Goera Rock Metalfest @ Scoutsterrein, Mol-Sluis.

Hoewel het festival Goera Rock diep in de bossen van Mol, al sinds 2015 doorgaat hebben wij dat supergezellige festival pas in 2025 ontdekt. Tot onze grote schaamte. Ons verslag van toen kunt u hier nog eens nalezen: https://www.musika.be/2025/05/12/goera-rock-metalfest-10-mei-2025/ motivatie genoeg om ook in 2026 weder te keren. Na een lange rit van bijna twee uur, de Antwerpse ring weet je wel, kwamen we net op tijd voor de eerste act. Wat al direct opviel was de gemoedelijke, gezellige atmosfeer. Het leek zelfs een beetje een warme bijeenkomst van gelijkgezinden, die lekker stonden te keuvelen aan de bar, met een frisse pint in de hand genietende van het aanbod. Soms te gezellig, want er was over de hele dag verspreidt bitter weinig animo aan het podium zelf. Niet dat de betreffende bands zich daaraan stoorden, zij genoten evenzeer van de podiumkansen en gingen allemaal voluit. Ook wij zagen enkele bands terug die na al die tijd nog steeds stevig kunnen uitpakken, en deden zowaar een ontdekking in de vroege uurtjes.

*Foto’s: Isabeau*

Die ontdekking was niemand minder dan de formatie Isabeau die erin slaagden de duisternis te doen neerdalen op klaarlichte dag, letterlijk met de zon in de ogen zelfs. De formatie bestaat uit één voor één topmuzikanten die met vuurkrachtige riffs en drumgeroffel de haren op de armen deden recht komen. Met een krop in de keel, en dan moest het sluitstuk nog komen, de vocale inbreng. Zangeres Renéé beschikt over een stem die zowel rauw en demonisch kan klinken, als zalvend en zachtmoedig. Waardoor uiteenlopende emoties naar boven komen. We kennen nog wel bands die in diezelfde vijver vissen, maar Isabeau begeven zich wel op een torenhoog niveau en drijven de aanhoorder tot een punt tussen Hemel en Hel, tussen vertwijfeling en hoop waardoor we totaal verweest achterbleven, niet wetende in welke hoek we nu moeten plaats nemen. En net dat maakt deze band toch vrij uniek binnen de metal scene. Kortom: Ze brachten pas begin dit jaar hun debuut uit, en uiteraard bestaat deze band uit muzikanten die hun sporen reeds hebben verdiend, maar als nieuwe parel aan het (melodic) death metal firmament kan Isabeau door deze diverse manier van aanpakken, nog heel groot worden. Hou ze in het oog!

*Foto’s: Incult*

We moesten even bekomen van deze verwoestende rollercoaster aan emoties. Maar veel tijd kregen we niet. Want daar was de volgende band, Incult, die een ander pad bewandelde. Rauwe kost met een ferme hoek af, om het zo te zeggen. De imposante uitziende muzikanten, brengen een bulldozer aan klanken mee die ze doorheen je strot rammen, waardoor stil staan onmogelijk is. De thrash invloeden zijn zeer herkenbaar, ook al wordt de band omschrijven als death metal band, waar ze ook hun inspiratie uit halen zo bleek. Als een pletwals die maar niet leek te stoppen ging Incult tekeer op dat podium. Echter, hoe hard ze het gaspedaal ook induwden, het publiek compleet mee krijgen lukte niet. Buiten enkele gegadigden vooraan, die een kleine mosh probeerden te creëren. Incult bleef echter gewoon op die ingeslagen weg doorgaan tot geen spaander geheel bleef van het plein. Daarmee was de eerste echte aardverschuiving in Mol op deze zonnige zondag een feit. Dat de Antwerpse formatie alsnog een kleine tsunami deed ontstaan naar het einde toe, werd een mooie kers op deze razendsnelle en verpulverende taart die Incult ons aanbood.

*Foto’s: Objector*

Razendsnel en verpulverend uithalen? Daar zijn ook Objector al vele jaren grootmeesters in. Het is de ondertussen elfde keer dat we de band persoonlijk aan het werk zien, telkens verpletteren ze iedereen – ook ons – op hun pad. Hoewel zowel de muzikanten als de babbelgrage frontman vuurkracht etaleren zoals de allergroten op aarde, kregen ook zij het publiek niet echt mee, op weer een kleine mosh links en rechts uitgezonderd. Maar Objector liet het niet aan zijn hart komen, en deelde de ene uppercut na de andere uit, waardoor ook wij niet meer stil konden blijven staan. De band timmert al veel jaren aan de weg en brengen thrash metal op internationaal niveau. Ook dat zetten ze in de verf op Goera Rock Metalfest. Helaas heeft een band als Objector zijn publiek wel nodig om voluit te kunnen gaan, en dat lukte deze keer dus maar matig. Maar niet getreurd, naderhand hadden we een fijne babbel en ze waren best tevreden te mogen spelen op zo’n Uber-gezellig festival als Goera Rock. Trouwens ook het buitenland lonkt voor Objector vernamen we in diezelfde babbel: 29 augustus staat de band in Finland met o.a. Angelus Apatridas. 17 en 18 september in Roemenië. En dat mag toch een mijlpaal genoemd worden, die hopelijk eindelijk wat meer deuren opent, want dat verdienen ze toch.

*Foto’s: Painted Scars*

Als spijkerharde bands het al moeilijk hebben om een publiek uit de bol te laten gaan, hoe moet een band die teert op een eerder donkere, spookachtige sound en best emotioneel beladen vocalen daar dan in slagen? Vroegen we ons af. Painted Scars zag enkele geïnteresseerde gegadigden voor zich, maar kreeg naderhand toch applaus tot achteraan. Dat kwam in grote mate door de manier waarop zangeres Hyacien Zijlmans die met haar emotioneel beladen vocals intrigeerde en vooral diep wist te ontroeren. Maar ook over een charismatische uitstraling beschikt. Ze trekt wellicht daardoor veel aandacht naar zich toe, maar wordt wel gerugsteund door muzikanten die haar daarin perfect aanvulden. Met een krop in de keel gingen we zelf een beetje dichterbij staan, om die emoties ook ons deel te laten worden. Er werd ook een nieuwe song voorgesteld, – die officieel uitkomt op 29 mei – en die veelbelovend klonk naar de toekomst toe. Maar de kers op de taart was toch de eigenzinnige cover van ‘Black Velvet’ de wereldhit uit 1989 van de Canadese zangeres Alannah Myles, een eerbetoon aan Elvis Presley. Door de unieke stem van Alannah eigenlijk moeilijk te coveren als je het ons vraagt. Maar Hyacien verstopt er zoveel eigen emoties in, waardoor ons hart prompt sneller ging slaan en we gewillig meegingen in haar verhaal. Ook nu weer viel de manier waarop de muzikanten haar aanvullen zo goed op, als een “match made in heaven” als het ware. Jammer dat ze moesten opboksen op een publiek dat er een beetje statisch bij bleef, maar ons trok Painted Scars, die sinds hun de eerste keer dat we ze aan het werk zagen op Devils Rock For An Angel in 2024, enorm zijn gegroeid in hun kunnen nog meer over de streep dan voorheen.

*Foto’s: Toxic Shock*

Zou Toxic Shock er dan wel kunnen zorgen dat het dak er compleet af zou gaan? De band heeft de reputatie elk kot of club tot festivalweide die ze tegen komen, compleet af te breken. Zelfs in Corona tijden, waarvan we getuigen waren, op het festival Catacombfest in 2021. En dat is in grote mate te danken aan de één voor één top muzikanten die als in waanzin hun instrumenten bespelen, maar ook, en vooral, door een bewegelijke frontman – wat een understatement van formaat kan genoemd worden – die over het podium stuift, rolt , vliegt en in het publiek duikt om te balanceren op de dranghekkens, om daarna te belanden op de stelling naast het podium tot helemaal aan het dak. We waren al beetje bang dat hij op dat dak zou gaan staan, maar dat deed hij dan weer niet. Met de micro verstrengeld rond zijn hals, ging hij op zijn buurt balanceren op die smalle stelling naast het podium. Een acrobaat zou al angstaanvallen krijgen bij het zien van zoveel toeren dat de man uithaalt. En ja hij doet zijn stunts allemaal zelf, er komt geen AI aan te pas! De speelsheid en het voortdurende uppercuts uitdelen zorgde wel degelijk voor enkel soelaas vooraan, met zelfs een kleine moshpit tot gevolg. En links en rechts ontstond zelfs een fijne deining. Compleet het dak er laten afgaan tot helemaal achteraan lukte dus wederom niet, maar Toxic Shock zette zijn live reputatie wel dik in de verf, we zouden haast vergeten dat hier muziekstukken worden gespeeld die technisch gezien ook klieven doorheen je lijf als botte bijlen, met een podium act die aan het netvlies bleef kleven. Wat een ferme uppercut was dit!

*Foto’s: Secondhand Saints*

Een heel ander, maar daarom niet minder interessant, kaliber was Secondhand Saints. De band brengt een emotionele vorm van metalcore gerelateerde muziek, met een lekkere hoek af. Ze begeven zich ook op dat pad tussen bands als o.a. Electric Callboy, onze fotograaf zag ook een link naar bijvoorbeeld Parkway Drive. Het is wat je er van maakt, maar in elk geval brengt Secondhand Saints de meer moderne metalcore die zorgt voor een soort feestelijke stemming, gedrenkt in emoties die ook ergens heel diep raken. In 2024 zagen we hen in Concertzaal de casino te Sint-Niklaas het daardoor dat dak nog compleet laten afgaan. Sfeer was er ook alleszins, enkele strandballen vlogen over onze hoofden heen. Het publiek werd aangepord tot “een wave”, … interactieve trucjes die werken. Het publiek genoot met volle teugen, net als de band. De beste manier om een nieuwe plaat voor te stellen, is dat feestelijk te doen dus deze keer geen strandballen, wel veel sfeer en twee zangers die elkaar zodanig aanvoelen en aanvullen dat je de teksten haast gaat meebrullen. Een wave kwam er wel naar het einde toe, als mooie kers op de taart. Secondhand Saints doen hun ding, met een scherpe kijk naar de toekomst van wat metalcore te bieden heeft dezer tijden, en doet dat op zodanig uitgekiende en emotioneel beladen wijze waardoor ze ons en de mensen vooraan compleet over de streep wisten te trekken.

*Foto’s: Powerage*

Het werd ondertussen al dik half twaalf toen Powerage, een AC/DC tribute band nog een extra kers op de taart mocht aanbieden, met letterlijk vuurwerk op het podium. We zijn – en dat geven we toe – eigenlijk geen groot liefhebber van tribute bands. Maar als een band diezelfde energie kan benaderen als het origineel en erin slaagt daar hun eigen ding mee te doen? Dan gaan we wel mee in het verhaal. En dat is net wat Powerage dus deed. Diezelfde old school rock-’n-roll vibe, zonder franjes, voorschotelen waardoor we fan zijn geworden van AC/DC Songs als ‘Rock’n’roll Damantion’ bezorgden ons de nodige adrenalinestoot, we stonden dan ook lekker mee te headbangen op kleppers uit onze jeugd. Het mooie is, Powerage voegen daar een eigenzinnig sausje aan toe waardoor we op onze wenken werden bediend. En we de sceptische houding die we voordien hadden, direct in de vuilnisbak mochten kieperen. Missie geslaagd! En meteen ook de perfecte afsluiter van een festival dag, binnen een gezellige “back to basic” atmosfeer die heel de dag rond waaide op dat gezellig pleintje in het bos.

Met dank aan Stijn Nijs en de complete crew bij Goera Rock Metalfest.

Tekst: Erik van Damme.

Foto’s: Peter Vangelder.