HellFest @ festivalterrein, Clisson, Frankrijk.

***Noot van de redactie: Net als vorig jaar is deze impressie er gekomen in een samenwerking tussen MUSIKA en Metalheads. Met slechts twee fotografen / journalisten kunnen we u hier natuurlijk geen totaal beeld geven van het festival (zes podia / 182 bands). We hebben geprobeerd om van zoveel mogelijk bands iets mee te geven, maar door de drukte op de festivalweide, het enorm warme weer, de restricties die ons worden opgelegd door bands of organisatoren, en onze eigen muzikale voorkeur, hebben we niet over elke band iets te melden.***

Van veel te warm (donderdag) naar echt te warm (vrijdag) tot opnieuw veel te warm (zaterdag): zo beleefden we alvast de temperaturen tijdens HellFest. Toch probeerden we opnieuw om van hot naar her te “lopen” in deze loodzware temperaturen. Dit is onze blik op “dag 3” van HellFest. (LG)

Mainstage 1

*Foto’s: Dope Spell*

Dope Spell, als vervanger voor de in laatste instatie afgehaakt Tom Morello, bracht een loodzware mix van deathcore en moderne extreme metal waarbij twee gitaristen met zeven- en acht-snarige instrumenten de volledige geluidsmuur optrokken. Opvallend genoeg was er geen bassist nodig om de weide te laten daveren. De breakdowns volgden elkaar in snel tempo op en het publiek reageerde precies zoals verwacht mocht worden. Circle pits moesten niet gewoon draaien maar leken eerder races waarbij iedereen zo snel mogelijk rondjes liep. Voor liefhebbers van extreem geweld was dit puur genieten. (AM)

*Foto’s: Slay Squad*

Bij Slay Squad werd alle subtiliteit weer overboord gegooid. De Amerikanen brachten een explosieve mix van hardcore en moderne metal waarbij vooral veel geroepen, gesprongen en bewogen werd. Persoonlijk bleek het niet helemaal mijn stijl, maar de grote opkomst bewees dat velen daar anders over dachten. Zowel op als voor het podium leek voortdurend iets te gebeuren. De band speelde met veel overtuiging en wist het publiek moeiteloos op te jutten. Het acht-snarig monster (en daarmee bedoel ik niet de gitarist maar zijn gitaar) liet het een klein beetje donderen op de heilige grond. De energie was indrukwekkend, zelfs naar HellFest-normen. (AM)

*Foto’s: Thornhill*

Thornhill mocht rond de middag aantreden en bracht een stevige portie moderne metal naar HellFest. De band combineerde zware riffs met melodische accenten en wist ondanks het vroege tijdstip een mooi aantal toeschouwers te verzamelen. Vooral de gitaristen maakten indruk met hun strakke samenspel. De set kende een hoog tempo en liet weinig ruimte voor rustmomenten. Geen grote verrassingen, maar wel een overtuigend optreden dat de aanwezigen zichtbaar kon smaken. (AM)

*Foto’s: House Of Protection*

House Of Protection bleek een van de verrassingen van de namiddag. Ondanks een iets latere start duurde het amper twee nummers vooraleer de eerste circle pits ontstonden. De groep begon met een beperkte bezetting van drummer en zingende gitarist, maar groeide gaandeweg uit tot een complete chaos. Op een bepaald moment werd een van de muzikanten zelfs op een platform door het publiek gedragen terwijl hij een nieuwe circle pit commandeerde. De gitarist die hoog boven de Mainstage-constructie speelde leverde bovendien enkele spectaculaire beelden op. Afsluiten gebeurde passend met het nummer ‘Fire’, waarna het publiek volledig uitgeput achterbleef. (AM)

*Foto’s: Sidilarsen*

Sidilarsen bracht een interessante mix van industriële metal, elektronische invloeden en stevige gitaren. De Fransen zijn al jaren een vaste waarde in hun thuisland en bewezen ook hier waarom. Hun nummers klonken krachtig en modern, terwijl de elektronische elementen voor extra dynamiek zorgden. Het publiek reageerde enthousiast en bleef voortdurend in beweging. Een optreden dat misschien minder aandacht kreeg dan sommige grotere namen, maar kwalitatief absoluut overeind bleef. (AM)

De overige drie bands op mainstag 1 – Enhancer, A Perfect Circle en Limp Bizkit – lieten we aan ons voorbij gaan. De eerste omdat de warmte ons danig parten speelden, de laatste twee omdat wij, van MUSIKA, niet bij de gelukkigen waren die op de lijst met fotografen vermeld stonden. (LG)

Mainstage 2

*Foto’s: Locomuerte*

Dag drie begon meteen met een stevige adrenalineshot dankzij Locomuerte. Deze crossover-thrashers combineren hardcore, thrash en Mexicaanse invloeden tot een explosief geheel dat vanaf de eerste minuut ontplofte. De vocalist, met zijn opvallende gevlochten haren voorzien van fluogele uiteinden, rende voortdurend over het podium alsof hij door een motor werd aangedreven. Circle pits ontstonden vrijwel onmiddellijk en zelfs opblaasbare krokodillen doken op tussen het publiek. Dat zorgde soms voor gevaarlijke situaties, maar vooral voor veel hilariteit. Muzikaal was het strak, agressief en bovenal bijzonder energiek. Een perfecte manier om een festivaldag op gang te trekken. (AM)

*Foto’s: Insanity Alert*

Dat thrash metal nog steeds springlevend is bewees Insanity Alert. De Oostenrijkers staan bekend om hun humoristische aanpak en energieke optredens, en ook in Clisson stelden ze niet teleur. Een van de leukste momenten kwam er toen ‘Run To The Hills’ van Iron Maiden plots opdook als drumintro. Het publiek herkende het nummer onmiddellijk, waarna de band het volledig omvormde tot een razendsnelle thrashversie met eigen teksten. Crowdsurfers volgden elkaar in snel tempo op en de sfeer bleef voortdurend uitgelaten. Een optreden dat vooral draaide rond plezier maken. (AM)

*Foto’s: Escuela Grind*

Escuela Grind trok vervolgens alle registers open. Hun mix van grindcore, hardcore en punk werd gebracht met een agressie die perfect paste bij het vroege uur. De vocalen bestonden grotendeels uit indrukwekkende brulpartijen terwijl de muzikanten hun nummers in moordend tempo door de luidsprekers joegen. Het publiek reageerde enthousiast en de eerste rijen veranderden al snel in één grote bewegende massa. Muzikaal misschien niet voor iedereen weggelegd, maar de intensiteit viel onmogelijk te negeren. Een korte maar krachtige passage. (AM)

*Foto’s: Gatecreeper*

Voor Gatecreeper was zelfvertrouwen duidelijk geen probleem. Frontman Chase Mason begroette het publiek met de woorden: “You don’t know who we are? You’re about to find out.” En dat deden ze ook. De Amerikanen brachten hun kenmerkende death metal met een enorme overtuiging en lieten de tent daveren op haar grondvesten. De riffs waren zwaar, de vocalen diep en de energie indrukwekkend. Zelfs wie de band niet kende werd moeiteloos meegezogen in de set. Een van de sterkere extreme-metaloptredens van de dag. (AM)

*Foto’s: Crisix*

Wie energie zegt, zegt ook Crisix. De Spaanse thrashers speelden alsof hun leven ervan afhing en brachten een van de meest enthousiaste sets van de dag. Het publiek ging van begin tot einde volledig mee in de feeststemming. De band combineerde technische riffs met een flinke dosis humor en interactie. Overal ontstonden pits terwijl crowdsurfers voortdurend richting front werden gedragen. Afsluiter ‘Anti Social’ zorgde nog voor een laatste explosie van energie. Een schoolvoorbeeld van hoe thrash live hoort te klinken. (AM)

*Foto’s: Anthrax*

Veertig jaar carrière en nog steeds een van de sterkste livebands binnen de thrash metal. Anthrax bewees opnieuw waarom ze tot de legendarische Big Four behoren. Joey Belladonna blijft een uitstekende frontman die moeiteloos contact maakt met het publiek. De klassiekers werden luidkeels meegezongen en de energie op het podium bleef indrukwekkend hoog. De band straalde zichtbaar plezier uit en speelde alsof het nog steeds hun eerste grote tournee was. Een optreden vol nostalgie maar zonder ooit gedateerd te klinken. (AM)

Wegens onvoorziene problemen werd Cavalera Chaos AD in allerlaatste instantie vervangen door Guilt Trip. We lieten de band aan ons voorbij gaan wegens de te warme temperatuur en wegens het feit dat we dringend aan verkoeling toe waren. Voor Megadeth waren maar een beperkt aantal fotografen voorzien en daar waren wij, helaas, niet bij. Ook Behemoth hebben we links laten liggen, wegens het feit dat we onze grenzen hadden bereikt. (LG)

Altar

*Foto’s: DVRK*

DVRK staat vooral voor deathcore, al sluipen er hier en daar wel wat minimale accentjes uit nu metal in de sound. We horen een pak agressie en brutaliteit met de nodige breakdowns die eigen zijn aan het (sub)genre. Dat wordt heel gedreven en energiek gebracht zodat de aanwezigen deze band overduidelijk weten te smaken. Dat bewijzen alvast de circle pits die tijdens zo wat elk nummer ontstaan. (LG)

*Foto’s: Profanation*

Het Franse Profanation zorgt dan weer voor heel energiek en vol overgave gebrachte death metal met een grindcore randje. Hun enthousiasme is aanstekelijk, terwijl de sound heel krachtig en agressief en uitnodigt tot een wild feestje. Wij zijn alvast overtuigd en hopen dan ook dat we dit gezelschap nog wel eens meer mogen meemaken. (LG)

*Foto’s: Cabal*

Wie nog maar pas aan het wakker worden is – het is immers pas tien over één als Cabal er aan begint. – krijgt van dit Deense deathcore gezelschap alvast een stevige schop onder de reet. De agressieve, brutale en enorm krachtige sound wordt heel gedreven en energiek neer gezet. Enkel tijdens de breakdowns kan je eventueel wat op adem komen. Nog een band dus die we wel eens meer willen zien. (LG)

*Foto’s: Defeated Sanity*

Over naar death metal met Defeated Sanity. Dit Duitse gezelschap kiest ook al voor brutaal klinkende death metal die met veel agressie en kracht wordt gebracht. Het valt ons echter op dat de tent voor het “Altar” niet echt volgelopen is, maar wie er bij is zien we wel genieten. (LG)

*Foto’s: Severe Torture*

Het Nederlandse Severe Torture kiest ook al voor death metal en zorgt hier voor een heel strakke en stevige set die ze heel gedreven en energiek neer zetten. De brutale en agressieve kracht wordt met een flinke portie overtuiging gebracht zodat liefhebbers van het (sub)genre zowat op hun wenken worden bediend. (LG)

*Foto’s: Obscura*

Het Duitse Obscura doet daar dan nog een pakje bovenop qua agressie, brutaliteit en kracht. Maar daar voegt men ook een pak technisch kunnen aan toe zodat een meer gevarieerd geheel ontstaat. Wat extra visuele prikkels, in de vorm van rook pyro’s, zorgt er voor dat een volle tent met volle teugen kan genieten. (LG)

*Foto’s: SepticFlesh*

Het Griekse SepticFlesh maakten we reeds x-aantal keer mee. Nog steeds weet dit gezelschap ons te boeien met hun knap opgebouwde nummers waar death metal met symfonische accenten wordt verenigd. Voor echt grote verrassingen zorgt de band hier niet en na wat technische problemen zien we een heel goede, maar voor ons toch best wel voorspelbare, set. Daar malen de aanwezigen in de overvolle tent niet om en die vinden het allemaal heel knap. (LG)

*Foto’s: Carcass*

Ook het Britse Carcass zagen we reeds x-aantal keer en ook die band ontgoochelt ons nooit. Ook nu weer niet, al is het, net zoals bij de vorige band op dit podium, toch allemaal voorspelbaar. Toch genieten we ook nu weer intens van zoveel kracht, technische virtuositeit, en de heel knappe melodieuze gitaarsolo’s. De term “rechttoe, rechtaan” flitst ook door ons heen terwijl Carcass ons onderdompelt in hun muzikale wereld. (LG)

*Foto’s: Deicide*

Afsluiter op het “Altar” podium vandaag is het Amerikaanse Deicide. Hun visie op death metal is eerlijk gezegd iets minder “our cup of tea”. Het zijn vooral de vocalen die daarvoor in staan. De ruwe grunts waarderen we echt wel, maar we hebben het een stuk moeilijker met de aanwezige screams. De volgelopen tent trekt er zich echter niets van aan en geniet zichtbaar van de brutale kracht van dit gezelschap. (LG)

Temple

*Foto’s: Vigljos*

Vigljos is afkomstig uit het Zwitserse Basel en drukt zich muzikaal uit met black metal. Het leven van de bijtjes is een van de thema’s die ze gebruiken voor hun teksten. Dit tonen ze ook op het podium want drie vierde van de band draagt oud witte middeleeuwse imker pakken. De vierde persoon kunnen we omschrijven als een pakket korenaren. Leuk om beelden te schieten. Hun witte pakken contrasteren wel fel met de heel donkere en dreigende sound van de band. Een knappe set van dit gezelschap dat de “Temple” dus op passende wijze opent. (LG)

*Foto’s: Hulder*

Hulder, een Amerikaanse black metal band rond de in België geboren vocaliste / gitariste Marliese Beeuwsaert, zorgt voor heel knap opgebouwde nummers waar rustiger stukjes en stevige en krachtige black metal stukken elkaar afwisselen. Die laatsten zijn overduidelijke in de meerderheid en zorgen voor heel wat dreiging en kilte. (LG)

*Foto’s: Non Est Deus*

Een heel knappe podium aankleding beloofde veel goeds. We zien kruisen, kaarsen in kandelaars, glasramen, … zodat we ons opmaken voor een onvervalste Christelijke eredienst. Ook als de bandleden opkomen achter hun frontman / bisschop (compleet met mijter en staf) kan je nog in die richting denken, maar eens men effectief muzikaal van jetje geeft, lijkt het ons toch een niet Christelijke eredienst te worden. Dat is een notendop hoe we de start van het concert van het Duitse Non Est Deus kunnen omschrijven. Daarna schakelen ze dus over op krachtige, dreigende en kille black metal die een concert een heel duistere rand meegeven. Knap, heel knap, en dus heel zeker voor herhaling vatbaar! (LG)

*Foto’s: 1914*

1914, uit Oekraïne, is een band die wel x-aantal keer zagen en telkens opnieuw weet het gezelschap te overtuigen. Dat er een pak pro Oekraïense propaganda aan bod komt, vergeven we hen meteen, al weten we niet echt welke media we moeten geloven als het aankomt op de oorlog aldaar. Dat de band niet hoog oploopt, en we drukken ons zacht uit, met Poetin of Trump, kunnen we maar al te goed begrijpen. Op muzikaal vlak zorgt hun mix van black metal, doom en death metal voor een stevige portie geweld. Met teksten uit de eerste wereldoorlog doen ze bijna die tijden herleven en drukken ons zo met de neus op het feit dat oorlog enkel ellende met zich mee brengt. Of hoe de leiders van deze wereld nog steeds niets hebben geleerd uit het verleden. (LG)

*Foto’s: Gaerea*

Een heel sfeervolle, bijna ingetogen, start krijgen we van het Portugese Gaerea. Daarna haalt het gemaskerde gezelschap echt wel verwoestend uit. Hun visie op post black metal staat keer op keer garant voor knap opgebouwde nummers die ze tijdens live concerten al even indrukwekkend weer geven. Zo bewijst de band andermaal zijn klasse en kunnen fans van de band en het (sub)genre volledig uit de bol gaan. (LG)

*Foto’s: Oranssi Pazuzu*

Een heel stuk minder “our cup of tea” is de set van Oranssi Pazuzu, een Fins gezelschap dat black metal combineert met psychedelica. Het klinkt in onze oren allemaal vrij chaotisch. De heren staan vrij dicht bij elkaar gepositioneerd en we zien hoe beide gitaristen hun gitaren geselen terwijl ze zich in allerlei gekke bochten wringen. We staan er een beetje onwennig van te kijken en vragen ons af of die heren aan ADHD lijden of dat ze iets te veel aan de paddenstoelen hebben gezeten. (LG)

*Foto’s: Aura Noir*

Het Noorse Aura Noir is er reeds sinds 1993 om hun visie op balck metal weer te geven. “Old school black metal” dus, zij het af en toe met een minimaal randje thrash metal. Rechttoe, rechtaan ook, zonder fransjes. Een krachtige sound badend in dreiging, duisternis en kilte zonder echte verrassingen is ons deel. Maar het voedt onze zwartgeblakerde zieltjes perfect. En de onze niet alleen, want een overvolle tent lijkt al evenveel, om niet te zeggen “nog meer”, te genieten. (LG)

*Foto’s: Old Man’s Child*

Nog zo’n extra portie zwartgeblakerd geweld dat best wel “old school” geserveerd wordt, is de sound van het eveneens Noorse Old Man’s Child. Deze black metal formatie bracht precies wat het genre verwacht: duisternis, agressie en een ijzige sfeer. De muzikanten stonden gehuld in zwarte kledij terwijl de riffs als een sneeuwstorm door de tent joegen. Het publiek reageerde enthousiast op de zeldzame live verschijning van de band. Voor liefhebbers van klassieke Noorse black metal was dit een bijzonder moment en meteen een passende afsluiter van deze dag op het “Temple” podium. (AM / LG)

Valley

*Foto’s: Cold Capsule*

Het Franse Cold.Capsule mag bijna een thuiswedstrijd spelen daar dit post hardcore trio afkomstig is uit de buurt van Nantes. Het trio weet ons niet echt te overtuigen, noch met hun songs, noch met hun podium présence. Dat laatste gegeven vinden we immers veel te statisch, terwijl we de opbouw van de nummers zelf ook niet echt “top” vinden. (LG)

*Foto’s: Bruit ≤*

Het ook al Franse Bruit ≤ wordt door velen de hoogte ingeprezen. Tijd dus om te ontdekken wat dit post rock gezelschap ons werkelijk kan bieden. Deze band bouwt zijn nummers langzaam op met piano, strijkers en een instrumentarium dat soms deed denken aan een contrabas. De muziek vroeg meer aandacht dan veel andere bands van de dag, maar beloonde wie zich liet meevoeren. De rustige passages stonden in schril contrast met de chaos elders op het terrein. Het publiek luisterde opvallend aandachtig en liet zich meeslepen door de atmosferische composities. Een rustpunt midden in de storm van HellFest. (AM)

*Foto’s: Fange*

Nog meer Frans muzikaal geweld krijgen we van Fange, een gezelschap dat sludge combineert met industrial. Er is geen drum te bespeuren op het podium en de vocalen neigen, naar onze smaak, te hard richting hardcore. Zeker de manier waarop ze gebracht worden. Zo boeit ook hun nochtans heel energiek gebrachte ons ook niet echt. (LG)

*Foto’s: Psychonaut*

Wat we van het Belgische Psychonaut mogen verwachten, weten we ondertussen: een heel krachtige en energiek gebrachte set. Dat doet het trio dus ook hier op HellFest. Heel krachtig werk dat vol enthousiasme wordt gebracht met knap opgebouwde nummers waar wisselingen in tempo en ritme voor variatie zorgen. Voeg daar dan ook nog bijpassende vocalen aan toe en je verkrijgt een heel knap en krachtig eindresultaat dat een zo goed als volgelopen weide voor het “Valley” podium enorm weet te smaken. (LG)

Wegens de enorme drukte op het festivalterrein moeten we echt keuzes maken tussen verschillende bands. Daarom lieten we Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs, God Is An Astronaut, en The Young Gods aan ons voorbij gaan en kiezen we tijdens de concerten van deze bands voor een ander podium. (LG)

*Foto’s: Amenra*

De Belgische trots Amenra stond opnieuw hoog op de affiche van de “Valley”. Hoewel hun reputatie ondertussen internationaal gevestigd is, blijft hun muziek een bijzondere ervaring. Persoonlijk vrees ik dat ik nooit volledig zal begrijpen waarom hun stijl zoveel mensen zo diep raakt. Toch valt onmogelijk te ontkennen hoe indrukwekkend hun passage was. De intense sfeer, de duistere visuals en de emotionele kracht van hun muziek zorgden voor een bijna religieuze ervaring. Dat ze ondertussen bijna headlinerstatus genieten binnen de “Valley” is dan ook volledig terecht. (AM)

*Foto’s: Cult Of Luna*

De dag eindigde uiteindelijk met Cult Of Luna. De Zweden namen ruim de tijd om hun atmosferische post metal uit te bouwen tot een meeslepende ervaring. Hun muziek draait niet om snelle effecten maar om spanning, opbouw en emotie. Naarmate de set vorderde werd het publiek steeds dieper meegezogen in hun geluidslandschappen. De combinatie van zware riffs, hypnotiserende ritmes en indrukwekkende lichtshow werkte perfect. Een intense en waardige afsluiter van een lange derde festivaldag. (AM)

Warzone

*Foto’s: False Reality*

Het Britse hardcore gezelschap False Reality mag vandaag de aftrap geven in de “Warzone”. Ze doen dit niet onaardig, zonder ons echt compleet te overtuigen. We vinden de lead gitaar wel knap, maar blijven toch op onze honger zitten, ook omdat we beleving op het podium maar zus en zo vinden. Het aanwezige publiek reageert echter wel vrij enthousiast. (LG)

*Foto’s: Combust*

Het Amerikaanse Combust doet het, naar onze smaak dan toch, “oké” tot “goed”. Toch hebben we de indruk dat we alles al eens eerder en beter hebben gehoord. Er is dus een groot gebrek aan originaliteit bij dit hardcore gezelschap te vinden. (LG)

*Foto’s: King 810*

Het Amerikaanse King 810 wordt vaak afgekort tot “King”. Dit nu metal gezelschap zorgt voor krachtige nummers die hard binnen komen, maar die uiteindelijk toch net voldoende originaliteit of pit uitstralen om van een “oké” concert een “goed” concert te maken. Voor ons zijn het vooral de vocalen die door de mand vallen. (LG)

Wegens verschillende redenen, maar vooral door de drukte op het terrein kunnen we u niets melden omtrent de concerten van Cancer Bats, Thrash Talk, Cro-Mags, Lionheart, en Hatebreed. Tussen Cro-Mags en Lionheart was er wel nog het concert van Kublai Kahn TX. (LG)

*Foto’s: Kublai Khan TX*

In de “Warzone” zorgde Kublai Khan TX voor een van de zwaarste sets van de dag. Hun compromisloze mix van hardcore en metal sloeg in als een mokerslag. Frontman Matt Honeycutt commandeerde het publiek alsof hij een leger aanstuurde. Moshpits openden zich overal en de agressie in het publiek bereikte een van haar hoogtepunten van de dag. Toch bleef alles binnen de typische HellFest-sfeer van respect en kameraadschap. Voor liefhebbers van zware breakdowns was dit verplichte kost. (AM)

Na opnieuw een heel intense dag waren we maar wat blij dat we iets vroeger richting hotel trokken, want dag 4 van HellFest beloofde niet enkel helse temperaturen maar ook een pak bands die we voor geen geld wilden missen. (LG)

Met dank aan de organisatie en alle medewerkers van HellFest.

Tekst: Andy Maelstaf (AM) en Luc Ghyselen (LG).

Foto’s: Andy Maelstaf en Luc Ghyselen.