Aurora Disease: Epitaph

Aurora Disease is een project dat het de luisteraar écht niet makkelijk maakt. Het wordt gecatalogeerd onder black metal, maar daar klopt niet zo veel van. Ja, de vocalen hebben absoluut voor het grootste deel die vibe, maar werkelijk alles wordt hier tegen de muur gesmeten en de plaat gebruikt zo veel verschillende hoedjes bij elkaar dat iemand er tureluurs van kan worden. Zo begint ‘Epitaph’ als een bizarre mix van mariachi-muziek en black metal, met plotsklaps poppy tot bijna loungy stukken en knalt aan het einde als een volleerde folk black-song verder. Dat schizofrene karakter zet zich overigens heel het album door, met vaak akoestische passages die doorbroken worden met beenharde blasts of die overschakelen naar eender welk genre dat de brave man achter dit project ineens in zijn hoofd kreeg. Het is vrij schizofreen en niet zo eenvoudig om meteen in te komen. Gek of geniaal? Misschien beide, al neigt de wijzer hier meer richting het eerste. Nu kan een stevige influx van genres en bizarre ideeën binnen extreme muziek absoluut werken (voorbeelden legio, al komen allicht bands als Dødheimsgard, Arcturus of Ephel Duath hier het meeste mee weg), maar Aurora Disease wedt nogal vaak op twee paarden. De melodieën zijn soms absurd vrolijk om vervolgens afgrijselijk deprimerend te worden zonder boe of ba. Fascinerend is het alleszins, maar voor wie dit album precies bestemd is, is een raadsel. Is het avant garde? Dadaïsme? Of is het gewoon een pretentieuze hoop onzin? Wie zal het zeggen. Feit is wel dat ‘Epitaph’ veel vergt van de luisteraar en dat het een inspanning vraagt om alles te doorgronden. Simpel gezegd: dit is met méér dan overgave een “love it or hate it”-plaat. Misschien mogen hipsters bij het cijfer nog een tiental punten bijtellen, maar deze hutsekluts werkt een doorsnee liefhebber allicht iets te hard op de zenuwen om te smaken.

Guy Van Campenhout (58)

Purity Through Fire

Tracklist: 1. Epitaph 2. Alone 3. Áedán 4. Vortex 5. As Time Bleeds Into A Violet River 6. Otherworld 7. Rigor Mortis Epilogue 8. Into Abyss