Ze brengt zo vroeg op de dag, het is pas 10u30, reeds een groot publiek op de been en die genieten wel van het concert. Wij, van MUSIKA, vinden het toch allemaal iets te braaf. (LG)

*Foto’s: Maid Of Ace*

Het Britse dames viertal van Maid Of Ace zorgt voor een poppy punk rock sound die ons wel beter ligt, ook al door de wat rauwere, scheurende, vocalen van de frontvrouw. Het is een viertal dat we nog wel eens aan het werk willen zien of horen, zeker als ze voor nog wat extra beweging op het podium durven zorgen. Voor ons alvast een aangename kennismaking. (LG)

*Foto’s: End It*

Veel minder “ons ding” is het Amerikanse hardcore gezelschap End It. Er is maar weinig beweging te zien op het podium, de nummers vinden we maar zeer matig qua opbouw, de vocalen vinden we echt zwak, en er zijn (te) lange pauzes tussen de nummers door. Dus, nee, voor ons hoeft dit echt niet. (LG)

Helaas konden we niets meepikken van de concerten van Drain, Buzzcocks, Circle Jerks, Agnostic Front, en The Addicts wegens de grote drukte op het terrein en we telkens voor een andere band kozen. (LG)

Vier dagen in een bloedhete omgeving, overladen met gekende en te ontdekken muziek van bands in zoveel verschillende (sub)genres: het was een waar genoegen om de vier dagen op deze heilige grond te mogen doorbrengen! (AM)

Intussen weten we ook al dat de organisatoren van HellFest volgend jaar nog grootser willen uitpakken. Voor de twintigste editie van het festival worden immers tien podia aangekondigd en zo maar liefst 300 bands!!! Wij, van MUSIKA, zouden er graag opnieuw bij zijn. U ook? (LG)

Met dank aan de organisatie en alle medewerkers van HellFest.

Tekst: Andy Maelstaf (AM) en Luc Ghyselen (LG).

Foto’s: Andy Maelstaf en Luc Ghyselen.