Hell On Air @ OC Molenhuis, Molenstede / Diest.

Dag twee van Hell On Air, zaterdag 2 mei, stond in het teken van tribute bands, iets waar wij minder fan van zijn, omdat we toch liever bands krijgen die met eigen, origineel werk naar buiten komen. Maar, het mag en moet gezegd worden, dat er ook tussen die tribute bands best wel knappe performances en sterke muzikanten te vinden zijn.

*Foto’s: Restless*

Restless eert hun helden van Accept. Het gezelschap doet het zeker niet slecht en kiest niet enkel voor de absolute klassiekers uit het repertoire van die Duitse heavy metal topper. Dat ze nummers als ‘Fast As A Shark’, ‘Restless And Wild’, ‘Balls To The Walls’, ‘Princess Of The Dawn’ brengen is natuurlijk te verwachten, maar ook o.a. ‘TV War’ en ‘Midnight Mover’ komen aan bod en dat zijn toch net iets minder verwachte nummers uit het enorme repertoire van Accept. En, by the way, dit was de allerlaatste show van Restless daar de bassist er geen zin / tijd meer voor heeft en de overige bandleden beslissen dat ze zonder hem niet verder gaan.

*Foto’s: Dallas 1 PM*

Dallas 1 PM eert Saxon, maar dat hadden liefhebbers van die band al wel begrepen met zo’n naam. Dallas 1 PM doet dit trouwens uitstekend met verbluffende vocalen en een uiterst sterke lead gitarist. Ook nog een pluim voor de bassist die hier als vervanger aantrad. De setlist was misschien wel voorspelbaar: ‘Battering Ram’, ‘Power And Glory’, ‘Never Surrender’, ‘747 Strangers In The Night’, ‘20000 Feet’, ‘Strong Arm Of The Law’, ‘Crusader’, ‘Heavy Metal Thunder’, ‘Dallas 1 PM, ‘Princess Of The Night’ en ‘Motorcycle Man’.

*Foto’s: Berserker*

Het Italiaanse Berserker eert dan weer hun helden Amon Amarth. Zelf zijn we niet zo’n grote Amon Amarth kenners, maar we kunnen wel enorm genieten van een aantal van hun albums en nummers. Zeker tijden live concerten heeft dit Zweedse gezelschap er telkens een ferme lap op. Dit missen we hier toch wel bij Berserker. Nee, begrijp ons verkeerd: dit was niet slecht of minderwaardig, maar veel het viel bij ons veel minder in de smaak. Niet enkel omdat we niet elke track zomaar kennen, maar vooral ook omdat we kracht en uitstraling missen.

*Foto’s: Concrete Priest*

Concrete Priest wil Judas Priest eren en doet dit meer dan goed! Zeker de vocalen zijn een pluspunt bij deze band, maar er is meer. Sta je met je rug naar de band dan hoor je echt wel Judas Priest weer klinken. Mij gaf het alvast een enorm fijn en goed gevoel. Vooral ook omdat Concrete Priest een aantal van mijn “oudere” favoriete nummers van deze Briste topband op schitterende wijze neer zet. De setlist van dit “Judas Priest”-moment: ‘Electric Eye ‘, ‘Metal Gods’, ‘Victim Of Changes’, ‘Sinner’, ‘Beyond The Realms Of Death’, ‘Turbo Lover’, ‘Painkiller’, ‘Breaking The Law’, ‘Got Another Thing Coming’, Hell Bent For Leather’ en ‘Exciter’.

Foto’s: Welcome To My Nightmare*

Welcome To My Nightmare is een Alice Cooper tribute band. En, eerlijk, … Alice Cooper is veel minder mijn ding. Maar, dit mag en moet wel gezegd worden, ik heb enorm genoten van het visuele spektakel dat Welcome To My Nightmare neer zet. Het is immers een komen en gaan op het podium van een pak figuranten die voor het visuele spektakel zorgen. Samen met de vocalist natuurlijk, want die laat zich o.a. “gewillig” onthoofden, of wil wel degelijk de nieuwe president van USA worden, … Nee, qua show heb ik echt wel genoten, maar ook op puur muzikaal vlak wist de band me wel te boeien. Kortom, een heel knappe set!

*Foto’s: Manomore*

Manowar is nooit echt “my cup of tea” geweest. Met uitzondering van ‘Battle Hymns’ (1982), ‘Into Glory Ride’ (1983) en ‘Hail To England’ (1984), kan ik maar moeilijk veel werk van dit illustere gezelschap benoemen. Dus, nee, niet mijn ding. Vandaar ook dat Manomore, een Hongaarse Manowar tribute band, me maar matig weet te boeien. Na een paar nummers lieten we het dan ook maar los, ook al omdat we de originele nummers niet echt kennen en we toch iets te veel hetzelfde lijken te horen. Dus nee, Manomore hoefde voor mij absoluut niet.

*Foto’s: Up The Irons*

Het Nederlandse Up The Irons dan maar. Dit gezelschap is een Iron Maiden tribute band, ook al een band waar ikzelf maar matig door “bezeten” ben. Ja, ik heb een pak albums van het grote Iron Maiden, maar als ik mag kiezen, draai ik dan steeds de albums met Paul Di’Anno als vocalist. En net die nummers hoor je niet bij Up The Irons. Dat er ook wat visueel spektakel was, ‘Eddie” was ook van de partij, draagt natuurlijk bij tot de sfeer. Het publiek gaat dan ook massaal uit de bol, terwijl wij het eerder allemaal wel “oké” vinden, maar heel zeker niet compleet overstag gaan.

Tja, tribute bands: het zal wel nooit “ons ding” worden, maar als we dan het publiek zien genieten, kunnen we niet anders dan vaststellen dat het een heel geslaagde dag is geworden voor deze editie van Hell On Air.

Met dank aan Mike De Coene, Erik Depooter en het complete team bij Hell On Air.

Tekst: Luc Ghyselen.

Foto’s: Peter Vangelder en Luc Ghyselen.