Vuil, vuiler, vuilst: Unearthly Rites houdt van slijmerige, met pus doordrenkte death metal die voorzien is van een fikse portie crust en sludge. Subtiliteit nul, vetzakkerij elf. Dat roept al snel beelden op van Autopsy op hun best en daar is absoluut iets van aan, al zorgt de gitaarsound hier veel meer voor die crust referentie en is de zang een onverstaanbare oergrom en geen semi-hysterisch gebral. Niets mis met dat laatste, trouwens. Dit mag hoop en al het tweede album zijn van deze heren, het klinkt als een verroeste klok en zit solide in elkaar. De rauwe en korzelige sound past prima bij de botte hakbijl die onder meer in het iets meer doomy ‘Solstice’ wordt gehanteerd. Het is opvallend hoe Unearthly Rites de bas meer dan eens in contrapunt laat gaan met de rest en dat geeft een heel nieuwe dimensie aan het holbewoner-aspect. De drums klinken als voorhamers die op menselijke schedels neerploffen en beuken en vermorzelen alles op hun weg. “Not For The Weak”? Dat is niet simpelweg een statement: het is een vaststelling. Door de erg abrasieve sound is dit waarschijnlijk geen spek voor ieders bek, maar wie death metal graag primitief, rauw en etterend heeft, zal zich hier graag aan laven.

Guy Van Campenhout (72)

Svart Records

Tracklist: 1. Tuonen Tulijat, Manan Menijät 2. Sokli Fields Forever / A Radiative Picnic 3. Solstice 4. A Stygian Winterscape 5. Tortural Symphony Of The Flesh 6. Ignis Fatuus 7. Metalli, Iiha, Kone 8. Absurd Transgression 9. Not For The Weak 10. The Notion Of Emerging Totalitarianism