Durbuy Rock Festival @ Bomal-sur-Ourthe.

Na een goede nachtrust waren we er op tijd bij voor de start van de tweede dag van Durbuy Rock Festival. Het lentezonnetje verdween toch wel iets te vaak achter de wolken zodat het een stukje frisser was dan gisteren, maar, op enkel druppels na, bleef het droog. Tot …

*Foto’s: Hope As A Weapon*

We werden al meteen aangenaam verrast door de eerste band op dag twee. Hope As A Weapon, een alternative metal / metalcore band die stilletjes heel wat stof doet opwaaien in het Waals Brusselse gewest, zorgt immers voor ene heel knappe, intense en beklijvende set. Muzikaal zit het allemaal goed bij deze band, terwijl de podium présence, voor nog zo’n jonge band, indrukwekkend goed mag genoemd worden. Het gezelschap grijpt ons meteen bij de keel en houdt ons vlot in de band met een goed uitgebalanceerde sound en podium présence. Knap tot heel knap werk van dit gezelschap.

*Foto’s: Vianova*

Iets compleet anders krijgen we op het tweede, kleiner podium te zien en te horen. Vianova is een Duits vijftal dat zich zeker niet uitdost zoals we gewoon zijn is in metal kringen. Maar ook hun sound is niet echt metal: een mix van vooral synth wave, alternative rock en wat meatlcore. Ondanks veel gretigheid op het podium slaat de vonk niet echt over. Noch op ons, noch op het aanwezige publiek. We blijven dus op onze honger zitten.

*Foto’s: League Of Distortion*

Gelukkig wordt die voor een deel gestild door het eveneens Duitse League Of Distortion, een modern metal band met vocaliste Anna Bruner als blikvanger. Niet dat de overige muzikanten veel moeten onder doen, maar met haar krachtige vocalen en haar podium présence trekt ze toch de meeste aandacht naar zich toe. We krijgen een knap opgebouwde set te zien en te horen die ons vanaf de eerste noten weet te boeien en te overtuigen. Voeg daaraan toe dat Anna het publiek op meesterlijke wijze weet te bespelen en dat publiek zingt een pak refreinen uit volle borst mee. Voor ons meteen een tweede “ontdekking” op deze dag.

*Foto’s: TSS*

Een mix van emo, metalcore en synth wave: dat zijn de drie pijlers waarop het Franse TSS zijn sound op bouwt. Ondanks het feit dat dit gezelschap over twee vocalisten beschikt die een prachtige stem hebben, kan de sound van het kwartet ons maar matig boeien of raken. Aan enthousiasme op het podium ontbreekt het ook niet, maar de vonk slaat niet echt over op het publiek. Of toch niet op het grootste deel van het publiek.

*Foto’s: Dogma*

Wie wel het publiek volledig achter zich krijgt, is Dogma, een gezelschap dames dat zich als “nonnen” verkleed en zich muzikaal laat gelden aan de hand van vrij traditioneel klinkende heavy metal met wat symfonische accenten. De dames laten zich op het podium zeker gelden en nemen af en toe wat uitdagende poses aan zodat een groot deel van het mannelijk publiek deze nacht zoet dromen zal hebben, al is het nu nog vrij vroeg in de namiddag. Dogma bespeelt het publiek voortreffelijk dat uit de handen van de band eet en koppelt daar een goed uitgebalanceerde show en sound aan vast zodat een heel knap eindresultaat ontstaat.

*Foto’s: The Defect*

Opnieuw veel minder “our cup of tea” is The Defect, een nieuw project van The Browning frontman Jonny McBee waarbij hij kiest voor een mix van electronica, rock en metalcore. Dat eerste gegeven slorpt het meeste van de sound op en dat is net wat ons een pak minder ligt. Voeg daar dan ook nog aan toe dat het ons lijkt alsof de band niet met volle overtuiging op het podium staat en je begrijpt onze teleurstelling. Toch lijkt ene groot deel van het publiek dit te smaken. Gelukkig dus maar dat er over “smaken niet te discussiëren” valt.

*Foto’s: Tanzwut*

Wij krijgen het wel weer heel warm bij het concert van het Duitse Tanzwut, dat tekent voor een mix van folk, metal, neue Deutsche härte en industrial. Dat eerste gegeven, folk, komt heel overduidelijk aan bod want doedelzak en schalmei zijn twee instrumenten die voor de grootste impact op de sound zorgen. Percussie is ook sterk aanwezig terwijl gitaar, bass en synth klanken de sound vervolledigen. Voeg daar dan een charismatische frontman / zanger aan toe en je verkrijgt niet enkel een knappe aanstekelijke sound, maar ook een concert dat van begin tot einde weet te boeien en te overtuigen. Tanzwut bespeelt het publiek op een prachtige manier en krijgt dat publiek dan ook gemakkelijk achter zich.

*Fotos’: Stain The Canvas*

Het Italiaanse Stain The Canvas baseert zijn sound grotendeels op metalcore. Het vijftal zorgt voor een energieke en gedreven benadering op het podium en doet dit zeker niet slecht, maar we denken dat we onze portie metalcore voor de dag reeds te hebben gehad en deze set overtuigd ons veel minder. Dat laat het publiek zeker niet aan zijn hart komen en zij maken er een stevig feestje van voor het podium.

*Foto’s: Black Mirrors*

Het was al een hele tijd geleden dat we nog iets hadden gehoord van het Belgische Black Mirrors. Dat deze Belgische band nog steeds springlevend is, bewijst het uitstekende concert hier tijdens Durbuy Rock Festival. Hun mix van hard rock, blues rock en stoner rock gaat er bij het publiek vlot in. Het reageert dan ook heel enthousiast op de energieke en gedreven set van dit vijftal waar vocaliste Marcella Di Trioa nog steeds het uithangbord van is. Naast haar fantastische stem en podium présence mogen we natuurlijk de stevige ritmesectie en het uiterst schitterende gitaarwerk niet vergeten. Met andere woorden: Black Mirrors zorgde opnieuw voor een heel geslaagd concert.

*Foto’s: Ten 56*

Op het andere podium was het dan de beurt aan het Franse Ten56, de zoveelste metalcore band. Maar ook dit gezelschap wist het publiek voor zich te winnen dank zij een energieke podium présence waar een pak brutaliteit en agressie van uit straalde. Dat dit resulteerde in een heel stevige mosh pit zal de band naar waarde weten te schatten.

*Foto’s: Novelists*

Het Franse Novelists is er sinds 2013 en zorgt voor een mix van metalcore, djent en wat progressive metal invloeden. De broertjes Florestan (gitaar) en Amael (drums) Durand staan aan de basis van dit gezelschap dat sinds de komst van vocaliste Camille Contreras in 2023 hoge toppen aan het scheren is. Novelists klimmen zodoende langzaam maar zeker naar de hogere regionen op de “metal ladder”. Dat bevestigde de band hier andermaal middels een uitgekiende lichtshow, knappe muzikale arrangementen, én een verbluffende podium présence. Het liep allemaal feilloos in elkaar over en zorgde er zo meteen voor dat het publiek zich volledig kon uitleven. We noteren al een zesde uiterst knap concert voor vandaag dat naar (veel) meer smaakt.

Maar naar het einde van het concert van Novelists toe gaan de hemelsluizen open, eerst nog zachtjes, maar tegen het einde van het concert is het toch al voldoende om ons niet tot voor de podia te wagen met ons fotomateriaal. We houden het dan ook voor gezien. We excuseren ons dan ook bij The Browning en Lord Of The Lost. Spijtig dat het opnieuw zo knap georganiseerde Durbuy Rock Festival zo moet eindigen voor ons, maar we willen geen risico’s lopen met onze camera’s. We onthouden van deze negenentwintigste editie vooral de zes knappe concerten op de mainstage op zaterdag, de indrukwekkende opkomst op vrijdag om te feesten, en de toch iets te vaak, naar onze smaak dan toch, naar metalcore neigende bands. Op naar een dertigste editie volgend jaar?

Met dank aan Bernard Hemblenne en het complete team bij Durbuy Rock Festival.

Tekst en foto’s: Luc Ghyselen.