Immolation is een waar death metal-instituut, punt. Weinig bands zijn zo instant herkenbaar qua sound en “feel” en nog een pak minder beschikken over een discografie waar zelfs de iets mindere albums gemiddeld de rest van het veld het nakijken geven. Milder worden met de ouderdom? Niet voor dit combo uit Yonkers, New York. ‘Descent’ is één van de kortere albums die de heren de laatste jaren uitbrachten, maar ze hebben daardoor de intensiteit flink opgeschroefd. Aan de elementen die Immolation zo overduidelijk uniek maken, werd niet getornd. Het riffwerk van zowel Bob Vigna als Alex Bouks is nog steeds op het randje van dissonant en tegendraads, met melodieën en solo’s die soms vanuit het niets opduiken als een onverwachte adelaar die plotsklaps een nietsvermoedend lammetje uit de weide plukt. Qua ritmesectie is het drumwerk van Steve Shalaty onovertroffen en nog steeds volgt hier het meppen de gitaren maar dan continu met extra toeters en bellen en nooit wordt het té veel. Ja, de dubbele basdrums roffelen meer dan eens het bezetsel van de muren, maar de broodnodige groove is altijd voorop geplaatst. Dankzij de heldere productie deze keer komen overigens alle details nog beter uit de verf. De band heeft nog steeds die lood- en loodzware, zwartfluwelen klank (sommigen zouden het ‘zompig’ noemen) maar de balans zit deze keer echt wel meer dan dik oké. En als kers op de taart is er natuurlijk de enorme putgrom van frontman Ross Dolan, een man die niet alleen klinkt als een volleerde grizzlybeer op steroïden, maar die het evengoed presteert om zowaar verstaanbaar te brullen. Toppers à volonté hier, met een paar eervolle vermeldingen voor ‘God’s Last Breath’ met een succulente galop riff, ‘Bend Towards The Dark’ dat op een plaat met loodzware beukers er zowaar in slaagt om nog dat beetje verder te gaan met een klank waarvan een zwart gat zou denken dat het iets te verpletterend is of opener ‘These Vengeful Winds’ dat een paar noten subtiel start om vervolgens het gaspedaal in te duwen en luisteraars te verpletteren alsof een pletwals tegen driehonderd per uur de file aan flarden rijdt. ‘Descent’ is eens te meer een absolute topschijf die met overgave hoog in de jaarlijsten mag opduiken. Wat. Een. Plaat.

Guy Van Campenhout (94)

Nuclear Blast Records

Tracklist: 1. These Vengeful Winds 2. The Ephemeral Curse 3. God’s Last Breath 4. Adversary 5. Attrition 6. Bend Towards The Dark 7. Host 8. False Ascent 9. Banished 10. Descent