Headbanger’s Balls Fest @ De Leest, Izegem.

***Noot van de redactie: In laatste instantie moest onze fotografe verstek geven. Gelukkig vond journalist Erik een fotograaf bereid om toch wat plaatjes voor MUSIKA te schieten. Onze heel gemeende en hartelijke dank aan Filip Van der Linden voor het gebruik van deze foto’s!***

Naar jaarlijkse gewoonte zakken we begin mij af naar het gezellige De Leest in Izegem voor een indoor festival dat ons door hun affiche steeds aangenaam weet te verrassen. Dat de organisatie houdt van diversiteiten aanbieden wisten we dus al langer, maar dit jaar zijn ze toch heel ver buiten de comfortzone van “metal” getreden. Met succes, want deze Headbanger’s Ball Fest editie was zo goed als uitverkocht. Het voortdurende durven buiten die lijntjes kleuren loont dus!

*Foto’s: Poseydon*

Opener Poseydon is na turbulente jaren, de laatst tijd aan een heuse opmars naar boven toe bezig. We volgen de band al circa vijfentwintig jaar, en in het verleden schreven we “steengoed optreden, maar …”. Die “maar” kunnen we anno 2026 uit ons collectief geheugen wissen. Getuige daarvan is hun vorige plaat ‘Through The Gate Of Hatred And Aversion’ uitgebracht in 2023. Met een ijzersterke line-up wisten ze ons ook op Plutofest 2024 reeds gewoonweg omver te blazen. Hun nieuwste plaat ‘Time Is A River And The Waters Are Red’ is daar wederom een bevestiging van. Maar ook live staan die nieuwe nummers als een huis, Zo bleek op Headbanger’s Balls Fest. Ook de wat oudere kleppers worden met veel meer energie en goesting in de broek gebracht dan vroeger het geval was kregen we de indruk. En dat komt dus vooral doordat, voor het eerst ooit, hier een band staat waarbinnen iedereen echt diezelfde kant uitkijkt. Met een bewegelijke frontman, die met zijn bulderende – vaak naar hardcore neigende – stem de grond onder de voeten doet daveren, tot een magistrale gitaar / bas wizards die menig verrassende wending uit hun instrument toveren, en een verbluffende drum inbreng komt het epische aspect van Poseydon nog meer naar boven drijven. Of 2026 het jaar van de doorbraak betekend? Dat is koffiedik kijken. Maar op Headbanger’s Balls Fest bewezen ze alvast klaar zijn voor die grote stap voorwaarts. Deze zomer staan ze ook op Alcatraz Metal Fest, een niet te missen Belgische parel als je het ons vraagt.

*Foto’s: Cowboys & Aliens*

Een band die niks meer hoeven te bewijzen, maar dat nog steeds wel doen is Cowboys & Aliens. De zaal stond overvol voor deze Belgische stoner rock klepper met internationale allure. Meermaals zagen we hen clubs of festivalweides in vuur en vlam steken, op Headbanger’s Balls Fest was dat niet anders. Ook al hebben we dit ondertussen al een etmaal meegemaakt, we krijgen er na al die vele keren nog steeds niet genoeg van. De ene adrenalinestoot na de andere, richting de maagstreek kregen we voorgeschoteld. Ook Cowboys & Aliens hebben een nieuwe plaat uit: ‘Finis Temporum’ die heel goed wordt ontvangen. Live klinken die nummers zo herkenbaar, zo tijdloos en vooral anno 2026 bewijst Cowboys & Aliens nog steeds absolute wereldtop te zijn. Dat komt in grote mate door die charismatische, bewegelijke frontman die zijn publiek letterlijk omarmd. Maar we mogen niet vergeten wat voor een vuurwerk aan klanken de band aanvuurt, een meerwaarde waar je niet omheen kunt. De band krijgt gelukkig al wat meer erkenning links en rechts, en ze slaagden er ook als één van de enige in om de zaal compleet vol te laten lopen. Het publiek ging gretig in op die bommetjes energie die de band hen aanbood, en ging dan ook volledig uit de bol. Zonder meer, een wervelend rock feest met een hoek af deze Cowboys & Aliens.

*Foto’s: The Devil And The Almighty Blues*

De stemming zakte plots van feest naar somber. Dat kwam door de volgende band op de affiche The Devil And The Almighty Blues. Deze Noorse band brengt een soort atmosferische blues rock die teruggrijpt naar de jaren zeventig. Met een sound die traag als een dodelijk gif je hersenpan binnen dringt, tot de ziel in brand staat. Niet voor iedereen een even gemakkelijk te verorberen boterham deze The Devil And The Almighty Blues. De enige voorwaarde om het te begrijpen, is dan ook die heel bevreemdende trip gewoon ondergaan,. Dat deden we dan ook door helemaal vooraan post te vatten en ons gewillig te laten hypnotiseren door die verdovende klanken, en een frontman in pij die er uitzag als een hogepriester. Een explosie van psychedelische grooves en flows kregen we over ons heen. Hun groovy, bijtende rock en zwevende zanglijnen verspreiden hun weidse soundscapes over de dansvloer van De Leest en brengen hun mythische mantra’s tot leven. Een bevreemdende trip, zonder meer.

*Foto’s: Wolvennest*

“Ondergaan” is al jaar en dag het sleutelwoord op concerten van Wolvennest. In het verleden stonden attributen op het podium, zoals doodshoofden of brandende kaarsen, die het rituele van hun muziek nog meer onderschrijven. Dat was nu niet echt het geval, maar dat heeft de band niet nodig om je onder te dompelen in sacrale atmosferen. De grote sterkte van Wolvennest is de fragiele frontvrouw Shazzula die met haar betoverende stem menig haren op de armen doet recht komen, of dat van pure angst is of ze je daardoor onderdompelt in een zekere gemoedsrust laten we in het midden. Hypnotiseren doet ze in elk geval. Ook instrumentaal is zo een Wolvennest trip meer dan bijzonder. Die tot de verbeelding sprekende mix tussen black metal, psychedelische doom, ambient en dark rock die ze tentoon spreiden, zorgt ervoor dat je alle besef van tijd vergeet. En dat is eigenlijk zowel op plaat als live het geval. Hun nieuwste schijf ‘Procession’ bevestigd dat alleen maar. Live is Wolvennest dan ook zo een band die je een rit aanbiedt naar donkere oorden, wat je daarmee aanvangt daarin ben je als luisteraar vrij in. Wij zagen ook beelden op het scherm verschijnen die perfect omschreven waar het bij Wolvennest echt om draait. De gulden middenweg vinden, tussen gruwelijke gedachten, en een soort geladenheid die rust brengt in je hoofd. Zoals gewoonlijk wist de band ons ook op Headbanger’s Balls Fest door deze aanpak wederom compleet omver te blazen.

*Foto’s: Crippled Black Phoenix*

Die lijn van bevreemdende duistere paden bewandelen werd verder doorgetrokken bij de daarop volgende Crippled Black Phoenix. Eén ding werd al snel duidelijk, hun muziek valt lastig in een hokje te duwen. Te depri en te zwaar voor de prog liefhebber, teveel een buitenbeentje voor de gewone rock liefhebber. Wie houdt van buitenbeentjes kon hierin dus zeker zijn of haar gading vinden. ‘Alternatieve doomy postrock’ zo zouden we het eerder omschrijven, vol sfeer en bombast, waarin af en toe wat The Cure, Mogwai of Tool-invloeden doorsijpelen. Bands die je, buiten Tool een beetje, niet direct in een metal hoek kan duwen. Maar bovenal is dit, voor wie er gewillig in meegaat, hypnotiserende muziek, geknipt voor de lange, donkere, avonden vertoeven in een duistere club. Wederom niet de meest gemakkelijk brok vlees om te verorberen dus. Wie na die voornoemde bevreemdend, spookachtige sets er nog niet genoeg van kreeg, kon zich nog even laven aan de mystieke wateren die Crippled Black Phoenix hen aanbood. Wij genoten er ook even van, maar verkozen na een half uurtje of iets meer toch even te gaan verpozen aan de bar, hongerend naar een rock feestje. Aan de toch wel opvallend leegloop, waren we niet de enige. Maar we zagen evengoed mensen diepzinnig genieten van deze wederom hypnotiserende, donkere trip.

*Foto’s: Truckfighters*

Feestje dus! Het viel ons al heel de dag op dat opvallend veel mensen naar Headbanger’s Balls Fest waren afgezakt voor de Zweedse stoner rock grootheden Truckfighters. Een gitarist die Agnus Young gewijs over dat podium stuift in ontblote bast, een bijzonder scherpzinnige instrumentale aankleding, en een zanger die niet alleen charisma uitstraalde maar ook ferme uppercuts uitdeelt met zijn bijzondere stem. Vormden de rode draad doorheen de set. Het extra fijne? Na al die jaren en met hun staat van dienst zou Truckfighters gerust een routineklus kunnen afwerken, maar dat doen ze dus niet, door een niet aflaten speelsheid te etaleren die ook zijn uitwerking heeft op het publiek dat meegaat in hun verhaal. De band brengt al jaar en dag zo van die typische stoner rock met een ferme hoek af, en drijft het tempo telkens op tot een absoluut hoogtepunt. Voor het eerst duiken er enkele crowdsurfers op en gaat het dak er uiteindelijk compleet af. Hoekig, knetterend als een haardvuur en zonder verpozen de ene mokerslag na de andere uitdelende bleek dit optreden van Truckfighters, wat ons betreft dan toch, het absolute hoogtepunt van de dag en avond. Er viel op geen enkel vlak ergens een speld tussen te krijgen, de stoner fans werd door deze Zweedse wervelstorm, een uur lang op zijn wenken bedient. Een knal van een feest, dat ons verweesd deed achterblijven!

*Foto’s: Primordial*

Primordial zorgt met hun typisch naar black metal neigende muziek, met Keltische invloeden, weer voor een donkere walm over de hoofden heen. Met een zekere grauwheid die doorheen je ziel klieft als een botte bijl, gaat de band vrij ruw tekeer. Luidkeels niet zo zeer, maar wel heel intens en met heel veel overgave. De atmosfeer ging van feestelijk plots naar heel sombere en sacraal, zoals we al een paar keer hadden meegemaakt op deze editie van Headbanger’s Balls Fest. Primordial doet daar echter nog enkele schepjes bovenop, door er een sound aan toe te voegen die de fantasie prikkelt. Folkloristische taferelen komen ons voor de geest, eens de bulderende stem van de frontman ons meerdere kroppen in de keel bezorgde. En de brandende riffs die aanvoelen als vuurtongen van de Hel die de hielen van onschuldigen likken. Waarna een epische duisternis over ons nederdaalde. Om de avond af te sluiten binnen een adembenemend mooie atmosfeer, dicht verbonden met het vallen van de nacht.

De perfecte afsluiter dus van een Headbanger’s Balls Fest editie waarbij opvallend hard buiten lijntjes werd gekleurd. Maar de organisatie kwam daar opvallend goed mee weg, en kon ons – donkere zielen die we zijn – daardoor nog meer bekoren. Hoewel het eigenlijk toch vooral die “stoner gerelateerde” feestjes van Cowboys & Aliens en Truckfighters waren die ons nog het meest van de sokken bliezen…

Met dank aan Carly Vanpevenaeyge en het complete team bij Headbanger’s Balls Fest.

Tekst: Erik Van Damme.

Foto’s: Filip Van der Linden.