Niets mis met inspiratie opdoen bij de klassiekers, maar dan zou het ook nog geestig zijn mocht er iets (on)fris mee gedaan worden. Die memo heeft Corpsemangle duidelijk niet gekregen want vanaf de eerste echte tonen van dit album wordt meer dan duidelijk wie hier als voorbeeldband dient: Cannibal Corpse (de Chris Barnes’ periode). Dat hoeft geen beletsel te zijn want zo zijn er nog wel acts opgestaan, maar alles aan Corpsemangle is zo nadrukkelijk naspelen van riffs en ‘hooks’ van die grootheid dat het een beetje beschamend wordt. Dat de zang dan ook nog eens een quasi exacte kopie vormt van Barnes, voedt dat idee van klakkeloos kopiëren nog meer. Aan de andere kant is het allicht een idee dat deze frontman Chris zijn plaats gewoonweg inneemt, want die brave man kan al jaren zijn gore strot niet meer naar behoren gebruiken. Nu goed, mocht ‘Eating The Damned’ echt goede nummers kennen, zou een mens veel positiever geneigd zijn maar driewerf helaas: ook daar schiet deze band te kort. ‘Eaten Back To Life’? Eerder “Eaten, then straight back to the drawing board!” Het zal beter zijn om gewoon de eerste schijven van het grote voorbeeld op te leggen.

Guy Van Campenhout (42)

Independent Release

Tracklist: 1. Eating The Damned 2. Rotting Fetus 3. Liquified Remains 4. Hydraulic Press Crusher 5. Visceral Repentance 6. Zombie Killings 7. Odor Of Rot 8. Mangled Feast 9. Morbid Revelation 10. Instruments Of Butchery