Hell On Air @ OC Molenhuis, Molenstede / Diest.

Hell On Air, een driedaags evenement georganiseerd door Erik Depooter, ook al de bezieler achter Club Hell in Diest, en zijn crew kende een mooie start op vrijdag 1 mei. We werden immers verwend door een aangename temperatuur en … we kregen een pak goede bands te horen en te zien.

*Foto’s: Astrodriver*

Een festival af te trappen is niet de gemakkelijkste opdracht, maar het Belgische Astrodriver deed dit echt wel heel goed. We kregen een mix van doom en stoner metal te horen, waarin af en toe een psychedelische randje aan vast zat. De sound komt krachtig binnen, zonder de melodie uit het oog te verliezen, en doet ons af en toe wat denken aan Orange Goblin, één van onze favoriete stoner metal bands. Krachtig, strak en toch melodieus, zo creëert Astrodriver een eigen gezicht en zorgen ze voor een een heel sterk begin van de eerste dag Hell On Air.

*Foto’s: Funeraria*

We krijgen iets compleet anders met Funeraria, een band uit het Luikse die ons trakteert op een portie onvervalste rechttoe, rechtaan gebrachte black metal. Het gezelschap doet het niet onaardig maar lijkt ons maturiteit te missen. Ook horen we maar heel weinig variatie langskomen in tempo, ritme, kracht en dreiging. En net dat zorgt ervoor dat we van black metal houden. Te weinig dus om ons echt over de streep te trekken ondanks het feit dat we een heel sterke drummer aan het werk zien en horen. Maar we zien ook een bassist die er wat onwennig bij staat, net alsof dit zijn allereerste concert is. Deze set van Funeraria kunnen we als “oké” omschrijven, maar zal zeker niet blijven nazinderen.

*Foto’s: Storm Upon The Masses*

Over naar nog een andere (sub)genre in de metal wereld, want Storm Upon The Masses tekent immers voor death metal en dat zullen we geweten hebben. Het gezelschap straalt immers een heel pak agressieve kracht uit en doet dit aan de hand van goed uitgewerkte tracks die men energiek en gedreven neer zet. Voeg daaran toe dat de band ook niet vergeet om toch voldoende melodie in hun nummers te steken en je verkrijgt een heel sterke prestatie. Om het geheel af te kruiden werd dan ook nog eens Senne (Gore Force V) uitgenodigd om de vocale honeurs op een nummer waar te nemen. Het blijkt een afspraak tussen beide bands om dit voor elkaar te doen. Maar, hoe dan ook, Storm Upon The Masses is nog zo’n Belgische band dat extra in de gaten mag gehouden worden. En dan heel zeker voor liefhebbers van death metal.

*Foto’s: Solifugia*

Nog meer death metal was er van Solifugia, maar alhoewel dit gezelschap reeds een pak meer jaren op de teller heeft staan, vonden wij de set van hun voorgangers hier toch een stuk beter en indrukwekkender. Niet dat de heren van Solifugia er met hun pet naar gooiden, of dat we niet voldoende kracht en agressie mee kregen, maar gewoon weg door de toch minder gedreven en energieke beleving op het podium.

*Foto’s: Artefacts*

Symphonic black metal: dat is precies wat we kregen van onze landgenoten van Artefacts. En hoe!!! Een band die perfect op elkaar lijkt ingespeeld te zijn, aangevuld met een groot koor, zorgde voor een concert waar dreiging, kracht, kilte en duisternis perfect samen gaan en waar men dan nog een symfonische sausje aan toe weet te voegen. Wij maken alvast een heel diepe buiging voor zo’n concert, want zo zorgt Artefacts voor een concert die zeker zijn plaats verdient tussen internationale grote namen in het (sub)genre. Niet enkel muzikaal een schot in de roos, ook op visueel vlak zien we veel gebeuren op het podium dat bijna te klein lijkt voor zo’n omvangrijke groep en koor.

Daarna is het de beurt aan vijf bands die het tegen elkaar opnemen in de “Alcatraz Bash Finals”. Aan die wedstrijd zijn twee plaatsen te winnen om dit jaar op het grote “Alcatraz” festival te spelen.

*Foto’s: Dalver*

Dalver, uit de buurt van Lokeren, kiest voor een sound waar post metal en stoner elkaar de hand reiken. Het drietal begint eerder aarzelend, maar gaandeweg weten ze ons toch te boeien met hun krachtige sound en verzorgde nummers.

Foto’s: Trekhaak*

Trekhaak blijkt een nog jonge stoner rock band te zijn bestaande uit vijf knapen die ons bijna omver blazen. Niet zozeer met hun sound of hun technische vaardigheid, maar wel met een verbluffende energieke en gedreven podium présence. We gaan eerlijk: het was verdorie al lang geleden dat we nog zo’n energiek concert hebben gezien met enorm veel beweging op het podium.

*Foto’s: Wijf*

Wijf is een gezelschap dat voor een mix kiest van o.a. stoner, post rock en metal. Met een vrouwelijk vocaliste in de rangen klinkt het gezelschap net iets anders dan andere bands in het (sub)genre. Wij vinden de sound “oké”, maar te braaf, te kalm, te rustig. Maar indien de band opgepikt wordt door bijvoorbeeld Studio Brussel zou het kunnen dat ze een mooie muzikale carrière zullen maken, al zullen wij, waarschijnlijk, niet hun grootste fans worden.

*Foto’s: Death Fury*

Het West-Vlaamse Death Fury zorgt dan weer voor een portie death metal en groove metal en … doet dit met verve. We kunnen de sound van het gezelschap niet als vernieuwend omschrijven maar het klinkt echt wel goed. Voeg daar een energieke en gedreven podium présence aan toe, en het feit dat de band het publiek heel vlot mee kreeg in hun muzikaal verhaal, en je verkrijgt een concert waar veel bands enkel maar van kunnen dromen. Knap dus, heel knap.

*Foto’s: Hope As A Weapon*

We zagen Hope As A Weapon een tweetal weekjes terug nog als opener op Durbuy Rock Festival en waren danig onder de indruk van het kunnen van dit gezelschap. Hun sound omschrijven is een moeilijker gegeven zodat we het maar op alternative metal houden met een donker klankkleur. Compleet anders dus dan hun voorgangers, maar ook dit gezelschap weet duidelijk van wanten en boeit ons vlot. Niet enkel met hun sound, maar ook met hun podium présence en de opbouw van hun set.

Daarna was het een tijdlang (bang???) afwachten wie de twee gelukkig bands zouden worden, want die namen kregen we pas te horen na het concert van Fractured Insanity. Wij laten u niet zo lang wachten. We waren zelf ook maar wat blij dat onze voorspellingen uit kwamen, want Death Fury mocht met de eerste plaats pronken en Hope As A Weapon kreeg als tweede band zijn plaatsje voor Alcatraz 2026.

*Foto’s: Fractured Insanity*

Wie Fractured Insanity eerder reeds aan het werk heeft gezien en gehoord, weet eigenlijk reeds vooraf wat men kan verwachten: een heel krachtige en strakke set technical death metal die de heren perfect weten neer te zetten. Keer op keer, we hebben de band nu al heel vaak gezien en gehoord, weet Fractured Insanity ons volledig te overtuigen middels hun heel krachtig, agressieve en ook wel brutale sound waar techniciteit en ook voldoende melodie in vervat zitten. Ook nu weer is het dus genieten geblazen van zoveel agressieve kracht. De strakke drumpatronen, de pulserende basslijnen, de krachtige riffs, de agressief en brutaal klinkende vocalen, … het zit allemaal mooi verpakt in de set van deze band.

*Foto’s: Krash Karma*

Zelf hadden we niet eerder gehoord over Krash Karma. Toen we dan ook vooraf aan vocaliste / drumster Niki Skistimas vroegen wat we konden verwachten, kregen we een antwoord die ons niet veel wijzer maakte: “fun metal”. En “fun” werd het wel. Het tweetal, met naast Niki ook nog vocalist / gitarist Ralf Dietal, begon hun concert in de zaal waar we de innerlijke mens konden versterken met trommel en gitaar. Zo kwamen ze naar het podium zodat we meteen van een gewaagde, maar geslaagde, intrede konden spreken. Wat volgt is een een leuk en aangenaam kijkstuk. Hun sound ondertussen omschrijven doen we als volgt: een mix van hard rock en metal. Niki achter, of half boven, de drums, Ralf naast of, via een trapje, net boven de drums. Het zorgt voor een visueel mooi gegeven en vrij veel “fun”, maar er echt compleet voor vallen … nee, dat deden we niet.

Toch moeten we zeker en vast spreken over een heel geslaagde eerste festivaldag op Hell On Air waar geen enkele band echt ontgoochelde, en waar we weer een pak bands hebben gezien die we zullen proberen extra te volgen.

Met dank aan Mike De Coene, Erik Depooter en het complete team bij Hell On Air.

Tekst: Luc Ghyselen.

Foto’s: Peter Vangelder en Luc Ghyselen.