Hell On Air @ OC Molenhuis, Molenstede / Diest.

Op zondag 3 mei kregen we reeds de derde en laatste dag van Hell On Air aangeboden. Negen bands werden voorzien om de dag muzikaal op te luisteren.

*Foto’s: Aeonik*

Uit het Groothertogdom Luxemburg is Aeonik afkomstig, een gezelschap dat voor een mix van, vooral, melodic black metal met melodic death metal accentjes tekent. Hun pas uitgebrachte full-album, ‘The Roamer Of Heaven And Hell’ vinden we heel geslaagd en tijdens dit concert bewees de band dat ze het ook kunnen waar maken tijdens live concerten. We worden meegevoerd in hun duistere en kille wereld waar een pak dreiging in rond dwaalt. De knap opgebouwde nummers kennen heel wat variatie in kracht, dreiging, tempo en ritme zodat een heel aardig geheel ontstaat. Zo bewijst Aeonik dat ze hier meer dan verdiend mogen openen. En … als je het ons op de man af vraagt, mocht de band wat hoger op de affiche komen te staan. Zeker liefhebbers van melodic black metal moeten dit gezelschap zeker een kans geven.

*Foto’s: Aerdling*

Melodic death metal: dat is waar het Belgische Aerdling voor kiest. Dit gezelschap zorgde voor een “oké” set, of toch een set die veel minder bij ons in de smaak viel. We hadden immers de indruk dat men vaak aan de hand van dezelfde ideeën de nummers opbouwde zodat we na verloop van tijd ons zelfs afvroegen of we wel verschillende nummers hadden gehoord. Niet onaardig dus dit Aerdling, maar er is nog werk aan de winkel.

*Foto’s: Famyne*

We moeten het eerlijk, en met schaamrood op de wangen, toegeven: het Britse Famyne was tot voor deze passage op Hell On Air een onbeschreven blad bij MUSIKA. De band kiest voor een heel donkere invalshoek en brengt die aan de hand van doom metal. Niet echt het slepende werk, al zitten er zo passages bij, meer eerder een krachtiger en energieker geluid dat ook naar sludge neigt. Voeg daar een energieke en gedreven podium présence aan toe en een vocalist die ons enorm bevalt met zijn stem en met zijn eigenaardige bewegingen die me af en toe deden denken Jan Coudron (Carneia, ex King Hiss). Hoe dan ook een heel geslaagde kennismaking voor ons met Famyne.

*Foto’s: Temtris*

Female fronted metal bands zijn telkens heel welkom op de edities van Hell Open / On Air en de eerste die in dit rijtje past is Temtris, een gezelschap uit Australië dat voor een mix van heavy metal en power metal kiest. We krijgen een krachtige sound te horen met de nodige melodie en de nodige aanstekelijkheid. We zien en horen een knappe performance met uitstekende Genevieve Rodda achter de microfoon die het publiek vlot bij de les weet te houden. Toch hadden we graag nog iets meer beweging gezien op het podium bij Temtris.

*Foto’s: Liv Sin*

We werden op onze wenken bediend met veel meer beweging in een enorm enthousiast, gedreven en energiek gebrachte set door het Zweedse Liv Sin, ook al een female fronted heavy metal band. Met haar kompanen zorgde Liv Jagrell – Deze band werd door haar zelf in 2016 opgestart nadat Sister Sin uit elkaar viel. – voor een heel opwindende set die door het publiek goed werd onthaald. Kracht en melodie gaan ook hier mooi hand in hand en zorgen ook nu voor de nodige aanstekelijkheid zodat ook wij wel te vinden zijn voor de set van Liv Sin.

*Foto’s: Exoto*

Liefhebbers van death metal zaten dan vooral te wachten op de eenmalige (???) terugkeer van het Belgische Exoto. De band was eerder al een paar keer gestopt, maar telkens opnieuw wist men te overleven. Zo werden tussen 1994 en 2014 drie full-albums op de markt gebracht waar dan ook en pak nummers van in de setlist terecht kwamen. Net die herkenning van nummers zorgde ervoor dat het publiek ook nu weer Exoto omarmde. Wij misten toch bijvoorbeeld de intensiteit die we o.a. op de eerste dag kregen van Storm Upon The Masses. Daarnaast missen we ook wel wat variatie in de nummers zelf en in de vocalen. Maar goed, wie zijn wij, als het grootste deel van het publiek geniet?

*Foto’s: Accuser*

Thrash fanaten haalden dan weer hun hartje op tijdens de daverende set van het Duitse Accuser, een van de “grote namen” uit de Teutoonse thrash metal scene. Ook Accuser gooide reeds een aantal keer de handdoek in de ring om dan opnieuw van start te gaan, al is men sinds 2008 non stop actief bezig. We zien een goed geoliede band op het podium waar een pak speelplezier van uit gaat. Die zetten ze om in krachtige en agressief klinkende nummers die uitnodigen tot een circle en mosh pits. Liefhebbers van het (sub)genre genieten dan ook met volle teugen van de enorme overtuiging die van dit viertal uit gaat.

*Foto’s: Burning Witches*

Toch hebben we zo de indruk dat het grootste deel van het publiek echt zit te wachten op Burning Witches, een all female metal band die kiest voor traditioneel klinkende heavy metal. Sinds de start in het Zwitserse Brugg in 2016 heeft de band stap per stap vooruitgang geboekt. Terwijl we vroeger af en toe vonden dat het vocale aspect niet honderd procent goed zat, moeten we nu eerlijk toegeven dat het wel degelijk dik in orde was. Maar niet enkel het vocale is gegroeid bij deze band want ook muzikaal en zeker gitaar technisch weet Burning Witches echt wel van aanpakken. Voeg daar een heel sterke podium présence aan toe met heel veel beweging en je verkrijgt een schitterend resultaat. Hadden we reeds gezegd dat de dames het ook heel energiek, gedreven en enthousiast weten neer te zetten? Wat ook hier lijkt de band nog steeds beter in te worden. Met andere woorden: als Burning Witches nu nog niet tot de toppers in het muzikale (sub)genre behoort, zal het niet zo lang meer duren! Een indrukwekkende set was hier immers ons deel. En het publiek … dat smult hiervan!

*Foto’s: Dogma*

Ook Dogma, de afsluiter van deze derde dag van deze editie van Hell On Air, is een all female metal band. De dames presenteren zich als nonnetjes, maar met een toch iets aangepaste kledij en met een stevig geschminkt gezicht die verraad dat ze geen katjes zijn om zonder handschoenen aan te pakken. Voeg daar een pak suggestieve poses en bewegingen op het het podium aan toe en je verkrijgt een aangenaam kijkstuk (zeker als man). Maar, voor ons was het niet de eerste keer dat we de band zagen en hoorden. En terwijl Dogma toch geboekstaafd staat als hard rock / heavy metal band, hoorden we hier eerder een veel te brave sound die we niet echt als hard rock, laat staan metal zouden omschrijven maar eerder als een soort van pop / rock – pop / metal met de nadruk dus op het woordje “pop”. We misten dus een flinke portie energieke kracht tijdens deze set van de band. Meteen ook de voornaamste reden waarom we het niet tot het einde vol hielden.

Toch moeten we ook nu weer besluiten dat ook dag 3 van Hell On Air een geslaagde dag was, met een paar ontdekkingen die naar veel meer smaken en zeker één band waarvan we het eindstation nog niet gezien hebben. Hopelijk kan Erik ons binnenkort laten weten dat er volgend jaar een vierde editie van Hell On Air – Ja, we tellen de twee edities van Hell Open Air zeker mee! – zit aan te komen.

Met dank aan Mike De Coene, Erik Depooter en het complete team bij Hell On Air.

Tekst: Luc Ghyselen.

Foto’s: Peter Vangelder en Luc Ghyselen.