Durbuy Rock Festival @ Bomal-sur-Ourthe.

Voor de start van de negenentwintigste editie van Durbuy Rock Festival konden we rekenen op een aangename temperatuur en een mooi lentezonnetje. Gelukkig maar, want deze editie ging compleet in “open air” door. We kregen negen bands te zien en te horen op twee podia. De “main stage” werd omgedoopt tot de “Ourthe Stage” en het het tweede podium kreeg de naam “Aisne Stage”.

*Foto’s: Atum Nophi*

Vanuit het Brusselse, maar origineel opgestart in de buurt van Arlon, mag het post hardcore gezelschap Atum Nophi het festival muzikaal openen. Het viertal deed het zeker niet onaardig en zorgde voor een leuke opener. Krachtig, energiek en gedreven zette het kwartet zijn beste beentje voor. Een reeds aardig gevulde “weide” voor het podium zag dat het goed was en liet zich vrijwillig meevoeren op de krachtige klanken en de soms agressief klinkende vocalen. Nee, een echt “wauw” gevoel kregen we niet, maar wel een band en sound die het kan maken in het circuit.

*Foto’s: This Is Not Yours*

Nog meer “jong” Belgische geweld kregen we van This Is Not Yours, een vijftal uit de buurt van Mons dat zich muzikaal uitleeft met hardcore ne metalcore. Opnieuw zeker en vast niet onaardig. Opnieuw heel energiek en gedreven neer gezet, enthousiast ook, maar opnieuw ontbreekt, bij ons dan toch, het “wauw” gevoel. Het publiek laat het zeker niet aan zijn hart komen en een eerste crwodsurfer en een kleine mosh pit is een feit. Dus ja, ook dit kwintet verdient zeker zijn kans in het hardcore / metal circuit.

*Foto’s: Bukowski*

Het Franse Bukowski zorgt voor een eerder traditioneel klinkende sound met hun mix van hard rock over stoner rock en stoner metal, richting heavy metal. We kregen immers een heel vlotte en aangenaam in het gehoor liggende set te horen die de band wel degelijk energiek en gedreven neer zet. Het publiek laat het mooi over zich heen komen en geniet van een boeiende set die overtuigende wordt neer gezet door dit viertal.

*Foto’s: Komah*

Het Belgische Komah timmert reeds ettelijke jaartjes aan een muzikale carrière die zich vooral situeert in metalcore. Nog steeds weet het Belgische jong en wat ouderen voor zich te winnen. Ook nu weer krijgen we een heel energieke en gedreven set te verwerken. Daar lust het publiek wel pap van en het gaat dan ook enthousiast te keer. Wij horen echter iets te vaak hetzelfde truukje langskomen om ons compleet te overtuigen en gaan dan maar de innerlijke mens extra aansterken.

*Foto’s: Didier Super Metal*

Dat Didier Super Metal het overwegend Franstalige publiek zou inpalmen durfden we u reeds vooraf op een briefje geven. Wij, Vlamingen, zijn minder te vinden voor een pak clichés uit hard rock en metal met Franstalige teksten en een pak onnozelheden tussen de nummers door om ons te amuseren. Dat er mag gelachen worden en dat er humor mag te zien zijn op het podium, daar hebben we echt niets op tegen, maar om dat een uur lang te moeten aanhoren … terwijl we nog een heel deel maar half echt begrijpen … dat gaat ons petje te boven. Dus, nee, Didier Super Metal is helemaal niet aan ons besteed.

*Foto’s: Pyskup*

Het eveneens Franse Psykup dan maar? Dit gezelschap uit de buurt van Toulouse, Occitanië zorgt voor een alternative metal sound waarin we elementen uit o.a. hardcore, grindcore en hip hop in terug vinden. Het geheel klinkt, naar onze smaak, iets te “modern” en mikt overduidelijk naar de jongeren onder de metal fanaten. Die stappen dan ook van meet af aan mee in dit muzikale verhaal. Het blijkt een verhaal van heel korte duur te zijn, want technische problemen gooien roet in het eten. Na een toch wel lange tijd, komen de heren nog eens terug voor een tiental minuten, maar de vibe, de sfeer is toch danig gebroken.

*Foto’s: Ultra Vomit*

Het Franse Ultra Vomit is groots in eigen land en kan zelfs de festivalweide op HellFest laten vol lopen voor het hoofdpodium. Ook hier in Durbuy lijken de meesten te zijn gekomen om dit Franse viertal aan het werk te zein en te horen. Wij horen opnieuw typische heavy metal geluiden met Franstalige teksten en Franstalige bindteksten die ons maar heel matig boeien. Het overwegend Franstalige publiek vind het echter opnieuw de “max” en laat zich dan ook gewillige meevoeren op de sound van dit kwartet, waar, naast traditional heavy metal, ook een deel humor in verweven zit.

*Foto’s: Baraka*

Het Belgische Baraka is ook al een band die een portie humor gebruikt om hun grindcore aan de man / vrouw te brengen. We zagen de band reeds een aantal keer aan het werk, en begrijpen nog steeds niet echt waarom velen dit echt goed tot knap vinden. We horen immers een pak clichés uit het grindcore genre langskomen die we al veel te vaak gehoord hebben. En, nee, vernieuwend is het dus allemaal niet echt.

Voor ons zit de eerste dag van deze negenentwintigste editie van Durbuy Rock Festival er dan op. We mogen immers geen foto’s schieten vanuit de pit van afsluiter Reise Reise, een Rammstein tribute band, wegens de pyro’s die zullen gebruikt worden. We laten de band dan maar compleet links liggen en kunnen zo op een mooi uur ons bed gaan opzoeken om er morgen op tijd bij te zijn.

Met dank aan Bernard Hemblenne en het complete team bij Durbuy Rock Festival.

Tekst en foto’s: Luc Ghyselen.